به یاد زربی بی اسماعیل زهی گواه مظلومیت در جمعه خونین زاهدان
«بعد از ظهر همان روز بالای سر ما آن‌قدر تیراندازی کردند که تیرها مثل سنگ بالای سرمان می ریختند…» بله! اینها بخشی از گفته‌های شهید بزرگوار جمعه خونین زاهدان زربی بی اسماعیل زهی با نام اصلی «سنگین» بود. او روز ۸مهر در محله شیرآباد با گلوه پاسداران خامنه‌ای زخمی شد و بعد از نزدیک به ۵ماه در بستر بیماری در اسفند۱۴۰۱ به کاروان شهیدان جمعه خونین زاهدان پیوست.
مردم ایران جمعه خونین زاهدان را نه با شقاوت مزدوران خامنه‌ای بلکه با شهیدان سرفراز آن دیار رنجدیده می‌شناسند. از خدانور با رقص زیبایش و از نوجوان معصومی که با کاکلی غرق در خون بر کف خیابان غریبانه به‌خاک افتاده است تا مادر سالخورده بلوچ، زربی بی که در شامگاه ۸مهر در محله شیرآباد زاهدان، تیر جلادان خامنه‌ای بر کمرش نشست و او بعد از ۵ماه درد و رنج، در آستانه سال نو به کاروان بلند شهیدان در جمعه خونین زاهدان پیوست.
روز ۸مهر، بعد از آنکه پاسداران خامنه‌ای نمازگزاران بی‌گناه را در مصلای مسجد مکی به‌خاک و خون کشیدند، زاهدان یکپارچه خروشید. آن‌روز پاسداران وحشی خامنه‌ای، در محله فقیر نشین شیرآباد زاهدان، مردمی را که به اعتراض برخاسته بودند زیر آتش گرفته و بسیاری را زخمی و شهید کردند.
در همین زمنیه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام یاسر شه‌بخش
زربی بی این مادر۶۰ساله در حالیکه نوه‌اش را بغل کرده بود با گلوله‌ای که بر کمرش نشست، غرق خون شد. مردم او را به بیمارستان بردند اما گلوله به نخاع زربی بی قهرمان اصابت کرده بود و او را فلج کرد. عاقبت زربی بی با نام اصلی «سنگین»، بعد از صدوسیزده روز درد و رنج از میان ما پرکشید و خاک بلوچستان پذیرای پیکر زخمی و درد کشیده این زن با وقار بلوچ شد. مرگ زربی بی ثابت کرد که هر چند سهم بلوچ از ایران، انکار، گلوله و اعدام است اما سهم مردم بلوچ از انقلاب استمرار آن به هر قیمت است.
بله! جمعه‌های زاهدان همچون نقاشی بچه‌هاست: آسمانی صاف، کوه‌هایی بلند دست در دست هم. شال سبز، سفید و سرخِ جمعه‌های زاهدان خود یک شعر حماسی پر غرور و با صلابت است. امروز زاهدان فریاد آزادی خواهی‌ست با مردمانی شریف و غیور. هر جمعه زاهدان پایتخت ایران است و ما امروز هر کدام یک زاهدانی هستیم.
