این پلاکاردی است که امروز ۱۴ تیرماه ۱۴۰۱ در دست فارغ التحصیلان رشته پیراپزشکی که برای اعتراض به وضعیت استخدامی خود آمده بودند، دیده می‌شد.
داستان این شعار پرستاران چیست؟
داستان از این قرار است که در بحبوحه پاندمی ویروس کرونا، وزارت بهداشت حکومت ایران برای حل مشکل نیروی پرستار خود که در تناسب با معیارهای جهانی در حالت عادی هم بسیار پایین‌تر از حد استاندارد جهانی نیروی پرستار داشت، فارغ‌التحصیلان رشته‌های پیراپزشکی را به صورت «نیروی طرحی» و «نیروی ۸۹ روزه» استخدام کرد.
بسیاری از این پرستاران با فداکاری و مایه گذاری جان بسیاری از هموطنان خود را نجات دادند و متاسفانه تعداد زیادی از آنان در اثر کار زیاد و قرار گرفتن مستمر در محیط آلوده به ویروس جان خود را از دست دادند.
حالا یک سال است که با آرام‌تر شدن وضعیت بیمارستان‌ها، اغلب این افراد، با وجود سابقه کار در شرایط دشوار و پرفشار دوران کرونا و از خودگذشتگی‌های بسیار، از کار بی‌کار شده‌اند.
حالا، در آستانه بررسی طرح موسوم به «ساماندهی کارکنان دولت» در مجلس که برای تغییر وضعیت استخدام نیروهای شاغل در بخش‌های دولتی انجام می‌شود، اعتراضات این شهروندان بازهم شدت گرفته است.
در هفته‌های آینده، تجمعات بیشتری در شهرهای مختلف از سوی نیروهای طرحی وزارت بهداشت که تاکنون یا تعدیل شده‌اند یا به زودی خواهند شد، برگزار خواهد شد.
معنای این شعار چیست؟
«بمیریم شهیدیم نمیریم تعدیلیم».
این شعار در کنار بیان یک واقعیت در مورد پرستاران زحمتکش و همین فارغ التحصیلان پیراپزشکی، بیانگر یک رویکرد در حاکمیت مرتجعان حاکم بر ایران است.
در دستگاه ایدئولوژی ولایت فقیه، مردم خوب مردم مرده هستند. مرگ پرستی یکی از ویژگی‌های این ایدئولوژی است. ولی فقیه در همان حالی که در آبان ۹۸ جوانان را در خیابان به رگبار می بندد و هزار هزار می‌کشد، هنوز هم برای استخوان‌های باقیمانده از جنگ ایران وعراق بساط عزاداری راه می اندازد.
این را حتی بسیجی‌های خالی از درک و ادراک بشری هم فهم کردند و برای همین می گفتند: بسیجی خوب بسیجی مرده است!
در رویکرد مرده پرستانه حاکم، به پرستاری که در ماموریت وفات می‌کند عنوان شهید می‌دهند اما آن که زنده است حق حیات را از او می‌گیرند و وادارش می کنند از کشور بگریزد.
در این رویکرد، ارزش به مرگ و مردار است.
به همین دلیل است که در فرهنگ آخوند این قدر گریه و مویه و عزا و ماتم برجسته است و برایش سرو دست می‌شکنند.
