در جریان قیام ۱۴۰۱ بارها و بارها این شعار را در دانشگاه‌ها و مدرسه‌ها شنیدیم؛ « این دیگه اعتراض نیست، شروع انقلابه». بجز برخی وابستگان به حکومت از باند اصلاحات کسی در درستی این شعار تردید نکرد. همان طور که کسی در درستی شعار قیام ۹۶ یعنی« اصلاح طلب اصولگرا دیگه تمومه ماجرا » تردیدی نداشت.
اکنون سوال این است که آیا هنوز باور داریم که آنچه که در قیام ۱۴۰۱ آغاز شد شروع دگرگونی و فرایندی است که قابل بازگشت به گذشته نیست؟ آیا خیزش و قیامی که در ۱۴۰۱ آغاز شد مرده و خاکستر شده است؟ اگر نمرده و خاکستر نشده برای شروع دوباره ای آن چه باید کرد؟ چگونه و با چه اهرمهایی می توانیم در شعله قیام و انقلاب بدمیم؟
زمینه‌های خیزش و انقلاب
تمامی زمینه‌هایی که منجر به قیام ۱۴۰۱ شد نه تنها باقی است بلکه به صورت حادتری در نارضایتی عمومی و اعتراضات و اعتصابات در حال گسترش است:
۱.شکاف بین مردم و حاکمیت عمیق‌تر شده است و به معنای دقیق این پدیده اکنون تبدیل به یک گسست شده است. بنابراین امکان بازسازی این ارتباط وجود ندارد. رژیم ولایت فقیه خط قرمزهایی را از نظر مردم رد کرده است که دیگر امکان ترمیم آن وجود ندارد.
۲. رژیم عملا ثابت کرده است که نه توان و نه اراده سر و سامان دادن به مسایل معیشتی و زیستی نزدیک به ۹۰ میلیون ایرانی را ندارد. بخش بزرگی از این جمعیت، جمعیت جوان و تحصیل کرده است که نه امکان کار و زندگی در این جامعه برایش وجود دارد و نه امید و چشم اندازی در این حاکمیت برایش متصور است.
۳.مردم ایران وارث یک آرمان ۱۲۰ ساله برای آزادی هستند. انقلاب مشروطه و جنبشهای صد ساله اخیر ایران تا نهضت ملی دکتر مصدق و انقلاب ۵۷ نمودهای برجسته این تلاش جمعی برای آزادی هستند. بنابراین برای چنین مردمی که وارثان یک سنت مبارزاتی هستند اصلا شکست معنا ندارد. بنابراین اگر قیام۱۴۰۱ به دلیل اقدامات انحرافی جریانات استعماری و شاه پرستان بی ریشه منحرف شد، مسیر برای جنبش رادیکالتر و سازمانیافته هموار شده است.
در همین زمینه
۴.وجود یک آلترناتیو قدرتمند در صحنه داخلی ایران به صورت کانون شورشی و در عرصه بین‌المللی در قالب شورای ملی مقاومت راه را بر بند و بست های استعماری و سرکوب تمام عیار قیام بسته است و جنبش امکان زمینگیر شدن و خاموشی ندارد.
۵. بنابراین رژیم ولایت فقیه هرگز نمی تواند از جنبش و خروش یک قیام عمومی و رادیکال خود را خلاص شده فرض کند. دیکتاتوری ولایت فقیه هرگز نمی تواند خطر قیام و سرنگونی را از خود دور سازد. بنابراین مردم ما دلیل کافی برای ادامه قیام و به پیروزی رساندن آن دارند.
خامنه ای برای ممانعت از جرقه دوباره قیام چه دستاویزهایی دارد؟
یک.سرکوب عریان؛ افزایش اعدام و شکنجه و کشتار زندانیان و بازداشت‌های گسترده همراه با قدرت نمایی های نخ نما شده بخش اصلی استراتژی را تشکیل میدهد.
دو؛ نمایش و یا کاریکاتور اصلاح طلبی؛ وجه دیگر تلاش خامنه ای آن است که با کارت پزشکیان هر میزان که شده برای خود زمان بخرد. دیکتاتور به خوبی می داند که پزشکیان تاریخ مصرف کوتاهی دارد و آن قدر وزن ندارد که بتواند قیام را پشت خود نگاه دارد. اما خامنه ای تمام تلاش خود را می کند که با این کارت چندماه زمان برای بقای خود بخرد. امید درمانی و وعده های دروغین و با فریبکاری برخی گشایشها مثل برداشتن فیلترینگ یا برداشتن گشت‌های طرح نور و بازگرداندن برخی اساتید اخراجی به سرکار و بالاخره آزادی برخی فعالان سیاسی و مدنی بخشی از یک کارزار حساب شده برای در انتظار نگاه داشتن جامعه است.
۳. داغ نگاه داشتن بحران منطقه برای انحراف افکار عمومی در پرداختن به مسایل اصلی جامعه بخش دیگری از سیاست بازدارندگی خامنه ای است.
مسئولیت ما ایرانیان
در مقابل چنین وضعیتی چه باید کرد؟ آیا ما بعنوان آگاهان این جامعه و کسانی که باید نقش پیشتاز را داشته باشیم، حق داریم به انتظار بنشینم؟ حق داریم منتظر بمانیم که حوادث خودبخودی اتفاق بیفتد؟ آیا باید منتظر تغییر سیاست جهانی باشیم؟
واقعیت این است که اگر گذشته را چراغ راه آینده بگیریم، یک حقیقت برای ما روشن می شود. نه در قیام دی ۹۶ عنصر خارجی به کمک ما آمد و نه در تابستان ۹۷ و نه در آبان ۹۸ و نه در قیام بزرگ ۱۴۰۱. عامل خارجی همیشه پشت حوادث حرکت می کند. تابعی از تعادل قوای بین ما و استبداد حاکم است. پس این ناخن ماست که باید پشت ما را بخاراند.
سالگرد قیام ۱۴۰۱ و به دنبال آن سالگرد قیام آبان ۹۸ فرصت خوبی برای ماست تا طنین مرگ بر دیکتاتور را در سراسر ایران به صدا در آوریم. ما می توانیم به یاد ۷۵۰ شهید قیام ۱۴۰۱ و ۱۴۰۰ شهید قیام آبان ۹۸ دهها و صدها کانون نبرد در سراسر کشور علیه استبداد بسازیم. ما می توانیم مثل کانونهای شورشی فانوس راه دیگران باشیم . رژیم تلاش دارد با بازداشت‌های گسترده و با فعالیت سایبری و تهدیدات سایبری ما را زمینگیر کند. ما باید این تاکتیک حکومت را روی سرش خراب کنیم. کانونهای شورشی یک روش و آیین عملی برای ادامه مبارزه در اختیار ما می گذارد. اگر مبارزه به هر قیمت را انتخاب کنیم مسیر پیش پای مان را گشوده خواهیم یافت. این قانون خدشه ناپذیر مبارزه است.
