هم اکنون کشور ایران به جاده‌های مرگ و ارابه‌های مرگ شناخته می‌شود. بنا به گزارش رسانه حکومتی «تلگرام چند ثانیه» در تاریخ ۲۵اسفند ماه ۱۴۰۳ ظفر قندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، اعلام کرد که «در سال گذشته بیش از ۲۰هزار نفر در تصادفات جاده‌ای جان خود را از دست داده‌اند». اما این آمار رسمی، که خود به‌تنهایی تکان‌دهنده است، تنها نوک کوه یخ واقعیت تلخی است که رژیم ولایت فقیه از افشای کامل آن هراس دارد. حاکمان بی‌لیاقت و ناکارآمد، به‌دلیل ترس از موج اعتراضات مردمی و تأثیرات اجتماعی ویرانگر، هرگز آمار واقعی این فاجعه انسانی را منتشر نمی‌کنند.
جاده‌های مرگ و ارابه‌های کشتار
بررسی علل این مرگ‌ومیرهای گسترده، تصویری هولناک از بی‌توجهی حکومت ولایت فقیه به‌جان شهروندان ترسیم می‌کند. دو عامل اصلی، هم‌چون شمشیر دولبه، هر روز جان مردم ایران را می‌ستاند: نخست، خودروهای داخلی که به‌حق «ارابه‌های مرگ» نامیده می‌شوند؛ محصولاتی بی‌کیفیت و ناایمن که نتیجه انحصار و بی‌کفایتی صنعت خودروسازی تحت سلطه حکومت آخوندی است. دوم، جاده‌های فرسوده و مرگبار که به‌دلیل عدم تعمیر، بازسازی و رفع نقاط کور بی‌شمار، به قتلگاه‌هایی برای جوانان و خانواده‌های ایرانی تبدیل شده‌اند. این زیرساخت‌های رو به زوال، نه از روی ناتوانی فنی، بلکه به‌دلیل اولویت‌های ضد انسانی حاکمیت به‌حال خود رها شده‌اند.
در همین زمینه
ایران آخوندها در مرگ و میر سوانح رانندگی رکورد شکست!
منابع ملت، خرج سیاست‌های کثیف
در حالی که جان مردم در جاده‌ها به تاراج می‌رود، منابع هنگفت کشور به‌جای سرمایه‌گذاری در نوسازی زیرساخت‌ها و ارتقای ایمنی، صرف پروژه‌های بی‌ثبات‌کننده منطقه‌ای، تروریسم و پروپاگاندای حکومتی می‌شود. حاکمیت ولایت فقیه، که بقای خود را بر سرکوب و سیاست‌های کثیف بنا کرده، هیچ اهمیتی به ارزش زندگی مردم نمی‌دهد. این رژیم، به‌جای تأمین امنیت و رفاه شهروندان، ثروت ملت را در باتلاق اهداف ایدئولوژیک و ضد مردمی خود غرق می‌کند؛ سیاستی که تاوان آن را جوانان ایران با خون خود می‌پردازند.
فاجعه‌ای قابل پیشگیری، جنایتی عمدی
مرگ بیش از ۲۰هزار نفر در یک سال، نه یک حادثه طبیعی، بلکه نتیجه مستقیم بی‌مسئولیتی و سوءمدیریت عمدی حاکمیتی است که جان انسان‌ها را فدای بقای خود می‌کند. این فاجعه قابل پیشگیری، گواهی است بر این حقیقت که در حکومت ولایت فقیه، مردم نه سرمایه‌ای برای آینده، بلکه قربانیانی برای حفظ قدرت‌اند. تا زمانی که این حکومت مرگ و نیستی بر مسند قدرت باشد، جاده‌های ایران هم‌چنان به گورستان‌های متحرک تبدیل خواهند ماند و صدای فریاد خانواده‌های داغدار، در هیاهوی سیاست‌بازی‌های کثیف گم خواهد شد.
