این روزها حضور مادران در قیام‌ها چشمگیر است. داغدارانی که جگرگوشه شان با تیرهای جنایتکاران ولایت فقیه همچون گل‌های بهاری در عنفوان جوانی پرپر می‌شوند. داغ مادران سنگین است، اما آنان با تمام عشقی که به عزیزانشان داشتند، در غم از دست دادن‌شان درخود نرفته و همچون ستاره‌ای تابناک در شب بیداد ستم ولایت فقیه می‌درخشند. به راستی که آنان صفحه زرینی در دفتر تاریخ مبارزات مردم ایران برای آزادی گشودند، صفحه عشق و مهر و فدا.
سابقه تاریخی دادخواهی مادران
دادخواهی در تاریخ معاصر در سایر کشورها هم سابقه دارد. از جمله مادران میدان مایو که فرزندانشان را در زمان دیکتاتوری نظامی بین سال های ۱۹۷۶تا ۱۹۸۳در آرژانتین سر به نیست کردند. «این مادران در حالی که سعی می‌کردند از سرنوشت فرزندانشان آگاه شوند و بدانند چه بلایی بر سر آنها آورده‌اند، خود را سازماندهی کردند و در سال ۱۹۷۷در میدان پلازا مایو در بوئنوس آیرس، در مقابل کاخ ریاست‌جمهوری در حالی که دولت قصد داشت همه مردم کشور ساکت باشند، تجمع کردند». حضور این مادران و دادخواهی‌شان علیه نقض حقوق بشر بود.
در همین رابطه
یادبود شهیدان قیام در شهرهای شورشی و صحنه خشم علیه خامنه ای
امروزه، کسانی که خواستار مبارزه برای احترام به حقوق بشر، به لحاظ سیاسی و مدنی در آمریکای لاتین یا جاهای دیگر هستند، مادران میدان مایو را الگو قرار می‌دهند. دولت نظامی آسوسنا و یافلور، بنیانگذار مادران میدان مایو را همراه با همراهانش، راهبه‌های فرانسوی آلیس دومون و لیونی دوکه ربود و در زیر شکنجه به قتل رساند.
فراز‌هایی از سخنان مادران قیام برای سرنگونی
در قیام کنونی سراسری برای سرنگونی دیکتاتوری، مادران باز هم نقش منحصر به فرد را بر عهده گرفتند. مثل مادران میدان لاله و مادران آبان.
مادر سیاوش محمودی در مراسم چهلم عزیزش گفت: «من افتخار می‌کنم که مادر سیاوش محمودی هستم. او بچه ایرانه. من این بچه را با بی پدری بزرگ کردم. بچه مرا کشتند. گلوله به سرش زدند. این سیاوش محمودی است. سیاوش ایرانه. من افتخار می‌کنم مادر سیاوش محمودی هستم و از هیچکس نمی‌ترسم. به من میگن ساکت باشم ولی من ساکت نمی‌شم من با افتخار میگم این سیاوش نامدار ایرانه».
مادر داریوش علیزاده که فرزندش توسط جنایتکاران خامنه‌ای در سنندج به شهادت رسید می‌گوید «تسلیت نگید، قیام را ادامه دهید، سرتان سلامت…».
مادر پارسا رضا دوست جوان ۱۴ ساله‌ای که توسط پاسداران ولایت فقیه به شهادت رسید، گفت «بچه ام در راه آزادی همه رفت بدانید… از این اشک‌ها سیلاب برخواهد خاست».
مادر شهید راه آزادی پیمان منبری که روز شنبه ۱۶ مهرماه با گلوله پاسداران جنایتکار در سنندج برخاک افتاد خطاب به مردم ایران می‌گوید :«نگذارید خون پسرم پایمال شود، خونخواهش باشید و انتقامش را از سرکوبگران بگیرید».
هر روز خشم ما بیشتر می‌شود!
مینو مجیدی یکی از مادرانی بود که توسط جنایتکاران ولایت فقیه جانش را از دست داد. در مراسم چهلم او، دخترش سخنان انگیزاننده‌ای گفت: «هر روز که می‌گذرد من آرام‌تر نمی‌شوم بلکه خشمم بیشتر می‌شود، از این ظلمی که به ما شده. مادرم مادرانگی‌هایش زیاد بود، برای من، برای برادرم، برای رز، برای لیلی، برای… ولی برایش کافی نبود، رفت که مادر ایران شود».
مادر رضا شهپرنیا در مراسم چهلمین روز شهادت فرزندش گفت: «تا زمانی که انتقام خون فرزندم را نگیرم از پای نمی‌نشینم…».
مادر عرفان رضایی در مراسم چهلم این شهید سخنان انگیزاننده ای گفت « عزیز مادر اگرچه جسم پاکت در دنیا نیست اما یک دنیا پر شده از نام تو، شجاعت تو، معرفت و از خود گذشتگی تو. عرفان من تو هیچوقت نمی‌میری یاد و نام تو همیشه جاودان می‌ماند».
دعاهای جگر سوز مادر شهید قیام آبان مهدی نیکویی از شیراز: «خدایا به حق خون تمام شهدای آبان ماه به حق تمام اشکهای مادران داغدار جواب خون همه جوونا رو بده و سرنگونی ولایت خونریز فقیه را هر چه سریعتر بدست کانون های شورشی و جوانان دلیر این میهن نزدیک کن». مادر پژمان قلی‌پور، یکی از شهدای آبان ۹۸، در مراسمی خطاب به حاضران گفت: «بسه، بردگی بسه، ما نمی‌گیم از ما حمایت کنید، از خودتون حمایت کنید».
یکی دیگر از مادران داغدار گفت: «جوانان ما مردند تا نسل آینده آزاد زندگی کنند. آنها برای آزادی و عدالت در ایران جنگیدند. فرزندم شیر مرد بود. برای مملکتش برای آزادی ایران جانش را داد».
مادر میلاد محققی گفت: «من درد مشترکم مرا فریاد کن»
مادر شهید قهرمان رضا معظمی گودرزی می‌گوید؛ «پسر عزیزم می‌رسد روزی که ظالمان به خاک ذلت کشیده شوند و آن روز دیر نیست…».
مادر شهید ابراهیم کتابدار گفت: «پیش دشمنان گریه نمی‌کنم و نمی‌گذارم اشکم را ببینند».
مادر پویا بختیاری از شهدای قیام آبان ۹۸ بر سر مزار فرزندش «گر چه جگرم میسوزه
اما این افتخار و سربلندی که من مادر پویا بختیاری هستم تا امروز زنده نگهم داشته تا انتقام پویا و پویاهای وطن رو بگیریم من از طرف همه مادران دادخواه منتقم خون به ناحق ریخته شده فرزندانمون هستم».
داستان حماسه مادران را پایانی نیست. در این قیام حماسه‌هایی خلق شد که تاریخ به آن افتخار خواهد کرد. مادرانی که خروش‌شان هرگز پایانی ندارد و مرگ ظالمان را در خطابه هایشان نوید می‌دهند. آنان آهنگ حماسی نبرد با حکومت ستمگر ولایت فقیه را در گفته‌ها و ناله‌ها و فریاد‌هایشان در کوچه‌ها و خیابان‌ها و در همه شهرها در اوج و فرازی بالا بلند همراه با ترنم سرودهای رزم و پیکار می‌سرایند، تا در مقدم صبح آزادی نوازشگر رویش دوباره گل‌های پرپر شده در سیمای خجسته ایران زمین گردد.
آرام …آی…مادرم آرام
بگذار تا سپیده برآید
بگذار با سپیده ببندند
پشت مرا به تیر
بگذار تا برآید آتش
بگذار تا ستاره‌ی شلیک
دیوانه‌وار بگذرد از کهکشان خون
خون شعله‌ور شود!
بگذار باغ خون
برخاک تیرباران
پرپر شود!
