مهران زند هستم. جوانی از اهالی قم . حتما اسم ما شنیدید. همان جوانی هستم که در جواب به جنایت‌های آخوندها در حق جوانان دو نفر از آن‌ها رو روز۹اردیبهشت۱۴۰۲ مجازات کردم. من بعد از ۱۷روز از عملیاتی که کردم، در اثر شکنجه های مزدوران حکومتی جان باختم.
ساکن محله۱۷متری فهیمی در منطقه نیروگاه قم بودم. ورزشکار بودم وکشتی می گرفتم. خیلی هم به این ورزش علاقه داشتم. اما بعد که در حین تمرینات کشتی، ربات صلیبی پام آسیب دید؛ مجبور شدم کشتی رو ترک کنم.
شغل آزاد داشتم، صنایع دستی کار میکردم و کارم درست کردن قلیان چوبی بود. فرزند آخر خونه و بقول معروف ته تغاری بودم و عزیز کل خانواده.
آرزو داشتم ایران آزاد بشه و با همین انگیزه هم بود که با جوونای شهرمون تو قیام۱۴۰۱ همراه شدم. هر روز که تظاهرات بود شرکت میکردم. آخه من معتقد بودم آزادی که مفتی بدست نمیاد! باید من و امثال من بریم تظاهرات تا آزادی بدست بیاد حتی اگه به قیمت جونمون تمام بشه.
هر روزی هم که تظاهرات نبود می رفتم شعار نویسی میکردم و تو فضای مجازی پخش میکردم.
تا جایی که در توانم بود از درآمدم به کسانی که نیاز داشتند کمک میکردم. هر از گاهی از برادرم که دامدار هست گوسفندی می خریدم و گوشتش رو بین نیازمندا توزیع میکردم.
تصاویر شهید مهسا، نیکا و سایر شهیدان قیام رو که می‌دیدم خونم به جوش می‌اومد. خیلی وقتا گریه‌ام می‌گرفت.
در همین زمینه
سارینا اسماعیل زاده؛ دختری از جنس فروغ + ویدئو
مهران زند، قهرمانی ازقم
آخرش روز ۹اردیبهشت۱۴۰۲ تصممیم رو گرفتم. به مادرم گفتم که منو حلال کنه و شاید دیگه منو نبینه و با ماشینم حرکت کردم رفتم تو ایستگاه اتوبوس خیابان شهدای قم.
بعد از عملیاتی که روی آخوندها کردم، گله‌های وحشی سرکوبگر سر رسیدند. من شعار می‌دادم «جانم فدای ایران» که بهم شلیک کردند و من با شلیک های اونا خونین و زخمی افتادم.
با همان پیکر خونین و زخمی منو زیر شکنجه بردند. هیجده روز مقاومت کردم اما روز ۲۶اردیبهشت۱۴۰۲ در بیمارستان پرواز کردم و هم‌چنان‌که گفته بودم جان دادم تا آزادی بیاد.
رژیم مذبوحانه تلاش کرد که مرگم رو خودکشی اعلام بکنه اما کسی این ادعای مسخره رو تحویل نگرفت.
مزدورای حکومت اونقدر از عملیات من کینه به دل گرفته بودند که اجازه ندادند منو کنار مزار پدرم تو محله « امام زاده ابراهیم» به‌خاک بسپارن و حتی نذاشتن تو روستای پدریم در «امام زاده عبدالله» قلعه چم قم به‌خاک سپرده بشم.
آخرش خانوادم مجبور شد که منو تو قطعه ۲۶ بهشت معصومه قم به‌خاک بسپارن.
اما مردم منو فراموش نکردن. روز۲۶اردیبهشت۱۴۰۳تو سالگرد شهادتم سر مزارم اومدن و برام مراسم گرفتند و با من تجدید عهد کردند.
و برادرم اسمم رو بر ساحل دریا نوشت تا یادم با موجها در هم بیامیزه و تا روز آزادی مواج بمونه.
