امروز یادی می کنیم از شهید قهرمان عیسی بیگلری از شهیدان قیام سراسری در شهر سنندج. عیسی بیگلری همان مرد دلاوری که بنا به گفته نزدیکانش در شروع قیام مدام تکرار می کرده که « من هرگز زانو نخواهم زد حتی اگه سقف آسمان از قامتم کوتاهتر باشه.». عیسی بیگلری پدر دو فرزند بود ولی بخاطر جنگیدین برای آزادی حاضر شد که به خیابان بیاید و جانش را فدا کند.
عیسی بیگلری؛ ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است
روی سنگ قبرم نوشتن که «ایستاده مردن بهتر از زانو زده زیستن است و من هرگز زانو نخواهم زد حتی اگر سقف آسمان از قامتم کوتاهتر باشد.»
میدونید چرا این جمله رو نوشتن؟ چونکه من با شروع قیام سراسری مدام این جمله رو تکرار می کردم و عاقبت هم روز ۲۴آبان در سالگرد قیام آبان۹۸ تو یکی از خیابانهای سنندج گلوله خوردم و به آروزی خودم که ایستاده مردن بود رسیدم.
من عیسی بیگلری۴۰ساله ساکن سنندج بودم. شغلم پیمانکار پل سازی بود. دیپلم کامپیوتر داشتم. مرد خوش اخلاقی بودم و با همه دوست بودم.
محل کارم تهران بود. این عکسهایی هم که می بینید از پروژه‌های پل سازی بود که من داشتم.
قیام سراسری که شروع شد من همه‌اش به نزدیکانم می‌گفتم که ای کاش این انقلاب پیروز بشه و من بعدا واسه نوه‌هام تعریف کنم که چه کارهایی تو انقلاب کردم!
راستی یادم رفت بهتون بگم که من دو تا پسر کوچک دوست داشتنی دارم که اسم یکیش کارو هست و یکیش هم ماهور.
همانطور که گفتم محل کارم تو تهران بود. ده روز تو تهران بودم و ده روز هم می اومدم سنندج. تو این ده روزی که سنندج بودم هر شب می رفتم تظاهرات.
این صحنه‌ها که می بینید، صحنه هاییه که من توش بودم. این جا هم دارم شعار میدم. گوش کنید:
در همین رابطه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام ابراهیم شریفی فر
من دیگه از هیچ چیزی نمی ترسیدم. حالا یکی از لیدرها شده بودم. عصر سه شنبه ۲۴آبان همراه دوستام راهی کف خیابون شدیم. رفتیم طرف دانشگاه کردستان. به دوستام گفتم من مزدورای حکومتی رو سرگرمشون میکنم شما کارتون رو انجام بدید و با کوکتل مولوتف بهشون بزنید. داشتم با لیزر مزدورا رو اذیت می‌کردم که بچه ها بتونن کارشون رو بکنن. تو همون لحظه بود که اونا با گلوله جنگی بهم شلیک کردن. گلوله از بازوی راستم عبور کرد و به قلب و ریه‌هام خورد. من در لحظه افتادم. ساعت هشت و نیم شب بود که من هم به کاروان طولانی شهیدان پیوستم.
مزدورای خامنه‌ای جنازه‌ام رو دزدیدن و بردن بهشت محمدی. به خانواده‌ام گفتن فقط باید ده پانزده نفر برای خاکسپاری من بیان و گرنه میبرن یه جای دور افتاده دفنم می کنن ولی ۲۰۰ نفر از دوستان و نزدیکانم اومدن و نصف شب منو بخاک سپردن.
اما من نمردم. من در فریادهای مرگ بر خامنه‌ای پدر پیرم زنده‌ام تا روز پیروزی!
بله! من نمردم چون که همشهریام با من پیمان بستن و بخون من سوگند خوردن که تا پایان در این راه بایستند و کوتاه نیان و تا پیروزی این انقلاب رو ادامه بدن.
نگاهی به سرگذشت شهید قیام عیسی بیگلری
