هستی نارویی توسط چه کسی کشته شد؟!
در جریان قیام سراسری۱۴۰۱ سیستان و بلوچستان بخصوص شهر زاهدان بخاطر همبستگی با کردستان و سایر شهرهای بپاخاسته بهای سنگینی پرداخت. بویژه روز ۸مهر۱۴۰۱ که به جمعه خونین زاهدان معروف شد، آدمکشان خامنه ای در کینه کشی علیه مردم بلوچستان حتی به کودکان هم رحم نکردند. آنروز خونین چند کودک با شلیک مزدوران حکومت به شهادت رسیدند. یکی از این کودکان هستی نارویی بود که فقط ۷سال داشت و باید تازه به مدرسه می رفت. هستی که بهمراه مادر بزرگش به مصلای مسجد مکی رفته بود در اثر ضربه به سرش و استنشاق گازهای سمی اشک آور به شهادت رسید
معصوم‌ترین شعر هستی
هفت ساله بود و اهل زاهدان. دخترکی معصوم با چشمانی آرام و نگاهی زلال. می‌گویند از روز۱۶مهر۱۳۹۴ که «هستی» بدنیا آمد، لبخند در خانواده موج می‌زد. از همین رو اسمش را «هستی» گذاشتند. اگر ماموران ِحکومت ِ«نیستی»، هستی را نمی کشتند، باید مدرسه می رفت و درس و مشق را شروع می‌کرد. اما او قبل از آنکه قدم در راه مدرسه بگذارد، در هفت سالگی معلم فدا و از جان گذشتگی برای آزادی شد.
د ر همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام ایلیاد (امیرمحمد) رحمانی‌پور
روز ۸مهر۱۴۰۱ مثل هر جمعه دیگر، مردم زاهدان برای خواندن نماز راهی مصلای مسجد مکی شدند. آنروز هستی هم با مادربزرگش همراه شد. بی‌خبر از آنچه که در انتظار او و همشهریانش نشسته است!مزدوران حکومت که نمازگزاران بلوچ را به رگبار بستند، به کوچک و بزرگ رحم نکردند. حتی کودکان را هم کشتند. کودک‌کشان حکومتی وحشیانه با پرتاب گلوله‌های گاز اشک‌آور به جمعیت حمله کردند. هستی کوچک در اثر ضربه به سرش و استنشاق گازهای سمی اشک آور در آغاز زندگی با همه آروزهایی که داشت در کف خیابان جان باخت…
در مظلومیت این کودک بلوچ همین بس که بیش از پنجاه روز از شهادتش گذشت تا عکسی از او منتشر شد. اما هستی با شهادتش آتش قیام را نه‌تنها در سیستان و بلوچستان بلکه در تمام ایران شعله‌ورتر کرد.
« گریه کن»
« گریه کن که گر خون گریی اثر ندارد»
شهادت «هستی» الهام بخش هنرمندان نیز شد. آموزگار و هنرمند مردمی، محمد سعیدی ابواسحاقی در کلاس درس تصنیف «گریه» کن را با کمک شاگردانش به یاد هستی باز خوانی کرد. و به این ترتیب، هستی، در استمرار مبارزه مردم ایران برای آزادی ادامه پیدا کرد…
