بر اساس اطلاعات مستند افشا شده توسط مقاومت ایران، سایت‌های موشکی شاهرود و سمنان به‌طور کامل با سازمان سپند، که مسئول توسعه سلاح‌های اتمی رژیم است، هماهنگ عمل می‌کنند. یک سند محرمانه داخلی نشان می‌دهد که رژیم ایران قصد دارد از طریق مذاکرات با اروپا، روند فعلی را حفظ کرده و زمان لازم برای تکمیل برنامه تسلیحاتی خود را به‌دست آورد. در همین سند، نگرانی‌هایی درباره فعال شدن «مکانیسم ماشه» مطرح شده و رژیم تلاش دارد تا برای حداقل شش ماه، وضع موجود را حفظ کند.
سابقه فریبکاری در مذاکرات هسته‌ای
از افشای دو سایت هسته‌ای نطنز و اراک در سال ۲۰۰۲ توسط شورای ملی مقاومت ، تاکنون شاهد الگوی مستمری از فریبکاری رژیم ایران در مذاکرات با غرب بوده‌ایم. این رژیم در دو دهه گذشته، به جای شفاف‌سازی، از مذاکرات به عنوان ابزاری برای پیشبرد برنامه‌های هسته‌ای خود بهره برده است.
حسن روحانی، رئیس‌جمهور سابق ایران که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ مسئول مذاکرات هسته‌ای بود، اعتراف کرد که همزمان با گفت‌وگوهای دیپلماتیک با اروپایی‌ها، فعالیت‌های هسته‌ای در اصفهان ادامه داشت. او تصریح کرد که رژیم از مذاکرات به‌عنوان فرصتی برای تکمیل این سایت استفاده می‌کرد. روزنامه دیلی تلگراف در ۵ مارس ۲۰۰۶ مقاله‌ای با عنوان «چگونه غرب را فریب دادیم» منتشر کرد که این استراتژی را تایید می‌کرد.
نمونه دیگر این فریبکاری را علی‌اکبر صالحی، رئیس سابق سازمان انرژی اتمی، پس از توافق برجام در سال ۲۰۱۵ فاش کرد. او اعتراف کرد که رژیم با مخفی کردن لوله‌های مورد استفاده برای تأسیسات آب سنگین اراک، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را فریب داده است. در مصاحبه‌ای در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹، صالحی توضیح داد که رژیم به‌جای از بین بردن قطعات کلیدی، نمونه‌های مشابهی را ذخیره کرده بود تا بتواند فعالیت‌های خود را از سر بگیرد. وی هم‌چنین تصریح کرد که تنها شخص آگاه از این اقدامات، شخص خامنه‌ای ولی فقیه، بوده است.
گسترش برنامه تسلیحاتی و تهدیدات ناشی از آن
در سال ۲۰۲۵، رژیم ایران اورانیوم را به سطوحی بی‌سابقه غنی‌سازی کرده و همزمان زیرساخت‌های هسته‌ای و قابلیت‌های تسلیحاتی خود را گسترش داده است. در ماه‌های اخیر، اطلاعات جدیدی درباره برنامه‌های مخفی این رژیم برای ساخت کلاهک اتمی و چاشنی‌های هسته‌ای افشا شده است. این فعالیت‌ها نشان می‌دهد که تهران قصد ندارد برنامه تسلیحاتی خود را متوقف کند، بلکه تنها درصدد خرید زمان از طریق مذاکرات و توافق‌های موقت است.
تجربه گذشته نشان داده که رژیم ایران در جریان مذاکرات هسته‌ای، تلاش کرده سایر جنبه‌های برنامه سلاح هسته‌ای خود را، به‌جز بخش غنی‌سازی، مخفی نگاه دارد. تهران هرگز به‌طور داوطلبانه اطلاعاتی درباره برنامه تسلیحاتی خود به آژانس ارائه نکرده است. این رویکرد نشان می‌دهد که رژیم تنها در پی تأمین امنیت بقای خود از طریق تسلیحات هسته‌ای است.
ضعف داخلی و نیاز به سلاح هسته‌ای
رژیم ایران هیچ‌گاه به اندازه امروز ضعیف و منزوی نبوده است. در داخل، با بحران‌های اجتماعی و اقتصادی عمیق و نارضایتی گسترده مردم روبه‌روست. در سطح منطقه‌ای نیز، با کاهش نفوذ خود در کشورهای هم‌پیمان، از جمله سوریه و افزایش مخالفت‌های بین‌المللی مواجه شده است. ضمن این‌که نیروهای نیابتی خودش در منطقه را نیز اساسا از دست داده است و دیگر قادر نیست از نیروهای نیابتی فروپاشیده‌اش برای قدرت نمایی و امتیاز گرفتن در مذاکرات استفاده کند و دستش در این زمینه خالی است.
این عوامل، حاکمیت را به این باور رسانده است که برای حفظ بقای خود، بیش از هر زمان دیگری به سلاح هسته‌ای نیاز دارد. و این تنها اهرم باقی مانده برای ماندن خامنه‌ای در قدرت است.
این رژیم که با موج فزاینده اعتراضات داخلی مواجه است، برای مهار این بحران‌ها، سرکوب داخلی را از طریق افزایش اعدام‌ها تشدید کرده و همزمان تلاش‌های خود برای دست‌یابی به سلاح اتمی را سرعت بخشیده است. هدف نهایی آن، تغییر توازن قدرت در منطقه و تأمین امنیت حاکمیت خود از طریق تهدیدهای هسته‌ای است.
در همین زمینه
آیا بمب اتمی می‌تواند دردی از دیکتاتوری حاکم بر ایران دوا کند؟
ضرورت اقدام قاطع جامعه بین‌المللی
اکنون زمان آن فرارسیده است که جامعه بین‌المللی، اقدامات قاطعانه‌ای برای مهار تهدیدات ناشی از برنامه تسلیحاتی ایران اتخاذ کند. رژیم ایران نه تنها مسئول اعدام بیش از ۱۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۴ است، بلکه به‌طور مستمر به جنگ‌افروزی در منطقه ادامه داده و برنامه هسته‌ای خود را توسعه داده است.
فعال شدن مکانیسم ماشه و بازگرداندن شش قطعنامه تحریمی شورای امنیت سازمان ملل، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است. لغو تحریم‌ها در گذشته، تنها رژیم ایران را در پیگیری برنامه تسلیحاتی‌اش گستاخ تر کرده و منابع مالی لازم برای توسعه این برنامه را در اختیارش قرار داده است. هم‌چنین، تمامی سایت‌های مرتبط با برنامه هسته‌ای، به‌ویژه تأسیسات غنی‌سازی اورانیوم، باید تعطیل شوند.
علاوه بر این، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی باید دسترسی نامحدود به تمامی تأسیسات هسته‌ای ایران، اعم از اعلام‌شده و اعلام‌نشده، داشته باشد. هرگونه محدودیت در این بازرسی‌ها، نظارت بین‌المللی را بی‌اثر خواهد کرد و به رژیم فرصت ادامه فعالیت‌های پنهانی را می‌دهد.
در نهایت، رژیم ایران باید در برابر هرگونه تخلف از تعهدات بین‌المللی خود، با پیامدهای جدی مواجه شود. اقدامات دیپلماتیک بدون ضمانت اجرایی، تنها به تداوم سیاست‌های فریبکارانه رژیم دامن خواهد زد. اکنون زمان آن است که جهان در برابر این تهدید، قاطعانه ایستادگی کند.
