مسئولیت مستقیم سپاه در حمله به کشتی‌های غیرنظامی در نزدیکی بندر فجیره امارات، توسط پنتاگون اعلام شد. از این پس سپاه یک گروه تروریستی محسوب می‌شود که به کشتی‌های غیر نظامی در آب‌های بین‌المللی یا آب‌های سرزمینی یک کشور دیگر، حمله کرده است؛ آیا سپاه می‌تواند از پس این اتهام و پیامدهایش بربیاید؟!
بنابر گزارش رویترز، روز جمعه ۳ خرداد، ارتش آمریکا، سپاه را متهم به داشتن مسئولیت مستقیم برای حمله به نفتکش‌های مستقر در امارات متحده عربی در اوایل ماه می، کرد. دریادار مایکل گیلدی، مدیر ستاد مشترک گفت: «ما حمله به کشتی‌رانی در فجیره را به سپاه پاسداران نسبت می‌دهیم». او افزود: پنتاگون مین‌های استفاده شده در این حمله را به سپاه نسبت می‌دهد. [رویترز ۲۴ می ۲۰۱۹]
در همان روز آمریکا اعلام کرد که ۱۵۰۰ نیرو به خاورمیانه اعزام می‌کند؛ هدف از اعزام این نیروها تقویت مواضع دفاعی آمریکا در برابر نظام ایران عنوان شده بود؛ حکومتی که دارای مسئولیت مستقیم در هدف قرار دادن نفتکش‌ها در ابتدای ماه می، است.
دو روز پس از انتشار این خبر، رویترز به نقل از خبرگزاری میزان، موضع‌گیری مشاور فرمانده سپاه را منتشر کرد. مرتضی قربانی مدعی شد که «آمریکا… دو کشتی جنگی به منطقه می‌فرستد. اگر آنها مرتکب کمترین حماقی بشوند، ما این دو کشتی را به همراه خدمه و هواپیماهایش با استفاده از دو موشک یا دو سلاح مخفی جدید به قعر دریا می‌فرستیم.»
رویترز سپس افزود: در همین رابطه کارشناسان غربی می‌گویند که نظام ایران اغلب درباره توانایی سلاح‌هایش مبالغه می‌کند هرچند نگرانی‌هایی درباره برنامه موشکی و به خصوص موشک‌های بالستیک دوربرد آن وجود دارد. [رویترز ۲۵ می ۲۰۱۹]
می‌توان نتیجه گرفت که سپاه می‌خواست با هدف قرار دادن نفتکش‌ها، این پیام را منتقل کند که با قرار گرفتنش در فهرست گروه‌های تروریستی، و تحریم کامل نفتی نظام ایران، از این قابلیت برخوردار است که امنیت کشتی‌رانی در منطقه، و صادرات نفت را به خطر بیندازد.
گام بعدی سپاه تهدید به استفاده از سلاح‌های مخفی بود؛ با این پیش‌فرض که با ایجاد ابهام درباره توانایی‌های نظامی‌اش، خطر شروع یک جنگ را برای آمریکا افزایش می‌دهد.
با این همه دو موضوع در این کشاکش به ثبت رسید؛ نخست آنکه سپاه مسئولیت حمله به نفتکش‌ها در نزدیکی بندر فجیره را به عهده داشته است؛ دوم آنکه سپاه به ادعای خودش، دارای تسلیحات مخفی است.
برای یک گروه تروریستی که یک کشور را به اشغال درآورده است هر دو این امور می‌تواند پیامدهای جدی در پی داشته باشد. سپاه با تکیه بر این احتمال که جنگی در کار نخواهد بود با حرکات ایذایی و استفاده از کلمات ایذایی می‌خواهد برای خودش راه تنفس باز کند؛ اما همین رویکرد به مفهوم آن است که جبهه اصلی جنگ در داخل کشور از مشروعیت مضاعفی برای مقابله با سپاه برخوردار خواهد بود؛ مشروعیتی که پیش از هرچیز در صف‌‌آرایی کانون‌های شورشی در داخل کشور خود را نشان می‌دهد.
آیا سپاه توانایی مقابله با پیامدهای آنچه در خارج از مرزهای ایران انجام داده و به‌انجام آن تهدید می‌کند را، در داخل کشور دارد؟!
