در حالیکه قیام پرده‌ها را کنار می‌زند و باعلنی کردن نقش سلطانی خامنه‌ای تا آنجایی که همه‌ی طرف‌های شریک و رقیب در درون نظام، راه برون رفت نظام از میان مصائب را در تصمیم و اراده‌ی او ببینند. هرچند در نگاه نخست به ترفیع جایگاه او تعبیر شود اما در واقعیت امر حکایت از آن دارد که دشمن اصلی از پس پرده‌ی «سازندگی»، «اصلاح‌طلبی»، «مهرورزی» و البته «اعتدال» بیرون خزیده است.
«اصلاح‌طلب خط امامی»
روز ۷ خرداد خامنه‌ای با بدنه دانشجویی نظام دیدار کرد. یک سخنرانی در این مراسم دارای انعکاس بیشتری در رسانه‌ها درونی و پیرامونی نظام شد. زن جوانی که چادر به سر نداشت با ادبیاتی که عموما مشابه نسل جوان‌تر جناح اصلاح‌طلب نظام است بیانیه‌ای را خطاب به خامنه‌ای خواند. او از مشکلات مملکت سخن گفت و از جمله تصریح کرد: «ایران امروز درگیر بحران‌های متعددی است؛ تشدید نابرابری سیستماتیک میان طبقات جامعه، کاهش میزان اعتماد عمومی، فروپاشی ارزش‌های اخلاقی، شیوع آسیب‌های اجتماعی، بحران‌های محیط زیستی، افزایش حاشیه نشینی و طرد اقلیت‌ها و وضعیت وخیم اشتغال، تأثیر مخربی بر همبستگی اجتماعی گذاشته است.»
او البته در عین «اصلاح‌طلبی»، سنت‌های اسلاف «خط امامی» خود را نیز در گفتارش بارز می‌کرد تا جایی که مدعی خامنه‌ای می‌شود که چرا از «خصوصی سازی» که در «اقتصاد نئولیبرال» دارای «محوریت» است حمایت کرده است؛ سیاست‌هایی که ذیل «اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ قانون اساسی» «از مهم ترین دلایل به وجود آمدن» شرایط فعلی کشور است. [به‌عنوان نمونه: سیاست‌های کلی اصل ۴۴؛ خصوصی سازی به سبک خامنه‌ای]
او به ظاهر قدرت بی‌پایان خامنه‌ای را نیز به چالش می‌کشد و خطاب به او می‌گوید: «عدم امکان عملی تحقیق و تفحص از برخی نهادهای تحت امر جناب عالی مانند سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی ایران، قوه قضاییه، صدا و سیما، بنیاد مستضعفان و ستاد اجرایی فرمان حضرت امام، در کنار ضعف روحیه پاسخ گویی در مسوولان به خودی خود مشکل آفرین است.»
سر فرود آوردن در برابر شاه سلطان ولایت
و البته نتایجی که در خطابه‌اش می‌گیرد مشابه «بزرگان» اصلاح‌طلبی‌ست که از سردر دانشگاه تهران در ۹ دی ۹۶ پیام تمام بودن ماجرایشان را به همراه شرکای اصول‌گرایشان دریافت کرده بودند.
این زن جوان نتیجه می‌گیرد: «راهکار، احیای قانون اساسی -قانون اساسی با تمامی اصول آن- است.» «راهکار در جمهوری اسلامی است؛ نه یک کلام بیشتر، نه یک کلام کمتر.» نتیجه گیریی که البته مهمترین نتیجه گیری و پیام این خطابه در حضور خلیفه مسلمین! نیست. این زن جوان غیر چادری در محفل خامنه‌ای برای زدن این عبارات نرفته است؛ او به آنجا رفته است تا «پاسخ» را در خامنه‌ای بیابد و همین را تصریح کند.
او می‌گوید: «ما به تصمیم بزرگ شما در این خصوص امید داریم.» [انصاف نیوز ۷ خرداد ۹۷]
یافتن راه حل در خامنه‌ای پیشتر از جانب اصلاح‌طلبان و سایر وابستگان نظام نیز مطرح شده بود. تنها در دو نمونه می‌توان به یادداشت سعید حجاریان که خامنه‌ای را رئیس جمهور واقعی نظام معرفی کرده بود [عبور از اصلاح‌طلبان شعار مجاهدین بود؛ وقتی که رهبر یعنی رئیس جمهور] و نامه طولانی هوشنگ امیراحمدی که برای نجات نظام از خامنه‌ای استمداد طلبیده بود [کارها را به دست سپاه بسپاریم!؛ توصیه هوشنگ امیراحمدی] اشاره کرد.
تأکید بر نقش سلطانی
در پس همه‌ی نقش و نگارهایی که در دوران پسا خمینی بر پیکره‌ی نا موزون نظام زده شد تا از سلطنت ولایت مطلقه فقیه، نمای یک جمهوری با رقابت‌های سیاسی در درون آن به دنیا عرضه شود، اما تنها یک سلطان، یک شاه و یک حکمران واقعی در کشور وجود داشت و مابقی همچون نخست‌وزیران دربار شاه صحنه گردان، کارچاق کن یا آنچنان که خاتمی بالاخره اذعان کرد: «تدارکاتچی» بوده‌اند.
پس از سوخته شدن همه‌ی برگ‌های گذشته اکنون خامنه‌ای خود نقش آنها را نیز برعهده می‌گیرد. و خود را در معرض سخنان به ظاهر انتقاد آمیز قرار می‌دهد؛ خطابه‌ای که در پایان آن بر نقش سلطانی او مهر تأیید می‌زند.
دیر زمانی‌ست که خامنه‌ای به استقبال از بازخوانی و باز روایت تاریخ شاهان صفوی پرداخته است. تاریخدانان یا تاریخ‌سازان نظام به نقش بی‌بدیل آن سلسله در پیوند تشیع و هویت ایرانی برخاسته‌اند. این بخش؛ گاه خزنده، و گاه علنی و پر سر و صدا در تاریخ نگاری نظام ولایت فقیه، به طور ضمنی می‌خواهد آن گذشته‌ی «پرشکوه» را در سلطنت خمینی و خامنه‌ای تصویر یافته کند.
آنچنان که شاهان پهلوی برای پوشاندن بی‌ریشگی و بی‌ربطی‌شان به تاریخ ایران و مرحله‌ی تکاملی‌ش خود را به روزگار شاهان هخامنشی آویختند، پس شاه سلطان ولایتی همچون خامنه‌ای چه کم دارد که به شاهان صفوی خود را در نیاویزد.
علنی کردن نقش سلطانی خامنه‌ای تا آنجایی که همه‌ی طرف‌های شریک و رقیب در درون نظام، راه برون رفت نظام از میان مصائب را در تصمیم و اراده‌ی او ببینند هرچند در نگاه نخست به ترفیع جایگاه او تعبیر شود اما در واقعیت امر حکایت از آن دارد که دشمن اصلی از پس پرده‌ی «سازندگی»، «اصلاح‌طلبی»، «مهرورزی» و البته «اعتدال» بیرون خزیده است.
شاه نیز در سالهای پایانی‌اش بازی احزاب فرمایشی را پایان داد و حزب رستاخیز خود را بنا کرد. ظاهر امر تثبیت همه چیز در ید شاه بود اما او به مانند شاهی می‌مانست که فیل و اسب و وزیر را یک به یک از دور خارج می‌کند تا شاه بر صفحه شطرنج مات نشود؛ آن اوج ظاهری یکی از اصلی‌ترین مقدمات سقوط نهایی بود.
آن اوج ظاهری یعنی تک حزبی شدن نظامی که در آن آزادی احزاب تنها یک شوخی بود که سر از شکنجه‌گاه‌های ساواک در می‌آورد تنها در پرتو جنبش انقلابی دهه ۴۰ و ۵۰ به شاه تحمیل شده بود؛ او در برابر بی افقی سیاسی خود ناچار از اجرای نمایش قدرت بود.
قیام پرده‌ها را کنار می‌زند و بی‌نیازی به روحانی
آن زن جوان برای تکمیل کردن نمایش به انتشار یک توئیت نیز مبادرت کرد. او نوشت: «امروز در دیدار با #رهبر_انقلاب از دغدغه‌های خود درباره #آزادی، حقوق شهروندی، #رفع_حصر، عدالت اجتماعی، #بازداشت_دانشجویان، آموزش عالی رایگان، #احیای_قانون_اساسی، لزوم پاسخگویی مسئولان، #آزاداندیشی، نشر آزادانه اطلاعات و نظرات و ضرورت #تعمیق_دموکراسی گفتم.» [توئیتر سحر مهرابی ۷ خرداد ۹۷]
البته او یک توئیت دیگر نیز دارد که متعلق به چند روز پیش می‌باشد. در آن توئیت او در حالیکه عکس دعوت‌نامه دفتر روحانی برای حضورش در میهمانی افطار «رئيس جمهور» را منتشر کرده، نوشته است: «دانشجویانی که سال گذشته شب و روز برای پیروزی روحانی تلاش کردند، امسال حتی مجال سخنرانی در برابر رئیس جمهور را نیافتند! دست مریزاد آقای رئیس جمهور بزمتان ارزانی همان‌ها که از حرف‌هایشان خوشتان می‌آید!» [توئیتر سحر مهرابی ۲۹ اردیبهشت ۹۷]
توئیتی که حال پس از گذشت چند روز معنایش را بیشتر بارز می‌کند؛ کسانی که مجال سخن گفتن در حضور روحانی را نیافتند اکنون می‌توانند در برابر خامنه‌ای سخن بگویند!
حداکثر! شاه سلطان حسین
تنگ شدن حلقه‌ی محاصره بر گرد سلطنت ولایت مطلقه فقیه، چیستی آنرا آشکار می‌کند؛ امری که به طور بلافصل عمود خیمه را در معرض تهدیدات قرار خواهد داد.
شرایط داخلی جوشان، وجود یک آلترناتیو برای گذار از نظام سلطنت ولایت مطلقه فقیه، [به‌عنوان نمونه: رابطه‌ی آملی لاریجانی، گزارش ان‌بی‌سی و کهکشان ۹۷] و شرایط جهانی که به سرعت علیه نظام در حال شکل‌گیری‌ست؛ سه ضلع ضروری ایجاد تغییر رژیم در ایران می‌باشند.
۱۲ ماده‌ی تصریح شده توسط وزیر خارجه آمریکا [۱۲ شرط وزیر خارجه آمریکا برای نظام ایران – تغییر سیاست؛ تغییر دوران] با هدف تغییر رفتار نظام ایران؛ به گفته‌ی بسیاری از آگاهان سیاسی در برگیرنده‌ی محورهایی‌ست که در سالهای گذشته تنها از طرف شورای ملی مقاومت ایران بر آنها تصریح شده بود؛ بندهایی که اجرای هر یک از آنها برای نظام معادل یک جام زهر است.
اکنون در حالیکه خامنه‌ای می‌کوشد تن به تغییر رفتار ندهد [خامنه‌ای در پاسخ به پمپئو چه گفت؟] -زیرا آنرا معادل تغییر رژیم می‌داند- چاره‌ای جز آن ندارد که نقش اصلی خود در موضع سلطان را به معرض نمایش بگذارد تا مگر بتواند در میان توفان‌هایی که هنوز شروع نشده است نظامش را از فروپاشی در امان نگاه دارد. اما او خود می‌داند که هرچند سلسله صفوی با شاه اسماعیل آغاز شد اما نقشی که تاریخ برای خامنه‌ای در نظر گرفته است در بهترین حالت شاه سلطان حسین خواهد بود.
صاحبان موسسات اعتباری و بانک مرکزی
