نگاهی به آخرین هشدارهای حکومت در مورد خطرات مجاهدین
در سال ۸۴شمسی وقتی نویسنده این سطور با هجوم وزارت اطلاعات به محل کار در تهران بازداشت شده و به شکنجه‌گاه ۲۰۹ منتقل شدم، شیخان سربازجوی اطلاعات ۲۰۹ تمام تلاشش این بود که اثبات کند که مجاهدین خلق دیگر در ایران وزنه سیاسی نیستند و به همین دلیل هم نه وزارت اطلاعات و نه دادستانی حساسیت ویژه‌ای روی پرونده هواداران و منتسبان به سازمان را ندارند و ما الان دیگر مساله‌ای بنام جریان مجاهدین در جامعه نداریم!
البته همان زمان که شیخان این ادعاها را مطرح می‌کرد چندین ارگان امنیتی و انجمن‌های ساخت وزارت اطلاعات درگیر اعزام مزدوران تحت عنوان خانواده به شهر اشرف بودند تا مجاهدان ساکن شهر اشراف را به ترک مبارزه فرا بخوانند و دولت عراق را وادار به انواع فشارها و حملات مرگبار به مجاهدین کرده بود.
اکنون ۱۸ سال از آن زمان گذشته است و تعادل قوای بین مجاهدین و مردم از یک طرف و رژیم و دستگاه سرکوبش به نقطه‌ای رسیده است که اکنون از نظر تئوریسین‌های حکومتی مجاهدین به موضوع اصلی کشور تبدیل شده‌اند.
روز ۱۱تیرماه گذشته خبرگزاری رسمی حکومتی بنام ایرنا به بهانه رونمایی از کتاب جدیدی علیه مقاومت ایران، میزگردی را با حضور ۵تن از کارشناسان حکومتی برگزار کرد.
افراد شرکت کننده در این میزگرد که حالا به عنوان کارشناس از آنها اسم برده شده است، عموما پاسداران قدیمی یا بازجوها و چماق بدستان دهه‌های گذشته بودند.
برخی از شرکت کنندگان در این کنفرانس عبارت بودند از؛
محمدعطریانفر
ابراهیم فیاض
محمد قوچانی
سلیمی نمین و …
اظهارات برخی از این اشخاص در این میزگرد ما را بی نیاز از هر توضیحی می‌سازد:
عطریانفر با این سوال شروع می‌کند که: «چرا سازمان مجاهدین خلق این‌قدر مهم است؟ چه چیزی آن را زنده نگه‌داشته است؟».
ابراهیم فیاض در پاسخ می گوید:
«تاریخ تکرار می‌شود و به‌نظرم مجاهدین هم احتمالاً باز می‌گردند. متأسفانه الآن جمهوری اسلامی برای نسل جدید شفاف نیست و نتوانسته این مسأله را برای جوانان شرح دهد. اینکه مجاهدین خلق از نظر ساختاری هنوز زنده است و گروهی می‌خواهند به‌آن بپیوندند، نشان می‌دهد فقط به‌دلیل حمایت آمریکا و انگلیس نیست. ما هنوز مجاهدین خلق را شخم نزدیم.
اینکه امروز مجاهدین زنده است، باید برای حکومت هم مهم باشد و می‌بایست آن را بررسی کرد تا بهتر شناخت».
محمد قوچانی یک اصلاحاتی سابق می‌گوید:
«سازمان مجاهدین خلق، کشور را دوگانه کرده؛ دوگانه حکومت و اپوزیسیون»
قوچانی اعتراف می‌کند که هر وقت به این موضوع می‌پردازد، خیلی «فحش» می‌خورد و مورد طعنه قرار می‌گیرد و سپس می‌افزاید؛ «ما باید این را بدانیم مسأله مجاهدین خلق، مسأله روز ماست و صرفاً یک مسأله تاریخی نیست». او اضافه می‌کند که «هرجا که اعتراضات به‌حق مردم به‌انحراف کشیده شد، پای این سازمان در میان بود. جدایی روحانیت و حاکمیت از مردم چیزی است که زیر سر این سازمان بوده است». از اظهارات خود نتیجه می‌گیرد: «پس مسأله سازمان، مسأله امروز ماست».
عباس سلیمی نمین در جمعبندی این میزگرد می‌گوید: «موضوع اصلی ما در کشور مجاهدین خلق است و باید به‌آنها بپردازیم».
در همین زمینه
اعترافات تازه سلیمی نمین به قدرت فوق العاده مجاهدین خلق!
اعتراف به چند حقیقت
اعتراف مهره‌های حکومتی به اینکه مجاهدین خلق مساله اصلی حکومت درجامعه است، اعتراف به چند حقیقت است:
۱. چهل و چهار سال سرکوب، فحاشی، لجن پراکنی، شیطان سازی، دستگیری، اعدام، قتل عام، شکنجه و ترور مجاهدین بی تاثیر بوده و این سازمان برغم ضربات خرد کننده ای که بر پیکرش وارد شده اکنون بالنده‌تر و رویان‌تر خود را در نقش تنها آلترناتیو حکومت رو به سقوط خامنه‌ای تثبیت کرده است.
۲. تعادل قوای بین ضرباتی که مقاومت وارد کرده و ضرباتی که رژیم وارد کرده است، اکنون در فاز سرنگونی به صورت کیفی به ضرر رژیم تغییر کرده است. خامنه‌ای درحالی که هنوز از زیر ضربات ناشی از قیام ۱۴۰۱ که نامشروع و سرکوبگر بودن حکومتش را بیش از گذشته اثبات کرده بیرون نیامده باید منتظر موج بعدی قیام باشد.
۳. فعالیت کانونهای شورشی در سراسر کشور و استمرار فعالیت‌های آنان برغم همه بازداشت‌ها و شکنجه‌ها ناشی از ناکارآمد بودن دستگاه سرکوب در مقابل این استراتژی مبارزه مجاهدین است. کانونهای شورشی اکنون در حال تثبیت خود به عنوان پیشقراولان جنبش مردم هستند و این همان چیزی است که رژیم تحت عنوان پیوستن جوانان به مقاومت از آن وحشت کرده است.
بنابراین رژیم حق دارد مجاهدین را مساله اصلی روز خود بداند و البته باید انتظار داشت که تا نقطه سرنگونی همه تلاشش را بکند تا بتواند این آلترناتیو بلاجایگزین را از سر راه بردارد. امری که حداقل در تعادل سیاسی کنونی جهانی امری ناممکن بنظر می‌رسد.
