محمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران یا همکار حشدالشعبی عراق؟!
محمد مقیمی، رئیس سابق دانشگاه تهران که اخیراً از سمت خود برکنار شد، در طول سه سال مسئولیتش با جنجال‌های بسیاری همراه بود.
دوران مدیریتی او به گونه‌ای پایان یافت که یکی از اساتید دانشگاه آن را پندآموز و دیگری آن را تاریک توصیف کرده است.
در دولت‌های پیشین، افرادی به ریاست دانشگاه تهران منصوب شده بودند که عموماً با انتقاداتی در محیط دانشگاهی روبه‌رو بودند.
اما دوران محمد مقیمی، که با اعتراضات ۱۴۰۱ گره خورد، بیش از سایر دوره‌ها جنجالی بود.
محمد مقیمی در تاریخ ۳۰شهریور ۱۴۰۰، اندکی پس از آغاز کار دولت رئیسی، از سوی وزیر علوم به عنوان رئیس دانشگاه تهران منصوب شد.
او جایگزین محمود نیلی احمدآبادی شد که شش سال پیش توسط اساتید دانشگاه انتخاب شده بود.
نیلی درست یک روز پیش از برکناری، طی نامه‌ای به قوه قضاییه درخواست آزادی کسری نوری، دانشجوی زندانی را کرده بود.
در ابتدای سال تحصیلی ۱۴۰۰، دانشگاه تهران شاهد حضور رئیسی بود که عناوین بسیاری در کارنامه‌اش داشت، از جمله «جوان‌ترین استاد دانشگاه و نویسنده مقالات علمی متعدد»!
دانشجویان و پژوهش‌گرانی که ریاست مقیمی را نتیجه فشارهای «بسیج دانشجویی» می‌دانستند، عناوین برخی از مقالات وی را منتشر کردند تا دلایل احتمالی انتصابش را روشن کنند.
مقالاتی مانند «مدیریت بحران بر مبنای عذرخواهی به سبک سردار حاجی‌زاده» و «مدیریت در شرایط فتنه بر اساس آموزه‌های نهج‌البلاغه» نمونه‌هایی از نوشته‌های مقیمی بودند.
در دوره ریاست محمد مقیمی، انتقادها بیشتر به آسیب دیدن وجهه علمی دانشگاه و اخراج برخی استادان و دانشجویان مربوط می‌شد.
حذف اساتید و دانشجویان معترض، از سوابق محمد مقیمی در دانشگاه تهران
پس از یک سال از آغاز مسئولیت او، اعتراضات ۱۴۰۱ به اوج رسید و دانشگاه تهران هم از این اتفاقات مستثنی نبود.
واکنش رئیس دانشگاه به این اعتراضات باعث واکنش‌های بیشتری شد و رسانه‌های داخلی گزارش دادند که تا یک سال پس از این وقایع، حداقل ۲۵استاد دانشگاه با بهانه‌های مختلف کنار گذاشته شدند.
در بین این افراد، نام‌هایی چون داریوش رحمانیان، آذین موحد و حسین علایی دیده می‌شد.
محمد مقیمی ادعا کرد که این اساتید اخراج نشده‌اند، بلکه تخلفات اداری آن‌ها از سوی هیات رسیدگی به تخلفات انتظامی اساتید در حال بررسی است؛ ادعایی که از سوی خود اساتید رد شد.
آذین موحد، استاد رسمی دانشگاه تهران و عضو هیات علمی دانشکده هنرهای زیبا با بیش از ۳۰سال سابقه کار، اعلام کرد که مقیمی با استفاده از بازی‌های لفظی، واقعیت‌ها را پنهان می‌کند.
او توضیح داد که پس از حمایت از دانشجویان معترض، حقوق ماهیانه‌اش از آذر ۱۴۰۱ قطع شده و پس از گذشت ۱۰ماه، پرونده‌ای با اتهامات واهی برایش تشکیل شده است.
هم چنین، غلام‌حیدر ابراهیم بای‌سلامی، نماینده پیشین مجلس و استاد اخراجی دانشگاه تهران، اعلام کرد که به‌دلیل امضای نامه اعتراضی در دفاع از حقوق دانشجویان، از تدریس کنار گذاشته شده است.
پس از اعتراضات ۱۴۰۱، برخوردهای امنیتی با دانشجویان و اساتید شدت گرفت. تعلیق، اخراج و ممنوع‌الورود شدن دانشجویان از جمله اقداماتی بود که توسط حکومت ایران در دانشگاه تهران صورت گرفت.
شورای صنفی دانشجویان دانشگاه تهران نیز تیرماه ۱۴۰۲ به‌دلیل بازداشت و برخوردهای مکرر با دانشجویان و اعضای شورا، پایان فعالیت‌های خود را اعلام کرد.
در طول این مدت، دانشجویان و اساتید با وجود تمامی فشارهای امنیتی درون و بیرون دانشگاه تهران، به فعالیت‌های علمی خود ادامه دادند.
محمد مقیمی و حضور اعضای حشدالشعبی در دانشگاه تهران
از سوی دیگر، یکی از موضوعات بحث‌برانگیز دیگر، حضور افرادی با نگاه سیاسی و امنیتی در دانشگاه تهران به جای اساتید علمی بود.
در دوران ریاست محمد مقیمی، ۳۶۰استاد جدید به دانشگاه وارد شدند که اطلاعات دقیقی از سوابق علمی آن‌ها در دست نیست.
در میان این اساتید جدید، حضور افرادی مانند سعید حدادیان، «مداح» نزدیک به خامنه‌ای، سجاد صفار هرندی، فرزند وزیر سابق «فرهنگ و ارشاد اسلامی»، و امیرحسین ثابتی، مجری نزدیک به «جبهه پایداری»، خبرساز شد.
هم‌چنین، روزنامه اینترنتی فراز از انتصاب روسای دانشکده‌ها بدون مشورت با کادر علمی دانشگاه خبر داد.
یکی دیگر از موارد بحث‌برانگیز، حضور نیروهای حشدالشعبی عراق در دانشگاه تهران برای ادامه تحصیل بود.
محمد مقیمی که خود سابقه فعالیت در «بسیج دانشجویی» را داشت، در ۱۸تیر ۱۴۰۲ از توافق با این گروه شبه‌نظامی برای تحصیل اعضایشان در دانشگاه تهران خبر داد.
این خبر با واکنش‌های منفی از سوی دانشجویان مواجه شد که این اقدام را گامی در جهت نظامی و ایدئولوژیک‌تر کردن دانشگاه می‌دانستند.
در همین زمینه
حشدالشعبی در دانشگاه‌های ایران چه می‌کنند؟
کش‌مکش بین محمد مقیمی و دانشجویان و اساتید، به مسائل دیگری مانند پوشش اختیاری هم کشیده شد.
پس از اعتراضات ۱۴۰۱ و مقاومت مدنی زنان و دختران در برابر حجاب اجباری، دانشگاه تهران با ایجاد گروه‌های حجاب‌بان به دانشجویان تذکر می‌داد و حتی در کلاس‌ها حضور می‌یافت.
در نهایت، تمرکز محمد مقیمی بر مسائل سیاسی و اجتماعی مورد علاقه حکومت ایران، به گونه‌ای بود که در اولویت‌های علمی دانشگاه تغییرات بسیاری ایجاد شد.
