نقض سیستماتیک حقوق پایه ای زنان در نظام ولایت فقیه بدلیل نهادینه بودن در قانون اساسی و دیگر قوانین رژیم باعث گستردگی و عمق بیشتری بویژه در زندانها شده و نتیجه ابتدایی آن یأس و سرخوردگی و بالا رفتن آمار خودکشی زنان در ایران است اما چیزی که برجسته و نمایان است مقاومت و ایستادگی زنان دلیر ایرانی است که رژیم را درمانده و سرافکنده کرده است.
امید کوهنورد
«زنان در کردستان و ایران با سخت‌ترین شرایط ممکن روبرو شده‌اند به شکلی که جمهوری اسلامی ایران حتی در نحوه اندیشیدن، رفتار اجتماعی، پوشش و روابط شخصی آنها نیز دخالت می‌کند.
در نگاهی مختصر به قوانین جمهوری اسلامی ایران می‌توان عمق ظلم و تحدی به جامعه زنان را مشاهده کرد، تبعیض آشکار و فاحش در برابر قانون، حقوق و … فرمی قانونی به خود گرفته است و حکومت ایران با توسل به آن زن را در جایگاهی بسیار پایین در مقابل مرد قرار داده است.
قوانین ایران به شکلی ضمنی نابرابری زن و مرد در تمامی عرصه‌ها را بیان کرده‌اند، زنان در هیچ مقام بالای حکومتی، اعم از رهبری، ریاست جمهوری، قوه قضاییه، مقامات لشکری و… قرار نمی‌گیرند. به‌عنوان نمونه، ماده‌ی اصل سوم قانون اساسی ایران به شکلی واضح از نابرابری زن و مرد در دادرسی سخن می‌گوید و حق به مردها داده می‌شود. مادە١٠۴٣ قانون مدنی «نکاح دختر باکره اگر چە بە سن بلوغ رسیدە باشد موقوف بە اجازه پدر یا جد پدری اوست»، بعد از ازدواج حق ادامه تحـصیل برای زن بە محض ازدواج در اختیار شوهر قرار می‌گیرد. مادە ١٣٣و مادە ١١٠٨ قانون مدنی، حق برتری مرد نسبت به زن را اعلام کرده و می‌گوید: مرد می‌تواند زن را از هر عمل غیرضروری و عملی کە تکلیف شرعی او نیست و با استمتاعات متعارف او منافات دارد منع نماید، مانند خروج از خانە، ادامه تحصیل، حق کار کردن، حق شاغل شدن و…
حق طلاق، کفالت و تصمیم‌گیری همواره به عهده مرد بوده و زنان هیچ حقی بر خود ندارند. این بی‌عدالتی و نابرابری را می‌توان در مالکیت، ارث و قصاص و دیگر موارد نیز مشاهده کرد.
نقض سامانمند حقوق زنان باعث شده است که خودکشی و کشتن زنان روزبه‌روز افزایش‌یافته و روزانه شاهد خودکشی و یا کشته شدن زنان باشیم».
شرایط زندانیان زن در نظام ولایت فقیه نیز تابعی از قوانین ضد زن می‌باشد؛ آنها نیز در معرض فشارهای مضاعف هستند که هرانا به موردی در همین رابطه اشاره کرده است:
«در ایران زنان زیادی در زندانها به سر می برند از جمله ۲۲ زن در بند زنان زندان اوین حضور دارند که عمدتا به دلایل سیاسی و امنیتی محکوم شده‌اند.
این فعالان زن به همراه جمعی از زنان و کودکانی که به دلیل فعالیت های همسران خود در اوین به سر می برند در شرایطی نامناسبی نگهداری می‌شوند.
ازجمله طی ماه‌های اخیر علی چهارمحالی، رئیس زندان اوین در حال اعمال فشار بر زندانیان بند زنان زندان اوین است. در حالی که پس از سال‌ها تلاش مستمر زندانیان این بند، موفق به استیفای حق خود و کسب اجازه استفاده از تلفن شده اند که برای ارتباط با خانواده ها و بخصوص مادران و فرزندان بسیار اهمیت دارد مدیریت زندان با اعمال سلیقه کیفیت ارتباط زندانیان با دنیای بیرون را به حداقل رسانده.
یکی دیگر از معضلات این بند کارشکنی‌های «خانی» رئیس بهداری زندان اوین است. وی در بسیاری موارد علیرغم صدور دستورات و مجوزهای قضایی از جانب دادستانی مانع از اعزام زندانیان به مراکز درمانی خارج از زندان شده است.» [هرانا ۱۷اسفند۹۷]
آتنا دائمی نیز طی نامه‌ای به مناسبت ۸مارس به مواردی اشاره کرده که چند جمله آن گویا وضعیت زن ایرانی است:
«هنوز زنانی که برای کسب آنچه شایسته انسانی است به پا خاسته‌اند به انواع بلاهای انسانی گرفتار می‌شوند. هنوز مردان برای زنان قانون‌گذارند. هنوز زنان را به زور سوار ماشین‌های گشت ارشاد می‌کنند و هنوز به خاطر مو و مانتوی کوتاه پلاک به گردن آنها می‌آویزند و از آنها عکس می‌گیرند.»
«هنوز خشونت‌های خانگی علیه زنان امری است رایج. هنوز زن با برده تفاوتی ندارد. هنوز اسید چهره زنان را نابود می‌کند». «زندان قرچک نمونه کوچکی است از جامعه بزرگ زنان ایران است».
«روز جهانی زن است و من چیزی جز تیره روزی‌های زنان زندان قرچک به ذهنم راه نمی‌یابد و البته زندانی که فقط در جاده ورامین نیست بلکه در خانه‌ها و در دل‌های اکثر زنان ایران است.
تبریک ۸ مارس را تقدیم به آنهایی می‌کنم که در همه جای قانون از مردها کمتر و کمترند، اما حداقل در قانون مجازات اسلامی با مردان برابرند و در تحمل کیفرهای سنگین چیزی از مردان کم ندارند. چه تناقضی!.»
«۸ مارس را به تمام زنان ایران که با تمام حق و حقوقشان انکار می‌شوند تبریک می‌گویم، باشد که از تاریخ پیشینیان خود درس بگیریم و برای رسیدن به آنچه که باید تلاش بیشتری کنیم». [زمان آن است که خود را سازمان دهید؛ ۸ مارس و مریم رجوی]
