عامل حذف ایران از همه دنیا چه کسی است؟
«مأیوسانه فهرست کشورها را در فرم ثبت‌نام یک وب‌سایت بالا و پایین می‌کنیم تا شاید Iran را پیدا کنیم، اما پیدا نمی‌کنیم. یا مثلاً با شماره موبایل‌مان نمی‌توانیم در فلان اپلیکیشن وارد شویم یا چشم حسرت‌مان به امکانات پولی یک پلتفرم می‌ماند. در دعوای حاکمان‌مان با دنیا، آنچه برای هیچ طرف مهم نیست، مردمانی هستند که هر روز از سایر مردم دنیا دورتر و جداتر می‌شوند و با محرومیت از فناوری‌ها، کیفیت زیست‌شان هر روز کمتر. این‌طرف فیلتر می‌کند… ما مردمانی هستیم که از دنیا حذف شده‌ایم».[رسانه حکومتی هم میهن]
زیر پا گذاشتن حقوق دیجیتال ایرانیان
آنچه که مردم از آن رنج می‌برند، هیئت حاکمه‌ای است که سیاست‌های آن ضد منافع مردم ایران است. به تنها چیزی که در ماهیت عوامل حکومتی از صدر تا ذیل آن پیدا نمی‌شود منافع مردم است. چهار دهه مردم این زخم چرکین را برتن خود و کشورشان و تاریخ شان حس می‌کنند. زخمی به قدمت بیش از چهل سال که چند نسل را در زندان سختی‌ها گرفتار کرده است. حقوق مردم ایران تنها در یک بعد زیر پا گذاشته نشده است، در همه زمینه‌ها مردم ایران حقوق شان پایمال شده است. این یک واقعیت را برجسته می‌کند.
مردم میهن ما گرفتار یک دیکتاتوری فاشیستی هستند که در تاریخ ایران شاید به سختی بتوان با حمله مغول مقایسه کرد، با این تفاوت که مغول‌ها بیگانه بودند اما اینها مدعی ایرانی بودن می‌کنند، اما نشانی از عرق ملی در ماهیت شان نیست.
در همین رابطه رسانه حکومتی هم میهن این وضعیت را به چالش کشیده و می‌نویسد: «حاکمان ما با حاکمان دنیا با وجود تمام اختلافات و دشمنی‌های‌شان، بر سر یک چیز تفاهم عجیب و محکمی دارند؛ زیر پا گذاشتن حقوق دیجیتال ایرانیان. اینجا چون شعورمان به استفاده صحیح از پلتفرم‌های «غربی‌ها» نمی‌رسد، آنها را فیلتر می‌کنند و آنجا چون «ایرانی» هستیم، دسترسی ما را محدود می‌کنند! اینجا کودکیم و در هر صورت جنبه آزادی دسترسی به بسیاری از خدمات اینترنتی را نداریم!»
تا جایی که به سیاست‌های جهانی برمی‌گردد هیچ کس حاضر به همکاری با حکومتی که در نهاد آن تروریسم و بنیادگرایی نهفته است نیست و این اصلی ترین مشکل مردم ایران است که چنین حاکمیت سیاهی بر میهن حکمروایی می‌کند.
این وضعیت را این رسانه حکومتی به این صورت تشریح می‌کند: «از آنجا که سیستم بانکی و مالی ما نیز از دنیا جدا افتاده و جزء معدود کشورهایی هستیم که مردمانش نمی‌توانند یک کارت معتبر بانکی با امکان پرداخت بین‌المللی داشته باشند، می‌توان حدس زد از بسیاری از خدمات حرفه‌ای و پولی اینترنتی نیز محروم باشیم. ما از حق استفاده از اغلب سرویس‌ها و نرم‌افزارهای حرفه‌ای دنیا به‌همین دلیل ساده محرومیم.
از سرویس‌های سرگرمی و آموزشی گرفته تا نرم‌افزارهای تخصصی و حرفه‌ای که برای بسیاری از مشاغل ضروری است، اغلب یا خود را به نسخه‌های رایگان با امکانات بسیار محدود و غیرحرفه‌ای راضی نگه می‌داریم یا با استفاده از کارت‌های اعتباری مردمان سایر کشورها خریدمان را به‌شکلی غیرقانونی انجام می‌دهیم».
وقتی رسانه حکومتی این دردها را به این صورت بازگو می‌کند، طبعا مردم از بابت حکومت منزوی و پرت افتاده از تمدن، دردهای بیشتری درسینه دارند که البته حکومت گران هیچ شرمی از این وضعیت ندارند و همچنان مردم ایران را در این جهان امروزی که شاخص آن ارتباطات گسترده اجتماعی سیاسی و فرهنگی وتعامل ملل باهمدیگر می‌باشد، محروم کرده اند.
در همین زمینه
مدد رسانی به دیکتاتوری در ایران را بس کنید!
مشکل همه نابسامانی‌ها حکومت خامنه‌ای هست
نباید جهان را مورد شماتت قرار داد که چرا مردم ما این وضعیت محدود شده را دارند. علت اصلی سیاست‌های ضد مردمی است که امروز جهان متمدن پذیرای آن نیست و به همین دلیل تلاش می‌کنند که خود را آلوده به ارتباط با این حکومت ضد بشری و ضد علم و تمدن و پیشرفت نکنند. مردم ایران هرچه که سختی می‌بینند را باید به حساب حکومت خامنه‌ای بگذارند
مشکل کجاست؟ مشکل اصلی سیاسی است و به دنبال آن بحران‌های اقتصادی که ناشی از سیاست‌های خانمانسوز حکومت هست که اقتصاد ایران را در چنین ورطه هولناکی انداخته است. ماجرای خون ریزی در غزه نمونه واضح از همین سیاست‌های منهدم کننده است. سیاست های صدور بنیادگرایی تحت نام دین که بزرگترین خیانت به دین و ملت است که تاوان آن را هم اکنون مردم ایران می‌دهند و هیچ راهی هم نیست جز نابود کردن هیولای مرگ و قتل وجنایت که نه تنها اقتصاد ایران را ویران کرده، بلکه زندگی مردم را در بستر فقری سنگین فلج کرده است و به همین دلیل باید برخاست و هرآن چه را نشانی از این حاکمیت است به آتش کشید.
سوالاتی که خامنه‌ای باید جواب بدهد
رسانه حکومتی هم میهن در پایان سوالاتی را طرح می‌کند که تنها خامنه‌ای باید جوابگوی آن به مردم باشد«چرا مردمان ما باید متحمل این همه محرومیت در شئون مختلف زندگی دیجیتال و غیردیجیتال خود شوند؟ چرا باید با اکثریت مردم کشورهای جهان فرق داشته باشیم؟ چرا ما باید بیشتر شبیه شهروندان کره‌شمالی باشیم تا کره‌جنوبی؟ اگر اینها تبعات «جنگ با غرب» است، چرا حتی از خدمات و امکانات پلتفرم‌های چینی و روسی محرومیم؟ چرا فرار رو به جلو می‌کنیم و آن دسته از خدماتی هم که تحریم نیست، خودمان فیلتر می‌کنیم و ممنوع می‌کنیم؟! این چراها این‌روزها احتمالاً در ذهن بسیاری از ایرانیان می‌گذرد».
قیام شهریور ۱۴۰۱ نشان داد که مردم عادت نکرده اند بلکه بر وضع موجود شوریده‌اند و قیمت آن را هم با خون صد ها نفر از بهترین فرزندان ایران داده‌اند و البته شعله قیام همچنان شعله ور هست و روز موعود فرا خواهد رسید.
