فریادهای گرسنه ایم کشاورزان اصفهان
دریغا که فریاد ما گرسنه ایم حالا دیگر به یک نوای مشترک مردم ما تبدیل شده است. اگر تا دیروز تنها کارگران هفت تپه فریاد می‌زدند «کارگر هفت تپه‌ایم گرسنه ایم گرسنه».
چند میلون گرسنه؟
اما امروز نیمی از مردم ما با شکم های گرسنه شب به خانه می روند. حالا دیگر کشاورز اصفهانی، تا معلم کرمانی، تا کاسب اردبیلی تا کارگر بیکار شده تهرانی یک صدا می‌گویند: «گرسنه ایم گرسنه!».
احمد میدری معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماع در سال ۲۰۱۸ تعداد گرسنگان در ایران را حدود دو میلیون نفر اعلام کرده بود. برخی از کارشناسان اقتصادی، از جمله حسین راغفر، معتقدند این آمار خوش‌بینانه است و تعداد افرادی که در فقر شدید به سر می‌برند به ۵ میلیون نفر می‌رسد. اما این آمار رسمی مربوط به ۴سال پیش بود. اما آن چه که امروز در جامعه ایران می‌گذرد داستان متفاوتی است. حالا دیگر صحبت از اختلاف یک میلیون و ۵ میلیون نیست. بلکه صحبت از آن است که بیش از ۷۰درصد مردم ایران زیر خط فقر هستند. ۷۰درصد مردم ایران غذای کافی برای خوردن ندارند.
درباره مشکلات مردم بیشتر بخوانید
گرسنه ایم به مثابه یک اعتراض!
آن چه که در این ویدئو می‌بینیم سخنان پدران و مادران پیر ما در اصفهان است. صحنه‌های دردناک مردمی که عمری را در عزت و قناعت و متکی به خود به سر کردند. کشاورزان رنج کشیده‌ای که یک عمر زحمت کشیدند. حالا حکومت نابکاران با یک تصمیم سودجویانه حقآبه این کشاورزان را قطع کرده است. مردمی که تمام زندگی‌شان به آب و زمین وابسته بود. حالا آب‌شان را از آنان گرفتند!
پیرمرد کشاورز می‌گوید: این مسئولین ما اگر مسلمان نیستند. آزاد مرد باشند.
دیگری می‌گوید: بخدا گرسنه ایم بخدا گرسنه ایم. مردم چیزی ندارند بخورند.
پیرزن کشاورز می‌گوید: بدبخت‌مان کردند. بچه‌هامون را گوشه زندان انداختند.
پیرمرد دیگر می‌گوید: بخدا خجالت می‌کشم! ده سر عائله در خانه‌مان دارند گرسنگی می‌کشند.
آیا این مردم حق‌شان همین است؟
دیگری می‌گوید: سه ماهه گوشت در خانه ما نیست. من پیش بچه‌هایم شرمنده‌ام.
جامعه گرسنه ایران و فریاد من گرسنه ام و ما گرسنه ایم نوید جامعه‌یی شورشی را می دهد. جامعه یی که از نارضایتی و خشم لبریز شده است. در اصطلاح جامعه شناسی به این مرحله می گویند وضعیت انقلابی . یعنی نقطه‌یی که حکومت گران دیگر نمی توانند و حکومت شوندگان دیگر وضع موجود را نمی خواهند. پس جنبش و قیام در این جامعه گریز ناپذیر است. جوانان شورشی و کانون‌های شورشی طلیعه داران این جنبش در تقدیر هستند. دیر نیست روزی که گرسنگان ایران به این سیاه روزی پایان بدهند.
