عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
وضعیت دیکتاتوری حاکم بر ایران و وضعیت خاورمیانه حساس است. وجود مناسبت‌های بزرگ و پیش‌بینی تحولات بزرگ در رابطه با ایران، حکایت از شرایط خطیری دارد که وارد آن شده‌ایم. در وضعیت پسا جنگ، حکومت بحران‌زده ایران، بار دیگر و با شدت بیشتر، بر سر دوراهی «خودکشی یا مرگ»، دچار کشاکشی نفس‌گیر است.
جنگ یا مذاکره!
روز چهارشنبه ۲۲مرداد سلحشوری عضو سابق مجلس رژیم ایران با اشاره به موضعگیری خامنه‌ای که گفته بود «جنگ نمی‌شود و مذاکره هم نمی‌کنیم» نوشت: «جمهوری اسلامی با دکترین“ امت اسلامی“، نه امتی ساخت، نه ملت ایران را نگه‌داشت. از ایران ویرانه ماند، از امت اسلامی نفرین و تنفر برایش ماند. “ عزت و حکمت“ را با “نه جنگ، نه مذاکره“ به باد داد، و هم جنگ شد، هم مذاکره، و حالا در حفظ ایران هم درمانده است».
محسن هاشمی پسر هاشمی رفسنجانی هم (۲۰مرداد) در تلویزیون حکومتی گفت: یک ضربه‌یی، که حتی خامنه‌ای هم فکر نمی‌کرد که جنگ اتفاق بیافتد و مذاکره هم صورت گرفت اتفاق افتاد. و نتیجه گفت: «شرایط کشور شرایطی نیست که تصمیم‌های سخت را نگیریم. اگر نگیریم می‌تواند برایمان خسرانهای انکارناپذیر داشته باشد»
وی در پاسخ به باند مقابل که می‌خواهد مکانیسم ماشه را از نظر تحریم‌ها بی‌اثر جلوه دهد، افزود که فصل هفتم منشور سازمان ملل هم وضع خطرناکی است چون اجازه می‌دهد به کشورها که به ایران حمله نظامی بکنند.
مکانیسم ماشه!
وزرای خارجه انگلستان، فرانسه و آلمان در نامه مشترکی به دبیرکل و شورای امنیت ملل متحد تأکید کرده‌اند که اگر تا پایان اوت ۲۰۲۵ راه‌حلی دیپلماتیک برای برنامه هسته‌یی ایران پیدا نشود، تحریم‌های سازمان ملل دوباره اعمال خواهد شد. آنها در این نامه نوشته‌اند: «ما آماده هستیم و دلایل قانونی روشنی داریم تا نقض قابل توجه تعهدات برجام توسط ایران را اعلام کنیم… و مکانیسم بازگشت سریع تحریم‌ها را فعال کنیم».
وزیر خارجه پیشین رژیم، با تهدید به خروج از (ان.پی.تی) در صورت اعمال مکانیسم ماشه گفت: اگر طرف مقابل گامی به سمت عملیاتی کردن مکانیسم ماشه و استفاده از ابزار آن بردارد، حتماً با اقدام مجلس مواجه خواهد شد. مجلس «دست به ماشه» برای خروج از ان.پی.تی است.
عراقچی وزیر خارجه کنونی رژیم و بقایی سخنگوی این وزارتخانه و دیگر مقام‌های رژیم با همین زبان تقابل با کشورهای اروپایی سخن گفته‌اند. مجید تخت روانچی و تیم رژیم در مذاکرات اخیر با نمایندگان سه کشور اروپایی در استانبول نیز همین مواضع را تکرار کردند و طرح تمدید شش ماهه مهلت مکانیسم ماشه را رد کردند.
محسن هاشمی، در ۲۱ مرداد اعتراف کرده بود که : «حتی رهبری هم فکر نمی‌کرد، جنگ بشود و گفتند مذاکره نمی‌کنیم، جنگ هم نمی‌شود، اما شد!». او هشدار داد: «نیازمند دیپلوماسی فعال برای جلوگیری از مکانسیم ماشه هستیم! اگر فعال شود تأثیرات مخرب برای نظام دارد». برخی رسانه‌های حکومتی هم در ۲۱ مرداد ناچار شدند بنویسند: «مکانیسم ماشه نزدیک است؛ باید وارد میدان مذاکره شویم».
اعدام، ابزار سرکوب حکومت
انکار وجود زندانی سیاسی در ایران، در عین کشتار و شکنجه مستمر زندانیان سیاسی، ویژگی خاص دو دیکتاتوری شاه و خمینی در ایران است.
روز یکشنبه ۱۹مرداد محسن اژه‌ای رئیس قضاییه رژیم ایران که توسط خامنه‌ای منصوب شده است، با انکار وجود زندانی سیاسی در ایران، روی دست پرویز ثابتی، سردژخیم ساواک آریامهری بلند شد و گفت: «شما زندانیان سیاسی به چه کسی می‌گویید؟ گاهی وقتها همه زندانیان امنیتی را می‌گویند زندانی سیاسی… ما مطلقاً یک زندان سیاسی هم نداریم هرچی که هست و نیست امنیتی است».
زندانی سیاسی در زمان دیکتاتوری شاه!
۴۷سال قبل از اژه‌ای، سردژخیم ساواک در ۲۶ شهریور ۱۳۵۷، در نامه‌یی به دیکتاتور رو به سقوط شاه نوشته بود: «به‌طوریکه خاطر مبارک مستحضر است طبق تعاریف قانونی، زندانیانی که بر ضد مصالح ملی و امنیت کشور اقدام می‌کنند و به این جرایم محکومیت حاصل می‌نمایند، “ زندانی ضدامنیتی“ شناخته می‌شوند و اطلاق“ زندانی سیاسی“ به آنها، خلاف قانون است… مدیر کل اداره سوم- ثابتی» (اسناد ساواک ـ کتاب ۱۱ صفحه ۳۳۶).
این در حالی بود که ثابتی و شاه خوب می‌دانستند که بدن اصغر بدیع‌زادگان (از بنیانگذاران مجاهدین خلق) را با اجاق برقی و اتو سوزانده بودند. اما شاه هر نوع شکنجه و آزار زندانیان سیاسی را تکذیب می‌کرد و می‌گفت: «این عده را نمی‌توان زندانی سیاسی به‌شمار آورد، زیرا همه آنها تروریست هستند» (ان.بی.سی آمریکا-اردیبهشت۵۴).
در همین زمینه
جهان به سرنگونی رژیم ایران چشم دوخته است!
زندانی سیاسی در زمان دیکتاتوری مذهبی!
امروز هم انکار وقیحانه وجود زندانی سیاسی در ایران، در حالی صورت می‌گیرد که اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی و بسیاری زندانیان سیاسی دیگر و همچنین رفتار وحشیانه رژیم با زندانیان سیاسی در جریان انتقال از اوین به فشافویه و از فشافویه به اوین و جداسازی ۵ زندانی سیاسی محکوم به اعدام و انتقال آنها با ضرب و شتم به قزلحصار، با موج محکومیت جهانی روبه روشده است. لازم به ذکر است که برای شمار زیادی از زندانیان سیاسی حکم اعدام صادر شده و در دوران ریاست جمهوری پزشکیان، توسط نیروی قضاییه رژیم شمار اعدامیان به مراتب افزایش یافته است.
۳۰۰کارشناس و حقوقدان بین‌المللی هم پیشاپیش هشدار داده بودند که رژیم ایران در آستانه تکرار قتل‌عام سال ۱۳۶۷ قرار دارد؛ قتل‌عامی که طی آن، بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی که عمدتاً از سازمان مجاهدین بودند بر اساس فتوای خمینی اعدام شدند.
موضعگیری مقاومت ایران
پس از انکار وجود زندانی سیاسی توسط سرجلاد خامنه‌ای، مقاومت ایران اعلام کرد: کپی‌برداری دیکتاتوری مذهبی از دیکتاتوری شاه در مورد تغییر نام زندانیان سیاسی به زندانی امنیتی نشانه ترس شدید از افشای آمار واقعی است که پس از اعدام و قتل‌عام، در حال حاضر بیش از ۳۷۰۰ نفر است. اگر خامنه‌ای و سردژخیم اژه‌ای راست می‌گویند و تعداد زندانیان سیاسی ۳ الی ۵ نفر بیشتر نیست، هم‌چنانکه مقاومت ایران دهها سال تکرار کرده است، رژیم ایران بلادرنگ باید در ِزندانها را به روی گزارشگر ویژه، صلیب‌سرخ، عفو بین‌الملل و وکلای بین‌المللی باز کند.
سخن آخر!
مجموعه تحولاتی که در دو سوی مرز ایران شاهد آن هستیم، گویای نزدیک شدن سرنگونی دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران و پیشروی مقاومت مردم ایران علیه دیکتاتوری است. دیکتاتوری در ایران رو به پایان است و مردم ایران، خود را برای ایران بعداز دیکتاتوری آماده می‌کنند!
