پارس جنوبی؛ اعتصاب کارگران تا کِی باید نادیده بماند؟
اعتراض کارگران پیمانکاری پالایشگاه‌های پارس جنوبی وارد مرحله تازه‌ای شده است. ششمین روز از اعتصاب‌ها، بار دیگر نشان داد که مطالبات انباشته‌شده نیروی کار نه شنیده شده و نه پاسخ گرفته است. منطقه‌ای که قلب صنعت گاز ایران نامیده می‌شود، این روزها به صحنه نارضایتی عمیق کارگرانی بدل شده که بار اصلی تولید را به دوش می‌کشند اما سهمی از امنیت، رفاه و کرامت انسانی ندارند.
به گزارش خبرگزاری حکومتی ایلنا، در تاریخ ۲۰بهمن ۱۴۰۴و به نقل از منابع کارگری، کارگران پالایشگاه دهم مجتمع گاز پارس جنوبی در روز ۱۹ بهمن برای پنجمین روز متوالی دست به اعتصاب زدند. این اعتراض‌ها که اکنون وارد ششمین روز شده، در واکنش به شرایط نامناسب رفاهی و بی‌توجهی مستمر کارفرمایان شکل گرفته است. کارگرانی که پیش‌تر نیز بارها اعتراض کرده بودند، این بار با تجربه‌ای تلخ‌تر و بی‌اعتمادتر به وعده‌های مدیران بازگشته‌اند.
در همین زمینه
خوابگاه‌های فشرده و زندگی در تنگنا و بحران
یکی از اصلی‌ترین محورهای اعتصاب، وضعیت اسفبار خوابگاه‌های کارگری است. به گفته کارگران پارس جنوبی، افزایش غیرمنطقی تراکم جمعیتی، حریم خصوصی را به‌طور کامل از بین برده است. همزمان، تورم افسارگسیخته و جهش قیمت اجاره مسکن در شهرهای جم، کنگان و عسلویه، امکان زندگی مستقل را از بسیاری از کارگران سلب کرده است. در کنار این فشارها، عدم پرداخت حق کمپ، هزینه قطع امکانات و نواقص جدی در پرداخت اضافه‌کارها، شرایط را بحرانی‌تر کرده است.
گزارش‌ها حاکی از آن است که واکنش عوامل و سرکردگان حکومتی نه پاسخ‌گویی، بلکه تهدید بوده است. کارگران پارس جنوبی می‌گویند به‌جای شنیدن مطالبات، با ادبیات سرکوبگرانه روبه‌رو شده‌اند. تهدید به کسر اضافه‌کار و تنگ‌تر کردن فضای کاری، پیام روشنی دارد؛ حکومت به‌جای حل بحران، تیغ سرکوب را نشان می‌دهد.
مطالبات روشن، پاسخ‌های مبهم
کارگران پارس جنوبی خواسته‌های مشخصی دارند؛ اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل، اصلاح سیستم اقماری، ساماندهی وضعیت شغلی نیروهای پیمانکاری، بهبود تسهیلات رفاهی و الزام پیمانکاران به رعایت قانون کار. این مطالبات پیش‌تر نیز مطرح شده بود. حتی تجمع گسترده بیش از پنج هزار کارگر در ۱۸آذر ۱۴۰۴هم نتوانست تغییری ایجاد کند.
آنچه امروز در پارس جنوبی جریان دارد، نتیجه سال‌ها بی‌توجهی و بدعهدی سیستماتیک است. تجربه نشان داده که در ساختار ولایت فقیه، مطالبات کارگری نه حل می‌شود و نه به رسمیت شناخته. چرخه اعتراض ادامه خواهد داشت، زیرا ریشه بحران پابرجا است و تا زمانی که این ساختار سرکوبگر بر سر کار است، کارگران هر روز بیشتر به حاشیه فقر و بی‌حقوقی رانده می‌شوند. تنها راه خروج از این بحران‌های دردناک سرنگونی حکومت فاشیستی و ضد کارگری خامنه ای است.
