تیرباران مرکزیت مجاهدین در سال ۵۱ و اعدام ۹فدایی و مجاهد در سال۵۴
روز ۳۰فروردین ۱۳۵۱، آدمکشان شاه با رگبار مسلسل‌های خود، خون پاک ۴عضو مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران را بر زمین ریختند.
روز ۳۰فروردین، سالگرد شهادت اولین دسته از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران است. چنین روزی؛ قهرمانان مجاهد خلق علی باکری، ناصر صادق، علی میهن‌دوست و محمد بازرگانی، پس از شکنجه‌های وحشیانه توسط دیکتاتوری سلطنتی تیرباران شدند.
امروز انقلاب دموکراتیک ایران با چراغ راهنمای «نه شاه، نه شیخ» چشم‌انداز استقرار دموکراسی و آزادی را در سپهر سیاسی اجتماعی ایران نمایان کرده است. این چشم‌انداز پایدار و چراغ‌های راهنما حاصل و ثمره همان خون‌هاست.
در آن زمان، شاه در اوج قدرت و سرمست از پول‌های بادآورده ناشی از جهش قیمت نفت، باد در غبغب انداخته بود. جشن‌های پرخرج و پر زرق‌وبرق ۲۵۰۰ساله شاهنشاهی راه می‌انداخت. سران قدرت‌های غرب و شرق و کشورهای منطقه را زیر چادر سلطنتی گردهم می‌آورد. او به موقعیت بین‌المللی و منطقه‌یی خود می‌نازید. در داخل کشور نیز پشت‌گرم به سازمان امنیت مخوف خود، حکومت خودکامه‌اش را با اعلام سیستم تک‌حزبی استوار نموده بود. او خطاب به مخالفان سیاسی مرعوب، نعره می‌کشید که پاسپورت بگیرید و از کشور خارج شوید. گویی هیچ روزنه‌ی امیدی از هیچ جا به چشم نمی‌آمد.
۳۰فروردین خون‌بهای آزادی و رهایی
اما ناگهان «رعدی در آسمان بی‌ابر» طنین افکند و برق حادثه چشم‌های خواب‌زده را خیره کرد. آری، جنبش انقلابی مسلحانه طلوع کرده بود. در همه‌جا و به‌خصوص در دانشگاه‌ها صحبت از فدایی‌ها و مجاهدین بود که بی‌محابا به قلب شب می‌زنند. با عملیات‌های قهرمانانه یا با مقاومت‌های اسطوره‌یی در زندان‌ها و شکنجه‌گاه‌ها و دفاعیات آتشین خود هیمنه شاه قدرقدرت و ساواک جهنمی‌اش را به سخره می‌گیرند.
شاه که هیبتش خدشه‌دار شده بود، برای بازسازی نمای قدر قدرتی خود اقدام به محاکمه اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین خلق در بی‌دادگاه‌های نظامی خود کرد. از آنجا که آوازه ساواک و شکنجه‌های سبعانه آن در دنیا چهره کریهش را برملا کرده بود، ژست علنی کردن این دادگاه‌ها را گرفت. در مقابل، مجاهدین بی‌دادگاه‌های نمایشی را به‌صحنه محاکمه رژیم شاه و تبلیغ آرمان و استراتژی و خطوط سیاسی مجاهدین تبدیل کردند.
آن روز شهیدان پرافتخار ناصر صادق، علی میهن‌دوست، محمد بازرگانی و علی باکری در میدان تیر چیتگر جان بر سر پیمان نهادند. آنها خون پاک‌شان را فدیه ره آزادی خلق و میهن‌شان کردند.
۶ماه از یورش وسیع ساواک شاه به پایگاه‌های مجاهدین در شهریور سال ۱۳۵۰ گذشت. فشارهای بین‌المللی به‌خصوص با تلاش‌های پیگیر شهید بزرگ حقوق بشر، دکتر کاظم رجوی بالا گرفته بود. رژیم شاه زیر این فشارها مجبور شد برای محاکمه مجاهدین یک دادگاه علنی با حضور خبرنگار خارجی برپا کند. البته این دادگاه تحت کنترل کامل مأموران امنیتی برگزار شد.
در همین زمینه
چرا حنیف نژاد و یارانش جاودانه شدند؟
یاد ۹قهرمان مجاهد و فدایی در ۳۰فروردین ۵۴
۳۰فروردین هم‌چنین یادآور جنایت تیرباران ۹فدایی و مجاهد خلق در سال ۵۴ است.
۳۰فروردین ۵۴ یک روز فراموش ناشدنی در تاریخ معاصر ایران است. در این روز شاه و ساواک جنایتکارش در یک جنایت طراحی شده ۹زندانی سیاسی فدایی و مجاهد را در تپه‌های اوین به گلوله بستند. آنها تلاش کردند تا با صحنه سازی وانمود کنند که زندانیان را در حال فرار به قتل رسانده‌اند.
عوامل رژیم شاه در این روز طی یک جنایت برنامه ریزی شده ۹تن از زندانیان سیاسی را با چشمان بسته به تپه‌های اوین انتقال دادند. دو زندانی برجسته، شامل مجاهدین خلق کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان‌خوشدل از اعضا مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. فداییان خلق، بیژن جزنی و یارانش؛ حسن ضیا ظریفی، عباس سورکی، عزیز سرمدی، مشعوف کلانتری، محمد چوپان‌زاده و احمد جلیل‌افشار بودند. عوامل ساواک این اسرای قهرمان را با مسلسل به‌خاک‌وخون کشیده و به‌شهادت رساندند.
چرا ساواک به‌طراحی قتل ناجوانمردانه روی آورد؟
همه این قهرمانان هنگام شهادت دوران محکومیت خود را در زندان می‌گذراندند. بعضاً چند ماه بیشتر به‌پایان دوره محکومیت‌شان نمانده بود که به‌جرم وفاداری به آرمان آزادی ملت ایران به‌شهادت رسیدند. متعاقباً رژیم شاه اعلام کرد که این ۹زندانی سیاسی در حال فرار کشته شدند.
بن بست دیکتاتوری شاه در مقال خشم خلق
اعدام ناجوانمردانه این ۹زندانی سیاسی در شرایطی صورت گرفت که دیکتاتوری شاه در آن مقطع با تشکیل حزب رستاخیز یعنی همان الگوی پیشین حزب فقط حزب‌الله و قلع و قمع کردن دیگر احزاب تلاش داشت خود را قوی جلوه بدهد و در منطقه هم شاه با همان توهمات مالیخولیایی خود را ژاندارم منطقه می‌نامید.
در چنین شرایطی شاه نیاز به‌قدرت‌نمایی داشت. وجود مبارزان از جان‌گذشته مجاهد و فدایی برای شاه یک کابوس تلقی می‌شد و توان دریافت ضربه از طرف انقلابیون را نداشت. به‌خصوص که در همان زمان یک شکنجه‌گر ساواک به نام زندی پور که رییس کمیته مشترک شهربانی و ساواک بود مجازات یافته بود. کمیته مشترک در آن زمان مرکز اصلی بازجویی و شکنجه مبارزان توسط ساواک و شهربانی آریامهری بود.
ثابتی، عضدی و عطاپور، بازجوهای اصلی کمیته مشترک، در پی آن بودند که کینه حیوانی‌شان را نشان دهند و از انقلابیون انتقام بگیرند. اما از آنجا که به‌راحتی دست‌شان به مجاهدین و فداییان در بیرون از زندان نمی‌رسید، به فکر انتقام گرفتن از زندانیان قهرمان افتادند.
اعتراف یک ساواکی به نحوه کشتار زندانیان
بهمن نادری‌پور، معروف به تهرانی، یکی از سر شکنجه‌گران ساواک، در جریان محاکمه‌اش در ۱۳۵۸، به جنایت هولناک روز ۳۰فروردین۱۳۵۴، چنین اعتراف کرد:
«یک روز محمدحسن ناصری مرا خواست و گفت که «باید در عملیات فوق محرمانه‌ای که به دستور ثابتی طراحی شده و چگونگی اجرای آن هنوز معلوم نیست شرکت کنی.» پنج‌شنبه ۲۸ یا ۲۹ فروردین بود که رضا عطارپور (دکتر حسین‌زاده معروف) از من خواست ترتیب انتقام کاظم ذوالانوار را از زندان قصر به زندان اوین بدهم. من هم نامه‌اش را نوشتم و به امضا رساندم، قرار شد که ناهار در رستوران هتل آمریکا در خیابان تخت‌جمشید با عطارپور باشم. من که از دعوت دیگران اطلاعی نداشتم، تقریبا همزمان با سعدی جلیل اصفهانی، پرویز فرنژاد، عطارپور نوذری (معروف به رسولی) و شعبانی به رستوران رسیدم. سر میز ناهار عطارپور جزئیات طرح را با تاکید بر این‌که امروز روز اجرای عملیات است و هیچ‌کس حق اعتراض و سرپیچی ندارد افشا کرد و افزود که به دستور ثابتی این طرح باید اجرا شود، زیرا همان‌طور که عده‌ای از رفقای ما به وسیله این گروه‌ها ترور شده‌اند، آنها هم باید مورد تهاجم قرار بگیرند و کشته شوند.
به زندان اوین رفتم و قرار شد شعبانی (حسینی) و نوذری زندانیان را تحویل بگیرند، ما نیز به قهوه‌خانه اکبر اوینی رفتیم و به انتظار نشستیم. مینی‌بوس حامل زندانیان، در حالی که سرهنگ وزیری با لباس ارتشی در اتومبیل بود، رسید و سربازی را که آنجا پاس می‌داد، مرخص کرد. زندانیان را به بالای ارتفاعات بازداشتگاه اوین بردیم و در حالی که چشم‌ها و دست‌های‌شان بسته بود، آنها را ردیف روی زمین نشاندیم. بعد عطارپور برای‌شان سخنرانی کرد و گفت: «همان‌طور که دوستان و همکاران شما که شما رهبران فکری آنها هستید و از زندان با آنان ارتباط دارید، همکاران و دوستان ما را اعدام می‌کنند و از بین می‌برند، ما نیز شما را محکوم به اعدام کرده‌ایم.»
بیژن جزنی و چند نفر دیگر، شدیدا اعتراض کردند، اما نمی‌دانم عطارپور یا سرهنگ وزیری، با مسلسل یوزی به روی آنان آتش گشود و مسلسل را یکی‌یکی به ما داد. من نفر چهارم یا پنجم بودم که مسلسل به من رسید و وقتی من شلیک کردم دیگر آنها زنده نبودند. البته نمی‌خواهم بگویم که در کشتن آنها دخالت نداشتم، چون نفس عمل مهم است که من هم در این جنایت عمل کردم. بعد هم سعدی جلیل اصفهانی با مسلسل، بالای سر آنها رفت و هر کدام‌شان را که نیمه جان بودند، با مسلسل، خلاص کرد.»
پرویز ثابتی همان جنایتکاری است که امروز به حمایت از بچه شاه برخاسته است و در پرتو جنایت آخوندها مدعی تاج و تخت برای کینگ پهلوی شده است!
