روحانی از روز اول بنیان‌گذاری رژیم ضد بشری ولایت فقیه به خوبی میدانست که این رژیم نه نشانی از اسلامیت دارد و نه جمهوریت. چون روحانی از همان روزها در سمت‌ها و ارگان‌های مختلف نظامی، سیاسی، امنیتی و سرکوب رژیم بوده و در تحکیم پایه‌های آن نقش داشته است. به اعتراف خودش او اولین کسی بود که بعداز سرکارآمدن رژیم ولایت فقیه مجری طرح یا روسری، یا توسری خمینی دجال در ارتش بود.
بعد از آن‌هم ۵دوره نماینده مجلس از سمنان بود. دو دوره معاون اول رئیس مجلس سه دوره بعدی رئیس کمیسیون دفاع و کمیسیون سیاست خارجی بود. درجنگ ضد میهنی خمینی با عراق هم سمت‌های مختلفی داشت که در حوصله این نوشتار نمی‌گنجد. از سال ۶۸ تا سال ۸۴ به‌مدت ۱۶سال دبیر شورای عالی امنیت ملی رژیم بوده و قبل از رئیسی جلاد هم دو دوره ریاست دولت این رژیم را به‌عهده داشته است.
حالا چطور می‌شود چنین فردی که در تمام طول عمر این رژیم در تمام جنایتها، غارت و چپاول‌ها شرکت داشته نداند که این رژیم نه جمهوری است و نه اسلامی. حالا ببینیم چرا؟
در همین زمینه
چرا حسن روحانی یکباره افسار پاره کرد؟!
کدام جمهوریت؟ مگر این نظام جمهوری است؟
روحانی بعد از چندبار نامه نگاری با شورای نگهبان، در مورد رد صلاحیتش بالاخره بالاآورد و در یک نامه خطاب به «ملت در گیومه» مدعی دفاع از جمهوریت نظام شد.
اولا: جمهوریت که حرف مفت است، خودش هم می‌داند که این رژیم از اولش هم نه جمهوری بوده نه اسلامی. خود خمینی گفت، سلطنت مطلقه فقیه. روحانی هم مثل بقیه‌شان التزام عملی و قلبی به آن داشته است.
ثانیا: چی شده که بعداز چهاردهه خدمت به ولایت‌فقیه، الان به‌فکر دفاع از جمهوریت افتاده؟ هیچی بوی الرحمن نظام به مشامش خورده است.
واقعیت این است که مسئله امثال روحانی و خاتمی، جمهوریت نیست، حفظ رژیم است. رژیمی که همین‌ها در بیش از ۴دهه گذشته به‌عنوان کارگزار آن در همه جنایت‌هایش شریک هستند. اما الان که دیده‌اند پشمی به کلاه خامنه‌ای نمانده می‌خواهند با پز جمهوریت، خودشان را با جریان غالب اجتماعی همسو نشان بدهند که رژیم را حفظ کنند.
اما وقتی سرمار ولایت به سنگ خورده، از دمش کاری برنمی‌آید.
