کارگران معدن در دهلیزهای مرگ
استمرار سرکوب کارگران از جمله کارگران معدن و حداقل نرخ دستمزد کارگران در ایران تحت حاکمیت آخوندها در مقایسه با کشورهای خاورمیانه:
روز ۱۲شهریور ۱۴۰۲ رسانه‌های حکومتی خبر دادند به علت انفجار و ریزش معدن، شماری از کارگران معدن در «طزره» دامغان، در عمق زمین محبوس شده‌اند. روز بعد تسنیم خبرگزاری نیروی تروریستی قدس اعلام کرد پیکر بی‌جان ۶تن از معدنکاران دامغان از زیر آوار خارج شد.
یک روز پس از آن، سعید منصوری یک کارشناس حکومتی گفت جان باختن ۶ کارگر محروم در معدن «طزره»، براثر بی اعتنایی حکومت به وضعیت تجهیزات و شیوه های استخراج بوده است. وی افزود: ضعف مهندسی و عدم بروزرسانی تجهیزات، معدنچیان معدن «طزره» را به کام مرگ فرستاد، قطعا سیستم تهویه معدن طزره استاندارد نبوده است.
این در شرایطی است که تصاویر منتشر شده نشان می‌داد که جسد کارگران با دست دیگر کارگران (و نه نیروهای امدادی که اساسا حضوری در صحنه نداشتند) از زیر آوار خارج می‌شود، و در شرایطی که تقریبا تمامی معادن ایران یا در مالکیت دولت و نهادهای حکومتی است یا به عناصر وابسته به رژیم و سپاه پاسداران واگذار شده‌اند.
ز طرف دیگر کارگران برای بهبود شرایط کار و دستمزد دست به اعتصاب و تظاهرات می‌زنند و بعد هم دستگیر می‌شوند! این، وضعیت کارگران ایران است.
در همین زمینه
چهارمین روز اعتصاب؛ کارگران معدن مس سونگون ورزقان چه می‌خواهند؟
کارگران معدن و تجاوز هولناک به حقوق
یک روز پس از کشف اجساد کارگران معدن «طزره» دامغان، رسانه های حکومتی اعلام کردند که ۶ تن از کارگران دو معدن طلا و سنگ «آقدره» در ارومیه همچنان در زندان به سر می برند. چرا؟ چون این کارگران به شرایط کاری و استثمار بی‌حد اعتراض کرده‌اند و بعد هم با اتهاماتی چون «اخلال در نظم عمومی»، «اقدام علیه امنیت داخلی کشور» و همچنین «آدم‌ربایی» مواجه شده‌اند!
اتهاماتی که تنها در نتیجه درخواست برای بهبود شرایط و کار از سوی اهالی و درگیری‌های ناشی از مداخله نیروهای انتظامی متوجه کارگران شده است. آن‌هم در شرایطی که حرمت و دستمزد کارگران در کشورهای همسایه ایران ۲، ۳ و حتی نزدیک به ۴ برابر دستمزد کارگران ایرانی است.
به شماتیک بسیار قابل توجه و دردناک زیر که رسانه حکومتی تجارت نیوز منتشر کرده است توجه کنید که حداقل نرخ دستمزد در ایران تحت حاکمیت آخوندها را در مقایسه با کشورهای خاورمیانه منعکس کرده است:
واضح است که هیچ راه حلی هم برای حتی ترمیم دستمزدکارگران باقی نمانده است. رعیتی فرد معاون روابط کار در وزارت کار رئیسی ، با قاطعیت اعلام کرد مزد کارگران ترمیم نمی‌شود! و بالاترین مسئولان وزارت کار رژیم هم می‌گویند: کارگران خودشان بروند با کارفرماها در باره دستمزدهایشان «چانه‌زنی» کنند!
در چنین شرایطی که همه راه‌ها را به روی کارگران بسته و اعتصاب و تظاهرات آن‌ها هم سرکوب می‌شود و در پاسخ با «اخلال در نظم و علیه امنیت ملی» و بازداشت و شکنجه و زندان روبرو می‌شوند، چاره کار کارگران چیزی جز «انقلاب» و قیام بر علیه این رژیم ضد کارگری و دیکتاتوری نیست.
