در سکوت شب، در زیر نغمه‌ی غم‌انگیز ناله‌های بیماران، پرستاران خسته، جان خود را بر سر تعهدشان می‌گذارند. گویی فرشته‌های مرهمتی هستند که در تاریکی شب، رنج انسان‌ها را التیام می‌بخشند. بی‌آن که ذره‌ای از خستگی و نومیدی در چهره‌شان نمایان شود. اما چه کسی از نغمه‌ی غم‌انگیز درون این فرشته‌های بی‌نام خبر دارد؟ چه کسی می‌داند که هر لبخند مهربانشان، چه بهای سنگینی برایشان دارد؟
پرستاران قربانیان سندروم کاروشی
خبر از پرستارانی می‌آید که در سکوت، در خواب جان می‌سپارند. قربانیان “سندروم کاروشی”، مرگی خاموش که از فرسودگی و کار زیاد نشأت می‌گیرد. محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار به سایت حکومتی جماران در باره فوت پرستاران می گوید: «طی یک ماه گذشته، ۳نفر از پرستاران ما در خواب فوت کردند و دلیل فوت‌شان، «سندروم کاروشی» و مرگ بر اثر کار زیاد بود. امروز، پرستاری که در بیمارستان‌های ما کار می‌کند، یک پرستار خسته و بی‌انگیزه و فرسایش داده شده است که اگر مهاجرت نمی‌کند، ترک کار می‌کند و تغییر شغل می‌دهد. من در جایگاه توصیه نیستم، ولی مهاجرت با شرایط فعلی اجتناب‌ناپذیر است. من هم اگر شرایط آن‌ها را داشتم، از ایران می‌رفتم.
رنج ها و محنت‌های پرستاران درحاکمیت سیاه آخوندی
پرستاران، فرشته‌های بی‌بال و پر دنیای ما، در میان انبوهی از رنج و بیماری، تنها مانده‌اند. حقوق ناچیز، ساعات کار طاقت‌فرسا، و کمبود شدید نیروی انسانی، امان از جانشان بریده است. دیگر رمقی برایشان باقی نمانده، نه برای لبخند زدن، نه برای امیدواری، و نه برای ادامه‌ی این راه پرمخاطره.
مقایسه وضعیت پرستاران در حکومت آخوندی با استانداردهای جهانی
دبیرکل خانه پرستار در مورد استانداردهای جهانی اروپا می‌گوید: «۱۰پرستار به ازای هزارنفر جمعیت است. البته در بعضی از کشورها مانند بلژیک و دانمارک فرق می‌کند و به ازای هزار نفر جمعیت ۱۱تا ۱۲پرستار دارند. این امر باعث شده است که خدمات رسانی به بیماران در سطح کیفی و بسیار مناسبی قرار گیرد. استاندارد سازمان بهداشت جهانی هم حداقل ۳پرستار و به‌طور میانگین، ۵الی ۶پرستار به ازای هزار نفر جمعیت است.
اما در حاکمیت چپاولگر آخوندی تعداد پرستاران معادل نصف حداقلی است که سازمان بهداشت جهانی تعیین کرده است. به گفته دبیرکل خانه پرستار در گفت‌وگو با رسانه حکومتی جماران: «حتی برابرسازی تعداد پرستار و تخت بیمارستانی هم نشان می‌دهد که تعداد پرستار در کشور ناکافی است، چون به ازای هر تخت بیمارستانی باید ۲.۲ پرستار فعال داشته باشیم که از این تعداد، ۰.۴نفر، نیروی غیرحرفه‌ای و کمک‌بهیار است. بنابر این، برای هر تخت بیمارستانی باید ۱.۸پرستار داشته باشیم که امروز این عدد به‌طور میانگین ۱.۱است.
یکی از جنایت‌های سیستم حکومتی در امر سلامت این بود که بعداز پایان دوره کرونا که پرستاران از جانشان مایه گذاشتند عذر همه‌شان خواسته شد. امروز در حکومت ولایت فقیه این انسان‌های شریف و زحمت‌کش کمترین حقوق را دارند. حقوق ثابت آن‌ها حتی از حقوق معلمان هم کمتر است. با این وجود که در تمام کشورها پرستاری به‌عنوان یک شغل سخت، استرس‌آور و پر خطر شناخته می‌شود.
اغلب پرستاران کشور علاوه بر شیفت روزانه، شیفت عصر را هم کار می‌کنند، چون مخارج زندگی‌شان با یک شیفت کار تامین نمی‌شود. خیلی از آن‌ها، هر روز، هم در شیفت صبح و هم در شیفت عصر کار می‌کنند و حتی به‌عنوان اضافه کاری، شیفت شب را هم برمی‌دارند. برخی هم ترک کار می‌کنند. ترک کار، بدتر از مهاجرت است و امروز، آمار ترک کار پرستاران به‌شدت بالا رفته است.
در همین زمینه
مبارزه قابل تحسین پرستاران در رژیم ایران
مهاجرت پرستاران برای نجات از جهنم حاکمیت آخوندی
بسیاری از این فرشته‌ها، بال‌های خود را پهن می‌کنند و به سوی سرزمین‌های دوردست پرواز می‌کنند، به امید یافتن آرامشی که در وطن خود هرگز نصیبشان نشد. آن‌هایی که می‌مانند، در سکوت می‌گریند، در حسرت روزهایی که شور و اشتیاق در چشمانشان دوباره موج زند، روزهایی که امید به‌آینده، در قلب‌هایشان شعله‌ور شود. اما امیدی هست؟ امید به روزی که قدر این فرشته‌های بی‌نام را بدانیم. روزی که شمع وجودشان خاموش نشود، و روزی که نغمه‌ی غم‌انگیز فداکاریشان، به نغمه‌ای شاد از امید و رستگاری تبدیل شود.
بنا به گفته دبیرکل خانه پرستار: «بار اولی که آمار دادم و اعلام کردم که حدود ۳هزار نفر از همکارانم در سال ۱۴۰۱از ایران رفته‌اند، احضار شدم و از من خواستند برای این ادعا، سند بدهم. آیا برای روشنایی روز باید سند داد؟. پرستارانی که از ایران می‌روند، انگیزه‌های مختلفی دارند، اما مهم‌ترین انگیزه، مسائل مالی بوده و آن‌هایی که با انگیزه مالی از ایران می‌روند، دیگر به ایران برنمی‌گردند
یک مقایسه آماری در رابطه با حقوق پرستاران در حاکمیت آخوندی
امروز حقوق رسمی و استخدام شده ۱۶میلیون تومان و حقوق پرستار شرکتی و پیمانی حدود ۱۲میلیون تومان است که با دلار ۶۰هزار تومانی، حقوق ۱۲میلیون تومانی معادل ۲۰۰دلار است. حتی پرستارانی که سه شیفت در روز کار می‌کنند، حقوق پایان ماه‌شان معادل ۹۰۰دلار است. این در حالی است که خط فقر در ایران آخوند زده نزدیک به ۳۰میلیون تومان می‌باشد. این حداقلی هست که سبد معیشتی یک خانواده را می‌تواند نسبتا تامین کند.
برخلاف حکومت دزد سالار خامنه‌ای در سایر کشور ها وضع در مورد حقوق پرستاران متفاوت است. یک پرستار در دانمارک بابت یک شیفت ۳۵۰۰یورو و در امریکا حداقل ۴هزار دلار حقوق می‌گیرد. این پرستارها دیگر نه فرسوده هستند نه دغدغه معیشتی دارند و نه در خواب به کام مرگ فرو می‌روند.
