امید روزهای سخت که در آبان ماه ۹۸ پرپر شد
محمدحشم‌دار، فرزند شریف مردم بهبهان، نه یک نام در میان آمارها، که تکیه‌گاه یک خانواده و امید روزهای سخت بود. متولد ۳۰ شهریور ۱۳۶۵؛ جوانی زحمت‌کش، نان‌آور خانه، مردی آرام با قلبی که همیشه برای دیگران می‌تپید. محمد، همراه همسرش و برادر عزیزش «ضرغام» که سال‌ها نیازمند مراقبت ویژه بود، ستون خانه‌ای بود که بر محبت او استوار مانده بود.
صبح ۲۵ آبان ۱۳۹۸، روزی که شهر زیر سایه دیکتاتوری دینی و شلیک کور مزدوران ولایت فقیه به آتش کشیده شد، محمد برای یک کار ساده و روزمره از خانه بیرون رفت؛ تعمیر میز تلویزیون یک مشتری. تنها می‌خواست کارش را انجام دهد و به خانه برگردد. اما گلولهای که از بالای مسجد بردی شلیک شد، سرنوشت خانواده‌ای را برای همیشه تغییر داد.
محمد، پیش از اصابت گلوله، حتی برای نجات کارمند گرفتار در آتش بانک ملی تلاش کرده بود؛ تصویری روشن از شجاعت و انسانیتش، همان انسانیت که دیکتاتوری از آن می‌ترسد. او در خیابان گود چهک، جایی که جوانان شورشگر برای خیزش مردمی گرد آمده بودند، از ناحیه گلو هدف تک‌‌تیرانداز قرار گرفت. پیکرش را یکی از آشنایان با موتور به بیمارستان رساند؛ لباسی پْر از خون و شهری که غرق در شوک بود. مادرش وقتی رسید، محمد دیگر به سردخانه منتقل شده بود…
ششمین شهید ۲۵ آبان بهبهان.
سه روز بعد، پیکر کفن‌شده‌اش را در فرمانداری اهواز تحویل دادند؛ بی‌هیچ پاسخی، بی‌هیچ توضیحی. گواهی فوت نوشت: «آسیب به شریان‌های حیاتی بر اثر شیء فلزی» اما حقیقت را همه مردم می‌دانند؛ گلولهای که جان یک مرد شریف را گرفت، سند جنایت آشکار دیکتاتوری است.
محمد در ۲۸ آبان، کنار آرامگاه خواهرش در منصوریه به خاک سپرده شد. همان‌جا که هر سال صدای گریه مادرش و زمزمه خواهرش به آسمان می‌رود.
بی‌شرمی و وقاحت خامنه ای
خانواده محمد حشم‌دار، مانند صدها خانواده داغدار آبان، سال‌ها است دادخواه‌اند. شکایت کردند، سر زدند، پی‌گیری کردند. حتی «دفتر خامنه‌ای» با بی شرمی و وقاحت خاص آخوندی به مادر داغدیده‌اش زنگ زد و گفت: «کدام آبان؟»… و همین جمله، شعله‌ی خشم مردم و جوانان شورشی در شهرهای ایران شد و برای افشای ماهیت خونریز خامنه ای هشتگ «کدام آبان» شبکه های اجتماعی را فراگرفت و نام محمد بر اذهان مردم بهبهان نقش بست که چگونه خون پاک فرزندان این سرزمین زیر سرکوب دیکتاتوری دینی پرپر شدند.
محمد حشم‌دار فقط یک شماره در پرونده‌های بسته نیست؛ او نماد مردمی است که برای آزادی، عدالت و زندگی آبرومندانه ایستاده‌اند. نامش زنده است، تا روزی که قاتلانش معرفی و محاکمه شوند، و حق این خانواده ستمدیده به آنها بازگردد. یاد محمد حشم‌دار جاودانه؛ طلایه‌دار آزادی و فرزند شجاع مردم بهبهان گرامی باد.
