پرستاران روز سه‌شنبه ۶شهریورماه ۱۴۰۴برای بیست و چهارمین روز اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کردند. تجمع اعتراضی پرستاران و کادر درمان در شهرهای تهران، همدان، یزد، بوشهر، ایلام، اصفهان، کرمانشاه و هرمزگان برگزار گردید. اعتراضات گسترده پرستاران در بیش از ۵۰شهر ایران، نشان‌دهنده عمیق‌ترین نارضایتی‌ها در طول تاریخ پرستاری درایران است. این اعتراضات از استان البرز و شهر کرج آغاز شده و به سایر شهرها نظیر شیراز و مشهد گسترش یافته است. مشکلات معیشتی، عدم اجرای قوانین و بی‌توجهی به خواسته‌های قانونی از جمله دلایل اصلی این خیزش سراسری هستند.
موج مهاجرت و ترک شغل
موج مهاجرت به کشورهایی نظیر آلمان به شدت افزایش یافته و کمبود نیرو در بیمارستان‌ها به بحران جدی تبدیل شده است. این مهاجرت‌ها و ترک شغل‌ها در نتیجه عدم تحقق وعده‌ها و مشکلات شدید معیشتی آن‌ها رخ می‌دهد. بسیاری از بیمارستان‌ها به‌دلیل کمبود نیرو بسته یا به طور ناقص فعالیت می‌کنند.
بنا به نوشته رسانه حکومتی دنیای اقتصاد، فریدون مرادی، عضو شورای عالی نظام پرستاری می‌گوید: «مشکلات معیشتی پرستاران غیر قابل تحمل شده است و هر ماه ۱۵۰تا ۲۰۰نفر از آن‌ها از کشور مهاجرت می‌کنند.»
مهم‌ترین مطالبات پرستاران
یکی از مهم‌ترین مطالبات این قشر زحمت‌کش، اجرای صحیح قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری است که از سال ۱۳۸۶تصویب شده اما تاکنون به درستی اجرایی نشده است. اختلاف فاحش در پرداختی‌ها بین پزشکان و پرستاران نیز یکی از موضوعات مهم اعتراضات است. علاوه بر این، اجرای ناقص قوانین دیگری نظیر قانون ارتقای بهره‌وری و قانون مشاغل سخت و زیان‌آور نیز نارضایتی‌ها را تشدید کرده است.
پرستاران هم‌چنین خواستار افزایش نیرو، اصلاح فرمول اضافه‌کاری، تصویب فوق‌العاده خاص و تأمین امنیت در محیط کار هستند. با وجود تنش‌های شدید در محیط کار، این خواسته‌ها هنوز بی‌پاسخ مانده‌اند. عدم توجه به این مسائل، نظام سلامت کشور را در وضعیت بحرانی قرار داده است. با این حال، با توجه به مشکلات اقتصادی کشور و بی‌توجهی حکومت، امیدی به حل این مشکلات در کوتاه‌مدت وجود ندارد.
در همین زمینه
وحشت عوامل حکومتی از تجمعات اعتراضی پرستاران
در ادامه رسانه دنیای اقتصاد می‌نویسد: «عباس عبادی، معاون پرستاری وزارت بهداشت عنوان می‌کند، واقعیت این است که در این حوزه با چالش‌های جدی روبه‌رو هستیم که در مرز نقطه جوش و بحران است. اگر مجموعه دولت و سایر قوا یعنی قوه مقننه و قوه‌قضائیه دست به‌دست هم ندهند، می‌تواند یک مشکل عمومی و اجتماعی ایجاد کند. برخی از چالش‌های این حوزه نیاز به مداخله سران قوا دارد که بتوانند تصمیم سریع و عاجل بگیرند و امیدوارم این موضوع به سرعت اتفاق بیفتد تا مردم آسیب نبینند».
دو دهه نادیده گرفتن مطالبات پرستاران
رسانه حکومتی دنیای اقتصاد دررابطه با نادیده گرفتن مطالبات این قشر اعتراف می‌کند و می‌نویسد: «این روز‌ها بسیاری از بیمارستان‌ها با بحران کمبود پرستار روبه‌رو هستند. شریفی مقدم می‌گوید: «بیمارستان‌های ما قبل از این اعتصابات هم خالی از پرستار بود. در تهران بیمارستان الغدیر را افتتاح کردند و ببینید چقدر کمبود کادر درمان داشتند. برخی بیمارستان‌ها به‌خاطر نبود کادر درمان باز نمی‌شوند». چون نزدیک به ۲دهه است که مطالبات و خواسته‌های آن‌ها نادیده گرفته شده و اکنون دیگر به صورت تجمعات اعتراضی درآمده است تا شاید این‌بار صدایشان شنیده شود».
بی‌تردید نباید انتظار داشت حکومتی که با کسری بودجه چند هزار میلیاردی مواجه است اقدام به رفع مشکلات جامعه پرستاری و کادر درمان بکند. در حال حاضر مطالبات آن‌ها از حکومت ولایت فقیه عددی در حدود هفت و نیم هزار میلیارد تومان می‌باشد. اینکه حکومت خامنه‌ای باخزانه خالی چگونه این مطالبات را برآورده کند جای سوالات زیادی دارد. اما آن سوسوی نوری که در تاریک عوامل حکومتی نشان می‌دهند نور امید نیست بلکه برق چشمان گرگ‌های حکومتی است که برای بلعیدن و سرکوب آماده هستند.
