دومین سالگرد آغاز کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»
روز سه‌شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۳، شروع دومین سال کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، پنجاه و سومین هفته اعتصاب غذا در این کارزار است و زندانیان در ۳۴ زندان کشور در این روز در اعتراض به اعدام های گسترده در ایران اعتصاب غذا کردند.
زندانیان اعتصابی در بیانیه پنجاه و سومین هفته و دومین سال این کارزار اعلام کردند که با شور و نشاط بیشتری این کارزار را ادامه می دهیم «باشد که صدای ما از پشت دیوارهای ستبر زندان با صدای زنان، مردان و جوانان ایران پیوند بخورد و سهمی در دفاع از حقوق بشر و برچیدن طناب‌های دار داشته باشیم».
زندانهای شرکت کننده در کارزار طی بیانیه اعلام کردند:««در سالگرد این کارزار، در حالی اعتصاب می‌کنیم که روز یکشنبه ۷ بهمن، دو تن از زندانیان سیاسی و اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» به نامهای بهروز احسانی و مهدی حسنی که به اعدام محکوم شده‌اند، با خشونت از زندان اوین ربوده و به زندان قزلحصار منتقل شدند. این در حالی است که طبق گفته وکلای آنان، روز دوشنبه ۸ بهمن، درخواست اعاده دادرسی در پرونده آن‌ها ثبت شده است. اما بر اساس اطلاعات رسیده به کارزار، این دو زندانی سیاسی هم‌اکنون در سلول‌های بند امن واحد ۳ قزلحصار، که محل نگهداری زندانیان در آستانه اجرای حکم اعدام است، به سر می‌برند و خطر اعدام، آنان را تهدید میکند.»
در همین زمینه
زندانهای ایران وارد پنجاه و دومین کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام شدند
بیانیه زندانیان شرکت کننده در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»
در قسمت دیگری از بیانیه زندانیان کارزار آمده است:«ما، زندانیان سیاسی و غیرسیاسی در ۳۴ زندان از چهارگوشه ایرانِ در زنجیر، روز سه‌شنبه ۹ بهمن، دومین سال کارزار نه به اعدام را با شور و نشاط بیشتری آغاز می‌کنیم و در پنجاه و سومین سه‌شنبه کارزار نه به اعدام، دست به اعتصاب غذا می‌زنیم. باشد که صدای ما از پشت دیوارهای ستبر زندان با صدای زنان، مردان و جوانان ایران پیوند بخورد و سهمی در دفاع از حقوق بشر و برچیدن طناب‌های دار داشته باشیم.
ما در شرایطی سال دوم این کارزار را آغاز می‌کنیم که در سال گذشته میلادی، بیش از هزار زندانی اعدام شده‌اند و در دی‌ماه گذشته نیز شمار اعدام‌ها از ۱۱۰ نفر فراتر رفته است».
بیانیه زندانیان شرکت کننده در کارزار با اشاره به اولین سالگرد شروع کارزار نوشت:« زندانیان سیاسی قزلحصار، اولین اعتصاب غذای خود را در تاریخ سه‌شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۲ اعلام کردند و از آن روز تاکنون، به مدت یک سال، بر اعتصاب غذای سه‌شنبه‌ها پایداری کرده‌اند. ابتدا شماری از زندانیان سیاسی در بندهای ۴ و ۸ اوین، سپس بند زنان زندان اوین، زندان مرکزی کرج، لاکان رشت، و به‌دنبال آن، در هفته‌های پی‌درپی، زندانهای دیگر نیز به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوستند. تاکنون، یعنی آغاز دومین سال کارزار، تعداد زندانهای پیوسته به این حرکت، به ۳۴ زندان رسیده است.
شروع کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، سال گذشته از آنجایی آغاز شد که موج اعدام‌ها آن‌چنان گسترده و فراگیر شد که در هیچ جای جهان سابقه نداشت. این امر نمی‌توانست تصادفی یا صرفاً حقوقی – جزایی باشد.
در ابتدای موج اعدام‌ها، نامهای تظلم‌خواهانه از زندانیان عادی زیر حکم اعدام منتشر شد که از همه زندانیان و مردم ایران برای نجات جان خود و انبوه محکومان در صف اعدام، طلب استمداد و یاری کرده بودند.»
آنان همچنین در بیانیه خود افزودند:« شروع کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعـدام»، مصادف شد با هفتمین روز پس از اعـدام زنده‌یادان محمد قبادلو و فرهاد سلیمی، زندانیان سیاسی و عقیدتی قزلحصار. اعضای اولیه کارزار، با اعتصاب غذای خود به اعتراض علیه اعـدام‌ها برخاستند. زندانیان به این دلیل روز سه‌شنبه را برای اعتصاب انتخاب کردند که عموماً محکومان به اعـدام را روزهای دوشنبه به سلول انفرادی منتقل کرده و در سحرگاه چهارشنبه اعـدام می‌کردند.
این حرکت اعتراضی، که اکنون اکثر زندانهای کشور را فراگرفته است، به لطف تلاش‌های هم‌وطنانمان در داخل و خارج کشور، از دیوارهای زندان‌ها عبور کرده و مرزهای جغرافیایی را نیز درنوردیده است. به‌طوری که انبوه نهادهای حقوق بشری، فعالان حقوق بشر، ارگان‌ها و نهادهای بین‌المللی و حتی جریان‌های سیاسی، به حمایت از آن پرداخته‌اند. بسیاری از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها نیز، در عملی مسئولانه نسبت به حقوق بشر، هر هفته بیانیه و گزارش کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعـدام» را منتشر و به اطلاع عموم می‌رسانند.»
حمایت‌های گسترده از کارزار
بیانیه زندانیان در بخش پایانی خود تصریح کرد:« در هفته‌های گذشته، شاهد حمایت‌های داخلی از جمله دانشجویان، معلمان، کارگران و زنان بودیم. اعتصاب عمومی در کردستان نقطه عطفی بود که جای تقدیر دارد و باید به تمام ایران گسترش یابد.
مطابق ماده سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر «هر کسی حق زندگی و حیات دارد» و مطابق ماده پنجم «هیچ انسانی را نمی‌توان مورد رفتار ظالمانه و برخلاف انسانیت و شئون بشری قرار داد.» همچنین، اعـدام «مجازاتی جبران‌ناپذیر و غیرقابل بازگشت» است و مخالفت و مقاومت در برابر آن، وظیفه هر انسان آزاده و شریف است.
اما در ایران تحت حاکمیت دیکتاتوری دینی اعـدام به ابعاد غیر قابل باوری رسیده و به ابزاری برای ارعاب مردم مبدل شده است و عموم مردم را به این وسیله به گروگان گرفته‌اند. در ایران حکم اعـدام، نه یک مجازات قانونی بلکه به یک ابزار سیاسی برای سرکوب و انتقام از مردم ایران مبدل گشته است. این حقیقت وظیفه ما را در مقابله با سرکوب و شکنجه و اعـدام مضاعف میکند و امیدواریم به این وظیفه جامه عمل بپوشانیم.
سه‌شنبه ۹بهمن ۱۴۰۳ در هفته پنجاه و سوم زندانیان در ۳۴ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بند زنان ،بند ۴و ۸) / زندان قزلحصار(واحد ۲و ۴) / زندان مرکزی کرج / زندان تهران بزرگ / زندان خورین ورامین / زندان اراک / زندان خرم آباد / زندان اسد آباد اصفهان / زندان دستگرد اصفهان / زندان شیبان اهواز / زندان سپیدار اهواز / زندان نظام شیراز / زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان) / زندان برازجان / زندان رامهرمز / زندان بم / زندان کهنوج / زندان طبس / زندان جوین / زندان مشهد / زندان قائمشهر / زندان لاکان رشت (بند مردان و زنان ) / زندان رودسر / زندان حویق تالش / زندان اردبیل / زندان تبریز / زندان ارومیه / زندان سلماس / زندان خوی / زندان نقده / زندان سقز / زندان بانه / زندان مریوان / زندان کامیاران
دومین سال کارزار در هفته پنجاه و سوم
