داستانی بر اساس واقعیت
قطعه ۴۱، خاوران، چارزبر، دشت حسن آباد و ….
همانجایی که برای من همیشه پناهگاه و جایی برای تجدید عهد بود.
هر بار که به آن خاک فکر می‌کنم، خون دیگری در رگهایم جاری می شود.
دوست دارم آن تربت‌های پاک را روزی با اشک چشمانم بشویم و عهدم با آن خفتگان در خاک را تجدید کنم.
گفت‌وگوی تلخ با مادر
یاد میاید یک روز با مادرم پای تلفن از او پرسیدم :
مادر، کسی می‌رود سر مزار برادرانم؟ کسی گلی می‌گذارد؟ یادی می‌کند؟…
صدای مادرم مکثی کرد. می‌دانستم بغض گلویش را گرفته. آرام گفت:
آره دخترم…
با اشتیاق ادامه دادم: «من هنوز آدرس‌ها یادم هست… اولین قطعه، دم درِ بهشت زهرا… لابد حالا خیلی بزرگ شده، از بس این آخوندها قبرستان ساخته‌اند… »
اما مادرم سکوتی کرد. لحظه‌ای گذشت.
بعد صدایش شکست:
دخترم!… دیگر آنجا مزار برادرت نیست.
ابراز نگرانی ۵گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره تخریب مزار جمعی در قطعه ۴۱ بهشت‌زهرا
حقیقتی تلخ
دنیا روی سرم خراب شد. فقط پرسیدم: چرا؟ آرزوی من اما ..
مادر آهی کشید و گفت:
آخرین بار خاله‌ات رفت. می‌خواست از طرف ما فاتحه‌ای بخواند… اما دید همان‌جا خانمی را خاک کرده‌اند. اثری از مزار برادرت نمانده.
نفس در سینه‌ام گره خورد. گوشی در دستم سنگین شد. هیچ نگفتم.
همان لحظه چیزی درونم شکست و آن شکستگی هنوز با من است.
از آن روز بارها با خودم زمزمه کرده‌ام:
«بعد از وفات، تربت ما در زمین مجوی…»
و هر بار که می‌گویم، داغ تازه‌ای در دلم زبانه می‌کشد.
قطعه ۴۱؛ جنایتی که پنهان نمی‌ماند
بعدها فهمیدم تنها من نیستم.
در خاوران هم همین کرده‌اند
در قطعه‌های دیگر هم. بولدوزر آورده‌اند، سیمان ریخته‌اند، قبرها را صاف کرده‌اند. می‌خواستند همه‌چیز را پاک کنند، انگار هیچ‌کس هیچ‌وقت نبوده.
اما در دل ما، آنها هنوز زنده‌اند.
هر بار چشم‌هایم را می‌بندم، مزار آن عزیزان را می‌بینم.
مادران و پدرانی را می‌بینم که همان‌جا نشسته‌اند، اشک می‌ریزند، فاتحه می‌خوانند.
حتی وقتی دشمن همین پناه کوچک را هم از آنها گرفت، نتوانست یاد فرزندانشان را از دلشان بیرون کند.
شهیدانی که هنوز ایستاده‌اند
گاهی فکر می‌کنم آن سنگ‌ها فقط نشانه نبودند، فانوسهای بودند. پرچم‌هایی که هنوز روشنند. حتی وقتی سنگ‌ها را شکستند، باز نامشان ماند.
هر بار که خبر تخریب تازه‌ای را می‌شنوم، قلبم می‌سوزد. اما همان لحظه حس می‌کنم همه‌ی آن عزیزان هنوز هم ایستاده‌اند؛ حتی بعد از مرگ هم آرام نگرفته‌اند.میجنگند .
عهدی که فراموش نمی‌شود
قطعه ۴۱ یک تکه خاک نیست؛ قلب تپنده‌ی مقاومتی خونبار است. تاریخ دفن‌شدنی نیست.
برای من، آنجا یادآور عهدی است که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم؛ عهدی با همه‌ی عزیزانمان، با همه‌ی شهیدان… عهدی که روزی برمی‌گردیم.
و من هنوز، با تمام دلتنگی، به آن روز فکر می‌کنم و یقین دارم روزی قطعه ۴۱ و خاوران و بهشت‌های دیگر زیارتگاه عاشقان آزادی خواهد شد. من آن را به روشنایی چشم می‌بینم.
