مادران داغدار ؛ نماد مقاومت در عصر دیکتاتوری: ۲۸بهمن ۹۹ خبری به سرعت پخش شد بهنام محجوبی در بیمارستان لقمان درگذشت. بهنام زندانی سیاسی و عقیدتی و از دراویش دستگیر شده بود که درقضیه سرکوب دراویش دستگیر شده بود.
اگرچه هنوز این خبر در هاله‌یی از ابهام بود و هست، اما مادران داغدار را گرد هم آورد. بتول حسینی مادر بهنام هنوز در بهت و شوک خبر بود که دیگر مادران سر رسیدند. حالا آنها پنج مادر شده‌اند در کنار مادر بهنام که ناباورانه می‌گوید «چرا بچه‌ام را ازمن گرفتند».
این سوال همه این مادرانی بود که گردهم آمده بودند. چشمان گود افتاده وموهای سپیدشان حکایت قصه طولانی آنها بود.
مادر سعید زینالی ۳۲ سال است که می‌پرسد
قدیمی‌ترین‌شان مادر داغدار سعید زینالی بود. سعید زینالی سه دهه پیش ناپدید شد. در جریان حوادث کوی دانشگاه در ۱۸ تیر ۷۸. همان زمان که عزت ابراهیم نژاد را کشتند. سعید هم هرگز پیدا نشد. مادرسعید زینالی ۳۲ سال است که دنبال اوست. او تجربه گرانسنگی در نبرد با دیکتاتوری در سینه نهفته دارد. او اما کوتاه نیامد، فریاد شد و فریاد زد.
مادر دیگر شهناز اکملی است مادری که فرزندش در سال ۸۸ پاسداران خامنه‌ای در خیابان کشتند. مصطفی کریم بیگی با شلیک گلوله به سرش در خیابان به شهادت رسید. شهناز اکملی مادر بهنام را در آغوش می‌کشد.
مادر پویا بختیاری هم از راه می‌رسد، ناهید شیربیشه. او که تازه از یک سال پیش به جمع مادران داغدار پیوسته است. پویا بختیاری در اعتراضات آبان ۹۸در روز ۲۵ آبان با تیر پاسداران به شهادت رسید. مردم فریاد می‌زدند «می‌کشم می‌کشم آنکه برادرم کشت» و میان جمعیت صدای شنیده می‌شده که: «پسرمه پسرمه!» بله این صدای مادر پویا بود.
به کودکان ابراهیم چه بگویم؟
مادر دیگری هم از راه رسید. مادر ابراهیم کتابدار، سکینه احمدی. او درحالی که اشک می‌ریزد یادآوری می‌کندکه امروز تولد پسرش بود. مادر ابراهیم می‌گوید پسرم در جلوی مغازه‌اش ایستاده بود که به او شلیک کردند. این مادر می‌گوید: «آرزو داشتم پسرم را بغلم بگیرم، ببوسم و به بچه‌هایش که مدام می‌پرسند بابای‌مان را می‌خواهیم، بگویم این هم بابای شما. سر مزارش، بچه‌ها گفتند چرا ما را به مزار و پای این سنگ سیاه می‌آوری؟ چه بگویم به آنها؟ به بچه چهار ساله چه جوابی بدهم؟ می‌گویم بابا را دولت کشت. می‌پرسند به چه گناهی؟ چه جوابی دارم بدهم؟ پسر من را بی‌گناه کشتند».
این حکایت مشترک مادران در عصر دیکتاتوری است. مادرانی که با یک قاب شناخته می‌شوند. قابی از شهید. این قصه مستمر تاریخ ۴۰ساله دیکتاتوری در ایران است. مادران خاوران و مادران بهشت زهرا و هزاران بهشت در سراسر ایران.
تنها با رسیدن به آزادی است که می‌توان این قصه پر اندوه را پایان داد. بله این مادران نماد مقاومت در عصر دیکتاتوری هستند. نمادهایی جاودانه که هر لحظه و هر لحظه باید از آنان یاد کرد.
مادرداغدار؛ نماد مقاومت در عصر دیکتاتوری/
