آن چه در پی می آید شعری است با نام« سقوط سر جلاد» که توسط شاعر هموطن « ققنوس» سروده شد. این شعر در ذم رییسی جلاد ۶۷پس از مرگ او سروده شده است:
سقوط سر جلاد
مزدور که کند گور ملت همه عمر
دیدی که چگونه گور،مزدور گرفت!
جلاد که چون قاسم و فخری زاده
گردید هلاک و رخت مهجور گرفت
آنکس که سقوط خلق را حادثه خواند
زنهار که تیر غیبش از تور گرفت!
دستی که شد آلوده به خون،رفت به خاک
وقتی به عزای مادران سور گرفت
در حکم و قضا وصله ی ناجور چو زد
از دست قضا سیلی ناسور گرفت
در همین زمینه
میهن! باید دوستت داشته باشم؟
ضحاک که در مسلخ شب می تازید
زد هر تبری، ضربت ساطور گرفت
بر قتل جوانان وطن می بالید
از رهبر جهل و جور دستور گرفت
با آبروی اندک و جسمی رنجور
بس جان دو صد جوان پرشور گرفت
تبدیل عصا به مار گر معجزه است
عاجز چه عصا ز دست هر کور گرفت
خائن همه جا خادم خودخوانده نمود
در گوش زمانه بوق و شیپور گرفت
جانی که خدا به لطف می بخشاید
این جانی بالفطره چه با زور گرفت
بگذشت خزان، بهار آزادی شد
میهن ز طرب به دست، تنبور گرفت
در قعر زباله دان تاریخ خزید
رفت و لقب قاتل منفور گرفت
چون داعیه نیابت رهبر داشت
مامور جهنمش ره گور گرفت!
«آواز دهل شنیدن از دور خوش است»
تبریک که تیر غیبش از دور گرفت
سراینده: (ققنوس)
