صدایی برای درهم شکستن سکوت
زبانِ شیطان
چنگالِ هجاهای درنده‌اش را
بر گلوی سوییتو*
فرود می‌آورد
تا بدرد و نارس باقی بگذارد
زبان دختر جوانی را
که می‌آموزد نامش را
به آواز بخواند
هر کجا او می‌گوید آب
آن‌ها یادش می‌دهند فریاد بزند: خون
هر کجا او نجات می‌دهد سبزه را
آن‌ها یادش می‌دهند آرزو کند
خزیدن به گور را!
هر کجا ستایش کند پدر را
آن‌ها یادش می‌دهند دعا کند
برای آن که لطف می‌کند
و او را نمی‌برد!
هر کجا بوسه بزند بر روی وطن
آن‌ها یادش می‌دهند ببلعد
خاک را
اما کلمات در روح چهره دخترک زندگی می‌کنند
و این صدا دیگر تسلیم سلطه همایونی نمی‌شود!
هر کجا آن‌ها نقش می‌زنند خون را
او آب می‌نوشد
هر کجا آن‌ها قبر می‌کنند
او سبزه سبز می‌کند
هر کجا آن‌ها ببرند پدران و دلبندانش را
او می‌ایستد،
زیر نور خورشید او می‌ماند
هر کجا یادش بدهند ببلعد این خاک را
او بوسه می‌زند به روی وطن
و می‌ماند
با سرود سوییتو
می‌ماند
با سرود سوییتو ‼️
در همین زمینه
علی اکبر دهخدا، شمعی در دوران تاریکی سیاست و ادبیات ایران
* سوییتو” نام منطقه‌ای در شهر ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی است. سیاهان ساکن این منطقه با گوشت و پوست خود آپارتاید را تجربه کردند. ۱۶جوئن ۱۹۶۷ دانش آموزان برای اعتراض به تغییر زبان آموزش در مدارس از آفریقایی به انگلیسی دست به راهپیمایی زدند که در نتیجه آن تعدادی کشته شدند. منابع محلی این تعداد را بیش از ۵۰۰ نفر و دولت محلی آن را ۲۳نفر اعلام کرد.
آپارتاید, تبعیض نژادی، تبعیض جنسیتی،سوییتو و ایران! فقط اسم ها عوض می‌شوند. واقعیت یکی است. نبودِ آزادی و زورگویی و کشتار و دروغ‌گویی و خیانتِ دولت و خبرگزاری‌های دولتی, همه جا یک چیز است. و راه حل هم فقط یک چیز است: تسلیم نشدن صدا و عملِ مبارزه و آزادی‌خواهی به هیچ سلطه‌ای؛
این صدا دیگر تسلیم سلطه همایونی نمی‌شود.
