قاضی مقیسه حکم اعدام برای این دو شهید صادر کرده بود
چهارم بهمن، سالروز شهادت جعفر کاظمی و محمدعلی حاج‌آقایی است؛ قهرمانانی که در سال ۱۳۸۹ با حکم جنایتکارانه آخوند محمد مقیسه، سربه‌دار شدند. محمد مقیسه، قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران که اخیراً به هلاکت رسید، مسئول صدور این احکام ظالمانه بود.
محمدعلی حاج‌آقایی که پیش‌تر از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۷ نیز در زندان بود، در آخرین روزهای حیاتش در دی‌ماه ۱۳۸۹ نامه‌ای به دبیرکل وقت سازمان ملل متحد نوشت. در بخشی از این نامه آمده است:
«من محمدعلی حاج‌آقایی هستم. به حکم قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شده‌ام. قاضی مقیسه همان شکنجه‌گری است که در دهه ۶۰ شمسی من و دوستانم را زیر فشارهای شدید شکنجه و بازجویی قرار می‌داد. حالا نیز نه‌تنها برای من، بلکه برای چندین نفر از دوستانمان حکم اعدام صادر کرده است.»
در ادامه این نامه، حاج‌آقایی نوشته است:
«من این نامه را نه برای خودم که اولین نبوده و آخرین هم نخواهم بود، بلکه برای ملتی می‌نویسم که همه آن‌ها در معرض این بی‌عدالتی قرار دارند. امید دارم مرگ من برای آن‌ها زندگی، اسارت من آزادی، ظلم به من عدالت، و ناامنی خانواده‌ام امنیت را به ارمغان آورد.»
اتهامات اعلام شده
براساس اعلام دادستانی و رسانه‌های حکومتی، برخی از اتهامات محمدعلی حاج‌آقایی و جعفر کاظمی شامل موارد زیر بود:
۱- فیلم‌برداری و شعارنویسی روی دیوارها در تبلیغ مجاهدین
۲- توزیع تصاویر و پلاکاردهای مربوط به مجاهدین
۳- تهیه تصویر و فیلم از درگیری‌ها
۴- سردادن شعار به نفع مجاهدین
۵- کمک مالی و پخش روزنامه مجاهدین
۶- جذب و جمع‌آوری کمک مالی برای مجاهدین
۷- فعالیت تبلیغی به نفع مجاهدین
نگاهی به زندگی شهیدان جعفر کاظمی و محمدعلی حاج‌آقایی
جعفر کاظمی (۱۳۴۳–۴ بهمن ۱۳۸۹)، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰، در سن ۱۷ سالگی به‌دلیل هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران بازداشت و به ۹ سال زندان در اوین، قزل‌حصار و گوهردشت محکوم شد. پس از آزادی، او به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه داد و به خانواده‌های زندانیان سیاسی کمک می‌کرد.
او که متأهل و پدر دو فرزند بود، در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۸۸ در خیابان هفت‌حوض تهران توسط ۱۴ مأمور اطلاعاتی دستگیر شد. او ۳ روز شکنجه شد و ۷۴ روز در انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین به‌سر برد. اتهام او تبلیغ به نفع سازمان مجاهدین خلق و دیدار با فرزندش در قرارگاه اشرف عراق بود. دادگاه اول به ریاست قاضی مقیسه‌ای او را به اعدام محکوم کرد، و قاضی زرگر در دادگاه تجدیدنظر این حکم را تأیید کرد.
در ۴ بهمن ۱۳۸۹، خانواده جعفر کاظمی هنگام مراجعه برای ملاقات، از اجرای حکم اعدام او مطلع شدند. پیکر وی به خانواده تحویل داده نشد و مشکلاتی در این زمینه وجود داشت.
محمدعلی حاج‌آقایی، از دیگر هواداران مجاهدین، اهل فریدن اصفهان و کارگر ساکن تهران بود. او در سال ۱۳۶۲ به‌دلیل فعالیت‌هایش ۵ سال زندانی شد. با وجود مشکلات مالی و بیماری لاعلاج فرزندانش، از حمایت خود از مجاهدین دست نکشید.
در همین زمینه
به یاد دو قهرمان مجاهد خلق
سفر به میعادگاه عاشقان آزادی
او پس از حمله آمریکا به عراق به قرارگاه اشرف رفت اما مجبور به بازگشت به ایران شد. در سال ۱۳۸۸ دستگیر شد و به اتهام “محاربه” به اعدام محکوم گردید. قاضی مقیسه‌ای او را نیز به همکاری با قرارگاه اشرف متهم کرد و حکم اعدام وی را تأیید نمود.
دادستانی تهران در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که این دو نفر اعضای فعال یک شبکه مرتبط با مجاهدین خلق بوده و «در اغتشاشات با هدایت سرپل ارتباطی خود در انگلیس فعالیت داشته‌اند.»
محمدعلی حاج‌آقایی در نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل، بان کی‌مون، پیش از اعدام، نوشت:
«من از درد به خودم می‌پیچم… نه از درد جسمی بلکه از درد تاریخی مردم این مرز و بوم… چرا من فقط هشت دقیقه وکیلم را دیدم؟ چرا وکالت‌نامه‌ام پس از هفت ماه به خانواده‌ام نرسید؟… امیدوارم مرگ من برای آن‌ها آزادی، عدالت و امنیت به ارمغان آورد.»
در ۴بهمن ۱۳۸۹، این دو زندانی بدون اطلاع وکلای خود در زندان اوین اعدام شدند. خانواده محمدعلی حاج‌آقایی هیچ‌گاه پیکر او را تحویل نگرفتند و جسدش مخفیانه در اصفهان دفن شد.
اکنون ۱۴سال پس از اعدام این دو زندانی قهرمان، محمد مقیسه قاضی مرگ این دو به همراه قاضی رازینی که عامل مرگ و اعدام صدها زندانی بود با خشم جوانان وطن کشته شدند. قطعا که این مرگ برای همه خانواده‌های داغدار و دادخواه خبر مسرت بخشی است.
