حق طلبی پرستاران زحمتکش ایرانی- قسمت اول
آغاز و اوج
چندین سال است که پرستاران ایرانی با وجود تمام سختی های شغلشان، مجبور می‌شدند که به استثمار دولتی تن بدهند زیرا اولا بزرگترین سرمایه خود یعنی زمان را صرف تحصیل و آموزش برای کار خود کردند و دوما برای تأمین مایحتاج زندگی به دستمزد آن نیاز دارند. اما چرا اکنون شاهد لبریز شدن صبر این قشر فرهیخته و زحمتکش هستیم که برای محقق شدن حقشان به طور مداوم در سراسر کشور دست به اعتصابات مختلف می‌زنند. مشکل چیست و چه باید کرد ؟
اصولاً مشکل همه چیز به دیکتاتوری فاسد خامنه‌ای و چیدن حاکمیت بر اساس قوانین ارتجاعی جمهوری اسلامی بر می‌گردد که نه تنها باعث به بن بست رسیدن پرستاران شده بلکه اقشار دیگر جامعه مثل بازنشستگان ، کارگران و معلمان هم دچار این تزلزل شدند که در طول ده سال گذشته شاهد تجمعات زیاد آنها بودیم و مزدوران رژیم به دلیل پراکندگی تجمعات دست به سرکوب می‌زدند اما این بار پرستاران با ایستادگی و اعتصابات در برابر استثمار دولت نشان دادند که اتفاقا این عمل می‌تواند دستگاه ستم رژیم را بسیار درگیر کند و به بقیه اقشار جامعه هم روحیه تازه داد زیرا حمایت به همراه داشت.
در همین زمینه
دلایل شروع اعتصابات
با شروع سال ۱۴۰۳ ما شاهد تجمعات زیادی از طرف کارگران ، بازنشستگان و کشاورزان بودیم اما در تاریخ ۲۰ فروردین بود که موج جدیدی از اعتصابات پرستاران آغاز شد که پایه های اولیه جنبش کنونی چیده شد.
این تجمعات اعتراضی با حجم خوبی از توده ها در استان فارس ، کهگیلویه و بویراحمد با شعار های مسئول بی کفایت استعفا استعفا ، وعده وعید کافیه سفره ما خالیه
شکل گرفت که دلیل آن عدم رسیدگی به پرداخت نشدن مزد ناشی از حقوق، معوقه، اضافه کاری و عدم اجرای قوانین حمایتی بودند.
در همان روز بود که متاسفانه یک پرستار مرد به نام ساسان احمدی پس از عدم تمدید قرارداد و در نتیجه‌ی فشارهای روحی با خوردن قرص برنج به زندگی خود پایان داد.
این بدین معناست که رژیم ستمگر جمهوری اسلامی علاوه بر نادیده گرفتن فشار های روحی و روانی پرستاران پای خود را بر روی گلو آنها قرار داده و با توان ممکن فشار می‌دهد.
پرسنلی که علاوه بر سختی فراوان کاری از کمترین میزان دستمزد برخوردار هستند که همگی از سیاست غلط اقتصادی با تضعیف آزادی کسب و کار و مدیریت ضعیف ناشی می‌شود. بدین جهت است که میزان مهاجرت در میان پرستاران به شدت بالا رفته یا کسانی که توان مهاجرت ندارند دست به خودکشی می‌زنند (
به هرحال تمام این ها سرمایه های مادی و معنوی مملکت هستند که به خاطر بی لیاقتی ظالمین پر می‌کشند (و بیمارستان ها دچار بحران و کمبود شده است.
علاوه بر این وضعیت وخیم کشور و عدم تناسب حقوق با تورم باعث شده پرستاران به مسافرکشی روی بیاورند که علاوه بر تحمل خستگی و فشار شدید ناشی از کار خود، دچار خستگی و فشار خیلی بیشتری ناشی از کار رانندگی هم بشوند.
همه این درد ها باعث شد تا عصبانیت و کینه قشر زحمتکش فوران بکند و با اعتصابات خود، رژیم را به زمین بزنند
گسترش سیل اعتصابات
۵ روز بعد یعنی ۲۵ فروردین تجمعات جدید دیگری در اهواز به دلیل عدم دریافت مطالبات خود شکل گرفت.
به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، گروه‌هایی از پرستاران در اهواز دو تجمع اعتراضی یکی در برابر مرکز اداری بیمارستان گلستان و دیگری جلو بیمارستان بقایی برپا کردند.
این در حالی بود که رژیم آخوندی به طور کامل این تجمعات را زیر پای خود گذاشت و در حال اجرای حملات کاغذی خود به اسرائیل بود. رژیم تروریستی با حماقت خود نه تنها کشور را به ایجاد یک جنگ بزرگ در منطقه نزدیک کرد؛ بلکه بسیاری از هزینه های گزاف که شامل حقوق همین قشر زحمتکش هم بوده در بیابان های سوریه خاکستر شد. ماه بعد با وجود تمام تنش ها و تجمعات داخلی مال‌باختگان بازنشستگان و بازاریان در سراسر کشور بار دیگر پرستاران معترض در شهرستان فسا د مقابل فرمانداری دست به اعتراض زدند.
در برخی از مناطق ایران بودند اما پرستاران فسا غیرتمندانه به کمک معترضین شتافتند و مانع از سرکوب ناعادلانه شدند. جالب است بدانید که آن روز ، روز جهانی زن بود و چه بسا مادران پرستاری که در اعتراضات حضور داشتند و محتاج تأمین هزینه های فرزندان خود بودند.
همان شب همچنین ما شاهد حضور بی وقفه مبارزان کانون های شورشی در جواب سرکوب گران رژیم بودیم که پایگاه های تروریستی بسیج را به آتش کشیدند.
با ورود به ماه خرداد و میان فساد ها ، سرکوب ها و سیرک انتخابات، در ۲۱ خرداد پرستاران شیراز در مقابل استانداری فارس دست به اعتراض زدند.
مبارزه کارگران و پرستاران قبلی چنان به بقیه زحمت کشان روحیه داد که فاصله اعتصابات در کمتر شدن بودند و حجم زیادی از توده ها را در بر می‌گرفت.
شعله ور شدن آتش حق طلبی
با پایان یافتن سیرک انتخابات و مشخص شدن دستمال جدید خامنه‌ای مردم دیدند که علاوه بر وعده های پوچ او، دولتش هم هیچ فرقی با دولت قبلی نکرد.
بسیاری فکر می‌کردند که او می‌توانست برخی قواعد را عوض کند و حتی گورباچوف خطابش کردند اما مشخص شد که او حتی توانایی اصلاح کابینه دولت خودش هم نداشت.
اکنون با گذشت مدت کمی از شروع کار پزشکیان نه تنها پیشرفتی ندیدیم بلکه فقط یک چهره مأیوس بلاتکلیف .با زمزمه های گرانی بنزین و نان را شاهد هستیم.
همین امر موجب شد تا اعتصابات پرستاران قوت بیشتری بگیرد و راه مبارزه هموار تر شود. این آتش خشم در ۱۵ مرداد شعله ور گردید که جمعی از پرستاران در شیراز در اعتراض به استثمار شدید دولت تجمع اعتراضی برپا کردند. این تجمعات به صورت مداوم تا اکنون داشته که در شماره بعدی به آن خواهیم پرداخت.
م. آزادمنش
