به یاد شهید قیام سارینا اسماعیل زاده
۱۱تیر مصادف با روز تولد نوجوان شهید قیام، سارینا اسماعیل زاده. دختری آگاه، مبارز و شاعر بود دختری از جنس فروغ.
عفو بین الملل طی بیانیه‌ای در سالروز تولد سارینا از او بعنوان « یکی از هزاران کودکی که در قیام بی سابقه‌ای که سال گذشته ایران را فرا گرفت شرکت کرد؛» و « بطرز غم انگیزی توسط مقامات ایرانی در ۳۰شهریور۱۴۰۱، کشته شد»؛ تجلیل کرد.
عفو بین الملل بیانیه خودش را با این جمله یکی از همکلاسی‌های سارینا به پایان برده که « بهار داره میاد، ما صداشو می‌شنویم. سیدعلی حقیر گیرم که می‌کشی، گیرم که می‌بُری، گیرم که می‌زنی، با رویش ناگزیر جوانه‌ها چه می‌کنی؟»
تو برخی عکسها که ازش به یادگار مانده چقدر شبیه فروغ فرخزاده! موهای ساده و صاف، با چشمانی درشت با برآمدگی کمی در زیر چشمها.
او سارینا اسماعیل زاده‌است، شهید قیام که یک شاعر هم بود. دختری ۱۶ساله، دانش آموز و اهل نوشتن و شعر گفتن.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام میلاد سعیدیان جو
سارینا داستانش را پیش از مرگ چنین نوشته بود:
و چند ماه قبل از پرپر شدنش تو کانال تلگرامیش نوشته:
«روزی دختری در راه برگشت به خانه گم شد.
چشمانش را بست تا گذر همیشگی خود را بیابد.
چشمانش را بست، ولی جز تاریکی چیز دیگری نیافت.
روشنایی چند ستاره در اعماق آسمان نظرش را جلب کرد، خواست آنها را بدست بگیرد،
دستانش را دراز کرد، اما نشد.
پاهایش را بلند کرد، اما نشد.
پرید، اما نشد.
پاک مستاصل مانده بود.
چشمانش را باز کرد، و فقط دوید.
گام‌هایش را خیلی بلند‌تر برمی‌داشت.
استوار‌تر از قبلی.
تا بلکه،
اول از همه،
خود را پیدا کند،
و سپس،
جایی که به آن تعلق دارد را…»
و سارینا چقد زود خودش را پیدا کرد. بزرگتر از سنش فکر می کرد و حرف می زد.
ظهر روز۳۱شهریور، سارینای نوجوان رفت تا به این رژیم ضدایرانی که می‌گفت همه چی را داغان اعتراض کرده، اعتراض کند اما مزدوران خامنه‌ای به تجمع آنها یورش بردند و سارینا در اثر ضربات باتون به سرش دچار خونریزی شدید شد و چند ساعت بعد پرواز کرد.
