پالایشگاه‌ها حداقل‌های ایمنی برای کارگران را ندارند
کلیپی در فضای مجازی منتشر شد که در این کلیپ می‌بینیم تعدادی از کارگران پالایشگاه آبادان از شدت گرمای هوا بیهوش شدهاند. وقتی قانون کار به عنوان مهم‌ترین قانون حمایتی از کارگران ضمانت اجرایی لازم را نداشته باشد، بنابراین آنها که به دنبال سود بیشتر هستند به راحتی پا روی هر قانونی می‌گذارند. در چنین فضایی مرگ کارگران استثنا نیست، بلکه هر روز و هر لحظه و به هردلیلی خطر مرگ در کمین کارگران است
وضعیت خطرناک کارگران پالایشگاه در گرما
در گزارشات آمده است که کارگران در هوای شرجی و در بدترین ساعات روز بدون اینکه از امکانات و تمهیدات لازم برخوردار باشند، کار می‌کنند. به نوشته ایلنا: «آمار دقیقی از تعداد کارگرانی که دچار گرمازدگی شدهاند، در دست نیست، اما به نظر می‌رسد تعداد آنها کم نیست».
به نوشته این رسانه حکومتی کارکردن در گرمای بالا البته همیشه به بیهوشی کارگران و چند ساعت در بیمارستان بستری شدن ختم نمی‌شود و بر اثر گرمازدگی بارها کارگران جان خود را ازدست داده‌اند.
میرغفاری رئیس هیئت مدیره انجمن صنفی کارگران پالایشگاه دهم مجتمع گاز پارس جنوبی می‌گوید: «فشار کار زیاد در هوای شرجی و دمای بالا به خصوص در کارهای سنگین، یعنی کارهایی مثل جوش‌کاری و برش‌کاری و کار در ارتفاعات، به شدت انرژی کارگران را تحلیل می‌برد. به همین دلیل نیاز است که هر چند ساعت یکبار کارگران ریکاوری شوند یا مایعات لازم به بدن‌شان برسد اما این اتفاق نمی‌افتد».
در صورت عدم توجه به وضعیت و شرایطی که ریسک و خطر مرگ را به همراه دارد، تنش‌های حرارتی در گرما احتمال ایست قلبی را هم افزایش داده و این یکی از خطرات جدی است که همواره سلامت کارگران را در معرض تهدید قرار می‌دهد.
بیشتر بخوانید
ضمانتی برای اجرای قانون وجود ندارد
آنچه که زندگی کارگران پالایشگاه‌ها را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد علاوه برگرمای داغ تابستان زیاده‌خواهی کارفرمایان است. به نوشته ایلنا: «وقتی ضمانتی برای اجرای قوانین وجود ندارد، ضمانتی هم برای حفظ جان کارگران نمی‌توان یافت. نمی‌توان با خوش‌بینی امیدوار بود که هر آنچه قانون برای حفاظت از جان کارگران معین کرده است، رعایت شود».
نتیجه اینکه کارگران در شرایطی که بی‌قانونی حکمفرماست باید سخت کار کنند و تضمینی هم برای حفظ سلامت‌شان وجود ندارد و هیچ راه نجاتی هم نیست که به چنین وضعیت خطرناکی پایان داده شود. در صورتی می‌توان به این وضعیت خاتمه داد که راه کارهای مدیریتی در پالایشگاه و فضای گرم در نظر گرفته شود. اما تا کنون هیچ راه کاری اجرایی نشده است.
علی رضا میرغفاری در مورد وضعیت کاری پالایشگاه می‌گوید: «معمولا از ساعت دوازده تا دو – دو و نیم ساعت، زمان ناهار و نماز است؛ اما این به معنای آن نیست که کارگران می‌توانند به کمپ بروند و دوشی بگیرند و سرحال شوند، بلکه در حد همان خوردن ناهار و خواندن نماز است. ضمن اینکه در این مدت خیلی از کارگران مشغول به کار هستند؛ به خصوص گاهی پیش می‌آید که کار باید سریع به اتمام برسد که در این صورت کارگران حتی در این بازه‌ی زمانی هم مجبور به کار می‌شوند و نمی‌توانند استراحت کنند».
نقش پیمانکاران و باندهای مافیایی سودجو
بنا به قوانین حفظ ایمنی و سلامت کارگران و بهداشت محیط، برعهده کارفرمایان است که در این زمینه تدابیر لازم را اتخاذ نمایند. اما آن چه که فاقد اهمیت است، سلامت کارگران است. به همین دلیل هیچ کدام از دستورالعمل‌ها رعایت نمی‌شود. هاجر صمدی در این مورد می‌گوید: «در پالایشگاه‌ها که بیشتر شاهد بروز چنین حوادثی هستیم، پیمانکاران در همه جا حضور دارند و این بر اجرایی نشدن دستورالعمل‌های سلامت تاثیر دارد… بحث ایمنی و بهداشت کار برای افرادی که با پیمانکاران کار می‌کنند، رعایت نمی‌شود».
صمدی کارشناس حکومتی می‌گوید: «وقتی مدت پیمان به پایان می‌رسد، پیمانکار برای اینکه بتواند پول خود را از کارفرمای اصلی بگیرد و صورت وضعیتش رد شود باید مدارک رعایت این اصول را به کارفرما بدهد و در اینجا پیمانکار به راحتی مدرک‌سازی میکند درحالی‌که هیچ کدام از آن اصول را در طول کار رعایت نکرده است».
قربانی کردن جان کارگران برای سودجویی بیشتر
حضور پیمانکاران که معمولا رابطه شان با عوامل پرنفوذ در دستگاه های حکومتی امر پنهانی نیست، نشان داده که اکثر آنها برای رسیدن به سود بیشتر به سادگی از ابتدایی‌ترین حقوق کارگران می‌زنند و برای آنکه پول بیشتری به جیب‌شان برسد حتی حاضرند با جان کارگران هم بازی کنند. اما این عملکرد پیمانکاران به تنهایی جان کارگران را در معرض تهدید قرار نمی‌دهد،
بلکه به گفته هاجر صمدی «مشکل اصلی تفکری است که معتقد است برای ساختن، باید پا روی جان کارگران گذاشت. تفکری که در زبان از ارزش کارگران و نقشِ بی‌بدیلِ آنها در توسعه می‌گوید، اما در عمل کمترین ارزشی برای آنها قائل نیست… تفکری است که اصالت را در سود بیشتر می‌بیند و برای رسیدن به این هدف بر هیچ اخلاق و قانونی پایبند نیست».
وقتی سودجویی در حکومت ولایت فقیه نهادینه شده است، طبعا استثمار کارگران امر پوشیده‌ای نمی‌تواند باشد. آنچه در این حکومت سود و سرمایه بی ارزش است جان و زندگی است، بخصوص کارگرانی که در شرایط سخت و طاقت فرسا برای اندک حقوق، لحظات حیات‌شان را می‌فروشند، تا بدین وسیله بتوانند با سختی زیاد معیشت خود را تامین کنند. اما حاصل دسترنج و حیات‌شان به جیب کسانی سرازیر می‌شود که ذره‌ای تاب تحمل سختی‌ها را نداشته و از قبل رنج و درد و خون کارگران از سرمایه‌های هنگفتی برخوردار می‌شوند.
اینان همان باندهای غارتگری هستند که در سایه حکومت ولایت فقیه، ستون کاخ‌ها و زندگی لوکس‌شان را بر استخوان‌های کارگران بنا می‌نهند، غافل از آنکه روزی قهر و خشم فروخورده کارگران، بنای کاخ ستم و استثمارشان را درهم خواهد کوبید و ویران خواهد نمود.
