وعده یک میلیون شغل قابل اجراست؟
حجت الله عبدالملکی وزیر کار، تعاون و رفاه اجتماعی ابراهیم رئیسی، در اولین جلسه شورای عالی اشتغال گفته که ایجاد یک میلیون و هشتصد و پنجاه هزار شغل تا پایان سال ۱۴۰۱ با همکاری بخش خصوصی تصویب شده.
چند قدم بعد زیر آب گفته خودش را زده و گفته؛ ایجاد اشتغال مسئولیت وزارتخانه نیست بلکه هماهنگی اشتغال زا میان دستگاهی در دستور کار این وزارتخانه است. شاید منظور این وزیر، سفارش های است که برای سر کار بردن آقازاده ها که این روزها در دولت ابراهیم رئیسی رواج یافته، باشد.
این وزیر تازه کار در شرایطی این وعده را می دهد که؛
اولا: بخاطر کرونا یک و نیم میلیون شغل از بین رفته است.
ثانیا: در تأمین حقوق باز نشستهها ماندهاند.
اینکه وزیر کار برنامهای برای اشتغال زدایی نه تنها ارائه نداده، بماند. اما آنچه واضح و روشن است، این امر نیاز به بهبود وضعیت اقتصادی دارد که با توجه به ادامه تحریم ها و بن بست مذاکرات اتمی با آمریکا و اروپا سراب و یا توهمی بیش نخواهد بود.
آماری از وضعیت اشتغال، شغل و بیکاری نداریم
عبدالملکی به عنوان وزیر کار، هنوز از آمار دقیق وضعیت اشتغال و بیکاری در جامعه غرق در بحران خبر ندارد!! وعده تشکیل بانکی که بتواند این اطلاعات جامعه را داشته باشد را هم داده است.
این رویاهای دور، برای ایجاد اشتغال یک میلیون و نیم شغل از کارنامه دولت یازدهم برای ابراهیم رئیسی و وزیر کار او باقی مانده که اکنون با توجه به خزانه خالی معلوم نیست چگونه میخواهند این رویاها را محقق کنند. این در حالیست این وعده درمانیها هم نه تنها مشکلی از تمامیت حاکمیت حل نخواهد کرد که به بحران های اجتماعی دامن هم خواهد زد.
از این گذشته، ایجاد یک میلیون شغل با محاسبه کارشناسان حکومتی، ۵۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری نیاز دارد.
به همین خاطر یکی از مهرههای حکومت خطاب به عبدالملکی، وزیر کار گفته تو یا نمیدانی بیکاری چیست یا یک میلیون و هشتصدهزار چقدر است؟
چنانچه روزنامه آرمان ملی هم اعتراف کرده و نوشته که با وضعیت اقتصادی و سیگنال های که در آینده مخابره خواهد شد نشانی از بهبودی وجود ندارد.
بنابراین روشن است که وزیر کار رئیسی خودش بهتر از هر کس می داند که وعدههایش پوشالی است.
نتیجه
سوال اساسی این است حالا چرا این کار را میکند؟
واقعیت این است که اقتصاد ایران به این رویکردی که مقامات حکومتی دارند بیشتر از اینکه به سمت ثبات میل کند، به سمت این میل کرده که کمر شهروندان ایرانی در زیر بار فقر و بیکاری کاملا خم شده و با افزایش نرخ تورم، ته مانده جیب مردم هم در حال اتمام شدن است.
به همین دلیل دولت ابراهیم رئیسی و وزرای او فقط با این وعده های پوشال دنبال جلوگیری از قیام و حفظ حکومت خامنهای هستند، تا اینکه هدفشان این باشد که مشکلی از مردم و جوانان بیکار این کشور حل کنند. آنها درغفلت کامل هستند که دوران این فریبکاری ها گذشته و مردم کف خیابان جواب میخواهند.
مردم در اعتراضات خود در کف خیابان مدت هاست این شعار را میدهند؛ «وعده زیاد شنیدیم عدالتی ندیدیم، با این همه هیاهو حاصل وعدهها کو؟».







