برگرفته از اینترنت
بلعیده‌شدن، نابودشدن و خفه‌شدن در مغاک تهران
«مرد صورتی استخوانی و تکیده داشت. بر موتوری قراضه سوار بود و بر روی باربند موتور وسایل دوره‌گردی و دست‌فروشی را جا داده بود. گوشت بر صورت‌اش نبود. پوستی متحرک بود که استخوان‌های وارفته را به‌نمایش می‌گذاشت. چشم‌های ریزش از حدقه بیرون زده و رگه‌های قرمز در چشم‌خانه نشسته بود. با این‌که چشم‌ها از فرط استیصال ریز بودند و نا نداشتند. موهایی تُنُک بر سر داشت و نشانه‌های جوانی ازکف‌رفته در آن‌ها نمایان بود.
تصویری از مغاک تهران
دهان را به وسعت یک جهان باز کرده بود. دهانی که دندان‌هایی خراب و پوسیده در آن جای گرفته بود. سقف دهان به کبودی می‌زد. دهان‌اش باز بود و زبان را از لای دندان‌ها بیرون انداخته بود. دهان را باز کرد تا چرک و عفونت را به بیرون بریزد، ولی باز هم گندیدگی و لجن بیرون را به‌درون کشید!
مانند فردی خواب‌زده که دچار وهمی غریب شده، فریاد می‌زد و منتهی صدایی به بیرون نمی‌آمد. با ایما و اشاره تقلا می‌کرد و آب می‌خواست.
فریاد می‌زد و آب می‌خواست.
فریادی خاموش. به قلب گرفته‌اش اشاره می‌کرد که در حال مچاله‌شدن بود.
او داشت خفه می‌شد. همه با هراس و نگرانی به او نگاه می‌کردند. همه تصویر خود را در او می‌دیدند. آینده در آنی به لحظات میرنده‌شان تجاوز کرده بود و دست‌بردار هم نبود. اینجا مغاک تهران است.
در همین زمینه
چرا مردم دارند از تهران فرار می‌کنند؟
تصویر بلعیده‌شدن و نابودشدن و خفه‌شدن. فرورفتن در مغاک شهر تهران.»
آن چه در بالا خواندیم یادداشت یک هموطن ناشناس در اینترنت بود. او به ظاهر تصویری خیالی ترسیم کرده بود. تصویری وهمناک از آلودگی، فقر، فساد و تباهی از پایتخت و ام القرایی که ولی فقیه برای ایران خلق کرد. اما این تصویر وهمناک بسیار بسیار کوچک‌تر و مینی‌میزه شده‌تر از آن تصویر واقعی تهران است. شهری با ۳۰۰ درصد تورم. با دود و آلاینده اشباح شده. شهری با خودروهایی که نای حرکت ندارند و شهری که قتل و غارت قوی‌تر در آن امری مشروع است.
