فرزانه برزه‌کار مادر شهید قیام ۱۴۰۱ عرفان رضایی در آستانه عاشورا و شام غریبان بازماندگان امام حسین، یک پست اینستاگرامی به یاد فرزندش عرفان منتشر کرد. مادر عرفان رضایی خطاب به زینب کربلا گفت: زینبم مرا ببخش! غم تو کجا و درد من کجا.
پست اینستاگرامی مادر عرفان رضایی
«بگذار از فجایع و مصیبتی که بر من گذشت برایت بگویم
امشب که شمع روشن میکنی کوی به کوی و مسجد به مسجد سلام می دهی و دعا میکنی
شاید من بهتر بتوانم معنی اسارت را درک کنم.
شاید من بهتر بتوانم درک کنم چه بر اسرای آن دهه که کشان کشان میبردنشان گذشت.
شاید من بهتر بتوانم درک کنم وقتی جگر گوشه ات غرق در خون است و جنازه اش بر زمین می ماند چه حالی به تو دست می دهد.
وقتی میان آنهمه پرستار و پزشک حضور پسرت را انکار میکنند وحس میکنی جز خودت کسی را نداری و باید آنقدر بگردی تا پاهایت از رمق بیفتد.
وقتی مجبور میشوی به تنهایی توی انفرادی به عقربه ی روی هشت و نیم به یاد سالمرگ پسرت گریه کنی که بیقرار شوی و قلبت بخواهد از جا در بیاید.
شاید من بهتر بتوانم گرسنگی آن دوران را درک کنم وقتی هیچ راه و ابزاری برای خودزنی و خودکشی و اعتراض نداری و مجبوری دق دلی ات را روی معده ات با تحمل گرسنگی پیاده کنی و خواهش کنی که این غذا را سمت من نیار که بوی کافورش مرا یاد آن روز آخرین دیدار می‌اندازد.
من حاضر بودم روزها آب را بر من ببندند اما مزار پسرم را نه.
زینبم آیا تو میدانی مورفین چیست ؟
که اگر اختراع شده بود شمر آن را به بدنت تزریق میکرد که نا نداشته باشی تا داد بکشی تا افشا گری کنی .تا از این درد نفرین کنی. هنوز خیلی چیزها اختراع نشده بود تا رصد شوی
زینبم مرا ببخش غم تو کجا و من کجا ؟
اما تو توی عصر جهالت و ظلم و بی سوادی و قدرت طلبی بودی و من و فرزندم در عصر مدرنیته و مسلمان پروری و آزادگی وحق بیان
امشب که به شمع ذوب شده توی دستانت نگاه میکنی
امشب اگر دستانت از حرارت آتش سوخت
امشب اگر برای خیمه ی آتش گرفته گریستی من هم آرزو میکنم به آرزوی دلت برسی
ذره ای به یاد دل سوخته ی من باش.»
عرفان رضایی کیست؟
روز ۳۰شهریور، آمل پر از فریادهای جوانان شورشگر بود. خیابان‌های شهر زیر پای مزدوران حکومت به لرزه در آمده بود. آنشب دو جوان دلیر آملی با بی باک و جسارت، بسرعت خود را بالای ساختمان فرمانداری رسانده و بنر بزرگ خامنه‌ای را پاره کردند.
یکی از آن جوانان بی ترس و بیم عرفان رضایی بود. جوانی رشید، قدبلند، با دستانی بزرگ و قوی و شجاعتی بی نظیر که بعد از پاره کردن بنر منحوس خامنه‌ای آنرا به نشانه پیروزی بالای سر بلند کرد و شور و هیجان جوانان به اوج رسید.
مزدوران خامنه‌ای که از شجاعت و بی باکی جوانان آمل به هراس افتاده بودند در اقدامی جنایتکارانه به روی مردم آتش باز کردند و عده‌ای از جوانان شهید و مجروح شدند. آنها عرفان جوان را از فاصله نزدیک با سلاح کمری با تیری به شانه و تیری بر شکم هدف قرار دادند. فاصله آنقدر نزدیک بود که گلوله از بدن عرفان عبور کرد و او در اثر خونریزی حاصله از این تیراندازی جنایتکارانه جان باخت.
عرفان ۲۱ساله، اهل مطالعه و هنر بود. بدون اینکه کلاسی رفته باشد نقاشی میکرد. با اینکه بخاطر شرایط پدرش که از مجروحین شیمیایی جنگ ضدمیهنی بود، زندگی سختی را پشت سر گذاشته بود اما خیلی قوی و شجاع بود. چله زمستان کوه می‌رفت. فوق العاده سالم و قوی بود. می‌گفت دنیا خیلی کثیف و نامرد است. من جسمم متعلق به این دنیا نیست.
معتقد بود کسی که لایق گذشت است را باید بخشید تا ذهن آرام باشد. نباید خود را درگیر کینه ورزی کرد.
مادرش فرزانه برزه‌کار هر روز برای تجدید عهد با فرزند رشیدش بر مزار او حاضر می‌شود. در عکسی که بر مزارش گذاشته‌اند، عرفان را می بینیم که با نگاهی معصوم از آینده‌ای روشن برای میهن‌مان خبر می‌دهد. آینده‌ای که در آن عرفان رشید و شجاع در لبخند شادی مردم در بهار آزادی زنده و حاضر خواهد بود.
بیشتر بخوانید
پهلوان اصغر نحوی پور! این روزها جایت خیلی خالی است!
روایت مادر عرفان رضایی از شهادت فرزندش
در راهرویی که به اتاق عمل منتهی می‌شد، دیدم که دوستان عرفان گرد کرده‌اند و انگار دارند چیزی از من مخفی میکنند. رفتم جلو، دیدم لباس عرفان توی دست‌شان است. لباسی که اثری از خون نبود. ولی رد گلوله کاملاً مشخص بود. بچه من گلوله خورده بود و کاملاً مشخص بود که آن لباس قیچی شده بود. یعنی عرفان توی اتاق عمل رفته بود.
نگاه کردم دیدم که پشت لباس هم سوراخ شده. گفتم با آن گلوله‌ای که بچه من خورده، امکان ندارد از بیمارستان فرار کرده باشد. لباس را گرفتم و جیغ می‌زدم که لباس عرفان من است. عرفان من این‌جاست، این‌ها می گویند عرفان اینجا نیست. اصلاً دست خودم نبود. تمام دستم و تنم می‌لرزید. یکی از نظامی‌ها آن‌جا برگشت گفت که لباس را بگیر ببر. یعنی به عنوان یادبود، یادگاری، چنین چیزی.
و من خیلی عصبانی شدم گفتم این چه حرفی است که می‌زنی. اصلاً دست خودم نبود. خیلی فحش دادم و نیروهای امنیتی آمدند بالا. این آقا گفت من که چیز بدی نگفتم. گفتم لباس را بگیر و ببر. گفتم من بچه‌ام را می‌خواهم، من لباس را کجا ببرم؟…
عکس‌های جنازه نشان دادند. من اصلاً نمی‌توانستم نگاه کنم. دوستانش نگاه کردند. گفتند هیچ‌کدام از این‌ها عرفان نیست. یعنی تقریباً ما هفت هشت تا جنازه آن شب دیده بودیم. بعد که ما به سردخانه مراجعه کردیم، به خاطر اینکه پدر عرفان جانبار است، یعنی خیلی لطف به ما کردند بعد از دو روز که جنازه را به ما تحویل دادند. عرفان من ساعت هشت و نیم شب اولین نفری بود که در بیمارستان فوت کرده بود. عرفان را تقریباً ساعت ده و نیم- یازده شب از در پشتی از بیمارستان خارج کرده بودند… .
