به گزارش اندیشکده بروکینگز به‌نقل از روزنامه وال‌استریت ژورنال در تاریخ ۲۶ تیر ۱۴۰۴، در پی پایان جنگ ۱۲روزه میان ایالات متحده و رژیم ایران، واشنگتن در آستانه تصمیم‌گیری مهمی قرار گرفته است. بر اساس این گزارش، برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی در جریان این حملات ضربات سنگینی متحمل شده و دست‌کم چند سال عقب افتاده است. با این حال، حکومت ایران حاضر به پذیرش شکست نشده و همچنان بر تداوم پروژه‌های هسته‌ای و منطقه‌ای خود پافشاری می‌کند.
خامنه‌ای، چند روز پس از آتش‌بس در یک پیام ویدیویی با ظاهر نحیف و درمانده تلاش کرد چهره‌ای مقتدر از خود نشان دهد و مدعی شد آمریکا برای دفاع از اسرائیل وارد جنگ شده است. او ادعا کرد که رژیمش به آمریکا «سیلی زده» است؛ سخنانی که از نگاه ناظران، تلاشی برای سرپوش گذاشتن بر عقب‌نشینی‌های آشکار نظامی رژیم در برابر ضربات سنگین آمریکا و اسرائیل تلقی می‌شود.
در همین حال، استیو ویتکاف، فرستاده ویژه آمریکا در امور ایران، اعلام کرده است که مذاکرات جدیدی با مقام‌های جمهوری اسلامی، از جمله عباس عراقچی، در حال شکل‌گیری است. بنا بر گفته یکی از مقام‌های ارشد آمریکایی، رژیم ایران در این گفتگوها خواستار کاهش تحریم‌ها و دریافت کمک‌هایی برای بازسازی یک برنامه هسته‌ای به‌اصطلاح غیرنظامی شده است.
در همین زمینه
رژیم ایران در دو راهی تعیین‌کننده: از «مکانیزم ماشه» تا سناریوی سرنگونی
وال‌استریت ژورنال: رژیم ایران نه توان نظامی دارد و نه پشتوانه مردمی
اما خواسته‌های واشنگتن بسیار فراتر از این درخواست‌هاست. حذف کامل مواد و تأسیسات باقی‌مانده هسته‌ای، توقف توسعه موشک‌های بالستیک، پایان حمایت رژیم ایران از گروه‌های تروریستی نیابتی در منطقه و بازگشت کامل بازرسان بین‌المللی همراه با حق بازرسی‌های نامحدود، از جمله شروط اصلی ایالات متحده برای هر گونه توافق تازه عنوان شده است.
فرستاده کاخ سفید تأکید کرده که برای به دست آوردن چنین امتیازهایی از رژیم ایران، باید از «زرادخانه کامل فشار» بهره برد؛ فشاری که نه‌تنها باید نظامی و اقتصادی باشد، بلکه حمایت عمومی از مردم ایران و اعتراض‌های درون کشور را نیز در بر بگیرد.
تحلیلگران مؤسسه بروکینگز معتقدند که پس از حملات مشترک و موفق ایالات متحده و اسرائیل، رژیم ولایت‌فقیه در ضعیف‌ترین وضعیت خود از زمان روی کار آمدن در سال ۱۳۵۷ قرار دارد. ساختار حاکم در تهران با ریزش درون قدرت، تضعیف دستگاه امنیتی و از دست دادن فرماندهان ارشد نظامی، دچار خلأ رهبری و آسیب‌پذیری شدید شده است.
در این تحلیل آمده است که این شرایط بی‌سابقه، می‌تواند به‌عنوان یک فرصت استراتژیک برای اعمال فشار نهایی و تغییر موازنه قدرت در خاورمیانه مورد استفاده قرار گیرد. به‌ویژه آنکه رژیم ایران دیگر نه توان پاسخگویی نظامی دارد، نه پشتوانه اقتصادی، و نه مشروعیت داخلی.
اکنون تمام نگاه‌ها به این است که آیا دولت ترامپ خواهد توانست دستاوردهای میدانی و امنیتی جنگ اخیر را با یک دیپلماسی سخت‌گیرانه تلفیق کند یا خیر. در هر صورت، آنچه مسلم است اینکه رژیم ایران بیش از هر زمان دیگری به گوشه دیوار رانده شده و نشانه‌های سقوط راهبردی در سطوح مختلف آن آشکار شده است.
