قتل عام زندانیان سیاسی سال ۶۷ . سی سال از بزرگترین جنایت علیه بشریت میگذرد. جنایتی که با فرمان خمینی در سراسر ایران به مورد اجرا درآمد قتل عام سی هزار زندانی سیاسی که اغلب آنها زندانیان سیاسی مجاهد خلق بودند و دوران محکومیت خودشان را سپری می‌کردند بخشی هم زندانیانی بودند که حکمشان تمام شده بود اما به این دلیل که حاضر نشدند در مصاحبه‌های نمایشی شرکت کرده وسازمان مجاهدین را محکوم کنند در زندان مانده بودند و در قتل عام سال ۶۷ سر بدار شدند. دو تن از زندانیان سیاسی خواهر مجاهد مهین لطیف و اسدالله نبوی طی گفتگویی با شبکه تصویری ایران آزادی به سئوالات پاسخ داده ومشاهدات شان رابازگو میکنند.
پرسش مهبن لطیف: شما زندانی سیاسی بودید دهه ۶۰؛ اینکه از خودتان بگید در واقع کی دستگیر شدید؟ در کدام زندان بودید؟ چه مدت بودید؟
مهین لطیف : اول سلام کنم به هموطنان عزیزم و بخصوص قیام آفرینان و کانونهای شورشی در سراسر میهن؛ همانطور که …من در اردیبهشت سال ۶۱ دستگیر شدم و نزدیک به ۶ سال؛ آخرهای سال ۶۶؛ یعنی اسفند ۶۶ آزاد شدم من یعنی کل طول مدت زندان در اوین بودم منتهی در بندهای مختلف بند ۱ و ۲ و ۳ و ۴ یا عمومی و بندهای انفرادی ۲۰۹ و بند موسوم به آسایشگاه که انفرادی بود همه‌اش؛ بعد بند ۳۱۱؛ آخرش باصطلاح آموزشگاه سال ۶۵ راه افتاده بود این کلش بود.
پرسش از اسدالله نبوی: شما سمنان بودی. کی دستگیر شدی؛ فقط توی زندان سمنان بودی یا زندانهای دیگه بودی و اساساً وقتی آزاد شدی کی به سازمان پیوستی؟
اسدالله نبوی: سلام می‌کنم به همه بینندگان عزیز و جوانان قیام آفرین در سراسر ایران من در سال ۶۴ در شهر سمنان دستگیر شدم بعد توی دوران قتل عام در زندان سمنان بودم تا ۶۸ تا یکسال بعد از قتل عام که در انفرادی بودم بعد به زندان اوین منتقل شدم تا سال ۷۷ که از زندان آزاد شدم در زندان اوین بودم
۱۳ سال زندان بودم بعد از زندان هم خوب تمام تلاشم این بود که هر چه سریعتر به مقاومت بپیوندم و خوب بعد از تلاش‌ها و ناکامی‌ها بلاخره توی سال ۸۵ توانستم به آرزوی دیرینه‌ام برسم و به سازمان بپیوندم
پرسش: توی داخل سال ۶۴ چه فعالیتی می‌کردی؟ وصل بودی چطوری بود؟
توی سال ۶۴ اگر یادتان باشد چیزی بود بنام هسته‌های مقاومت؛ در سراسر ایران که من یکی از همین هسته‌های مقاومت بودم همراه با دوستهای دیگر که شعار محوری آن دوره مقاومت صلح آزادی بود؛ هنوز جنگ ضدمیهنی جریان داشت من با انبوه تراکتهای دستنویسی که توش خواستار صلح و آزادی بودیم بازداشت شدم و همان هم شد مبنای کیفرخواستم که چرا صلح آزادی گفتید که اینرا نباید بگویید.
پرسش: ازمهین لطیف: میدانم که شما دو تن از اعضای خانواده‌اتان به شهادت رسیدند یکی برادرتان علی‌اکبر که در قتل عام شهید شد و یکی هم خواهرتان فرزانه در سال ۶۰ شهید شد لطفاً در مورد این دو شهید توضیح بدهید.
مهین لطیف : من خواهرم فرزانه که سال ۶۰ یعنی بعد از سی خرداد تظاهراتهای که علیه خمینی با شعار مرگ بر خیمنی انجام می‌شد آنجا دستگیر شد توی یکی از این تظاهراتها بعد از سی خرداد دستگیر شد و یک هفته هم بیشتر طول نکشید که اعدامش کردند بدون اینکه حتی بدانند هویتش چیه؛ بدون اینکه اسمش را گفته باشه؛ بعداً ما در واقع فهمیدیم . برادرم هم سال ۶۰ دستگیر شد بعد از سی خرداد و ۸ سال حکم گرفت ولی قبل از اینکه مثلاً چندماه مانده به اینکه حکمش تمام بشه در سال ۶۷ قتل عام می‌شود در قزل حصار بود بعد تنبیهی رفته بود گوهر دشت بعد از گوهردشت آنجا در اثر فشارهایی که بود بیماری خطرناک گرفته بود آوردنش اوین بعد توی اوین موند تا سال ۶۷ که قتل عام میشه
بچه‌هایی که می‌شناختنش خیلی ازش خاطرات زیاد می‌گفتند. خودم توی زندان یکبار آنموقع که آورده بودند اوین ذات الریه سختی گرفته بود؛ بهداری اوین بستری بود؛ بعد رفت توی بند عمومی؛ من یکبار بعد از چند ماه درخواست و اینکه مادرم و پدرم از بیرون فشار آورده بودند به ما یک ملاقاتی مثلاً ده دقیقه‌ایی آنهم سر پایی وسط راهرو؛ بعد من آنجا دیدمش برای اولین و آخرین بار بود که حضوری اونو دیدمش؛ بعد آنموقع هم از موقعی که دستگیر شده بود ندیده بودمش؛ آنجا عکس فرزانه را به اش دادم بعد گفتش مقداری از فشارهایی که در گوهردشت بود تعریف کرد که آره آنجا خیلی فشار زیاد بوده؛ و خیلی زیاد روشون فشار می‌آوردند و اینا؛ بخاطر همین هم چون اون هم سنگ کلیه داشت هم ذات الریه گرفته بود؛ خلاصه آنجا این چیزها را گفت
بعد از اینکه آزاد شدم دوسه بار توانستم برم ملاقاتش که آونجا هم آخرین بار که رفتم ملاقاتش قبل از این بود که توی قتل عام‌ها ملاقاتها قطع بشه آخرین باری که رفتم ملاقاتش بهش گفتم اکبر من دارم میرم میخوام برم پیش بچه‌ها. بعد بهش گفتم آمدی بیرون؛ چون هفت هشت ماه دیگه آزاد می‌شد؛ گفتم من میرم پیک می‌فرستم دنبالت بعد همانجا به ام گفتش که باشه ولی گفت ما اعدام میشیم یعنی معلوم بود یک زمینه سازی؛ فهمیده بود زمینه سازی هایی که آنجا کرده بود. خیلی از زندانیان می‌دانستن که یک کشتاری در راهه بخاطر همین آخرین چیزی که به ام گفت این بود. موقعی که اعدام شد سی و یک سالش بود
پرسش: از اسدالله: در زندان سمنان شما آیا شواهدی یادت هست از چه زمانی یک قتل عامی در راهه خودت شواهدی برجسته شده بود که در سمنان که شما متوجه بشید؟ و کی شروع شد؟
اسدالله نبوی: بله طبعاً آنچه که اتفاق افتاد با آنچه که ممکن بود در تصور ما بگنجه تفاوت کیفی داشت یعنی کسی نمیتونست حدس بزنه خوب با این سبوعیت با این وسعت دست به کشتار و قتل عام بزنه واقعاً در ابعاد هزاران هزار نفر؛ ده‌ها هزار نفر توی زندانها؛ کسی توی مخیله‌اش نمی‌گنجید ما هم که طبعاً در زندان بودیم تصور همچین چیزی در ذهنمان نبود ولی همینجور که خواهر مهین گفتند شواهدی بود که اینا دارند کاری میکنند مثلاً توی زندان سمنان از پائیز سال ۶۶ اونها شروع کردند به یک سری بازجویی‌ها؛ بازچویی‌هایی که یک فرم صدتایی داشتند بر اساس این فرم؛ صد تا سؤال بود سؤال خیلی پیچیده؛ کارشناسی شده بود که تو در هر شکلی پاسخ می‌دادی در نهایت موضعت لو می‌رفت نمیتونستی ازش فرار بکنی؛ مشخص بود این سؤالات کار شده است و برای تعیین تکلیف زندانیان است بعدها که ما آن تعداد زندانی که باقی ماندیم از قتل عام وقتی تجربیاتمان را به اشتراک گذاشتیم خودمان به این نتیجه رسیدیم که اونا حداقل اگر نگوییم از دو سه سال قبل یعنی از سال ۶۶ اینا طرح و نقشه قتل عام را کشیده بودند یا همانطور که خواهر اشاره کرد ما از نوع برخوردها؛ تنظیم رابطه‌ها که پاسداران با ما می‌کردند؛ تهدیداتی که می‌کردند؛ همان اوائل سال ۶۷؛ آدم فضا را می‌گرفت که به هر حال چیزی در آینده نزدیک در شروع وقوع است و اینکه چه چیزی هست دقیقاً نمی‌شد حدس زد ولی اینی که میگید واقعیت اینه که بعدها همانطورکه در خاطرات منتظری به آن اشاره میکنه خیلی صریح توی دفتر خمینی این طرح و نقشه ریخته شده بود الان میشه خیلی واضح و مبرم توضیح داد که این طراحی قتل عام حداقل از سه چهار سال قبل گرفته شده بود با همین ابعاد.
پرسش: از مهین لطیف : یک خاطره‌ایی از شما شنیدم که شما بعد از اینکه قتل عام شد شما همراه با پدرتان رفته بودید باصطلاح وسائل علی اکبر را بگیرید لطفاً این خاطره را توضیح بدید.
مهین لطیف : بله ما در واقع یکروز که هر ۵ شنبه شب یکبار شبهای جمعه می‌آمدن درب خونه‌هایی که؛ خانواده‌هایی که بچه‌هایشان در قتل عام شهید شده بودن می‌آمدند اونجا و اطلاع و خبر می‌دادند که مثلاً فردا برین فلان جا؛ ما هم چون آن موقع ملاقاتها قطع شده بود همه در انتظار یک همچین خبری یک همچین زمانی بودند که بعد یکی از این شب‌ها آمدند خانه ما و درب زدند و گفتن فردا بیائید کمیته خاوران حالا کمیته خاوران خیلی پرت افتاده است بعد ما صبح رفتیم کمیته خاوران من با پدرم رفتم؛ رفتیم کمیته خاوران آنجا دیگه همه جا را بسته بودند و می‌خواستند ساعت به ساعت داده بودند که یک خانواده با خانواده دیگر می‌ترسیدن تجمع کنند اعتراض کنند خیلی می‌ترسیدن بعد ما را توی یک ساعت مشخصی گفته بودن بیاید ما اولش نرفتیم بعد کلی چیز کردن و گفتن برید در هر حال رفتیم؛ بعد آمدن ما توی ماشین نشسته بودیم؛ گفتند از ماشین خارج نشین توی خیابان بعد آمدندگقتندکه فقط پدرم میتونه بره؛ دیگه پدرم رفت؛ من توی ماشین نشسته بودم؛ یک کم بعد برگشت؛ ما همه میدونستیم خبر چیه؟ ولی برگشت یک ساک کوچک دستش بود با خودش آورد من که دیدمش قیافه‌اش احساس می‌کردم رفته و برگشته انگاری یهوی ۵۰ سال پیر شده؛ شکسته شده؛ یکجوری انگار مثلاً کمرش خم شده آمد ساک را گذاشت پشت ماشین نمی‌خواست بیاد جلو من ببینم ساک را گذاشت پشت ماشین آمد ماشین را روشن کرد و حرکت کرد و اصلاً هیچی هم نمی‌گفت؛ بعد هر چی به اش گفتم چی شد و اینا نمی‌گفت می‌ترسید بگه یک وقت نتونه خودش را کنترل کنه ؛ بعد یک خورده که رفتیم و بخودش یک کم مسلط شد گفتش که وقتی رفتم اونجا مرا بردند توی اتاقی که دور تا دورش همه نشسته بودند یک آخوندی هم اونجا بود؛ یک دو؛ سه تاهم آخوندبودندو یکسری آدم‌ها دیگه بودن یک آخوندی آن بالا نشسته بود مرا وسط نشاندن شروع کرد به اینکه گفتش که نمیدونم توی زندان شورش شده و اینا دست به شورش زدن یکسری پاسدارها راکشتن و یکسری بازجوها راکشتن فلان کردند و اینا برای همین هم اینا را به سزای اعمالشان رسانیدیم اینکه به دادگاه رفتند باصطلاح اینا اعدام شدند بعد پدرم هم انتظار اینرا را داشت بگن اعدام شد پدرم گفته بود این حرف‌هایی که شما می‌زنید الان اینجا که اینجا کسی نیست الان من هستم بعد خودتان خوب این حرفها را که می‌زنید مرغ پخته هم خنده‌اش میگیره این حرفها چیه می‌زنید مگر شما خودتون نمیدونید چکار کردید یعنی خیلی صریح به اشان گفته بود این دروغها؛ این مزخرف‌ها چیه میگید یعنی خودتون میدانید چکار کریدید ما هم میدونیم چکار کردید بعد من بچه خودم را می‌شناسم شما هم میدانید چکار کردید این حرفها چیه به ما می‌زنید بابا جان بگید زورمان به اشان نرسید اینا سر موضعشان ماندند اعدامشان کردیم نمیتونستیم حتی یک مجاهد در بند در زندان در پشت میله‌های زندان نمیتونیم تحملش کنیم اینجوری بگید چرا مثلاً این حرفها می‌زنید بعد دیگه اونا گفته بودند (بهانه‌های خودشون) تحقیر؛ توهین حالا بیاید آب خنک بخورن اینا بعد دیگه شروع کردند گفتند وسائلش را ساک کوچک بود دادند به پدرم و گفته بودند این هم وسائلش بعد هم به اش گفته بودند حق برگزاری هیچ مراسم نمیدونم جلسه ختم و اینکه چیزی به درودیوار بزنید هیچی حتی عکسش توی خانواده اتان حق ندارید بزنید ممنوعه؛ که بعد دیگه پدرم آمده بود و باشان گفته بود که ممکنه یک مملکتی با کفر بمانه ولی با ظلم نمیمونه بعد ما آمدیم خونه تا شب پدرم اون ساک را نمیاورد جلوی مادرم اینا آخرشب بود من رفتم ساکش را آوردم بازش کنم بگم اکبر خیلی نقاش خوبی بود نقاشی خیلی خوب می‌کشید توی وسائلش همین مداد رنگی هاش بودند و بعد شالگردنی که من در ملاقات حضوری به اش داده بودم بود و چند جنس دیگه
خانواده‌های زیادی نبودند ولی مثلاً همان چند دقیقه‌ایی که من آنجا نشستم تا پدرم بیاد مشخصاً یک خانواده ایی بودند یک مادر پیری بود با یک پدر پیری؛ بعد دیدم دوطرف مادرو را دو سه نفر گرفتن آوردنش؛ نشست لب جوی انگاری شنیده بود بچه‌ش شهید شده نشوندنش لب جوی بیچاره اصلاً نمیدونست چکار کنه صحنه خیلی دردناکی بود.
اسدالله نبوی: همینطور که خواهر اشاره کرد به سناریو سازی اطلاعات که مثلاً توی زندان فلان کردند شورش کردند صرفاً برای توجیه: من خودم شخصاً با همچین صحن‌هایی مواجه بودم حالا ۷۷ از زندان آزاد شدم؛ سال ۷۹ توی همون شهر خودمون گفتند یک نمایشگاهی هست در رابطه با سالگرد این کشتار برام خیلی عجیب بود بعد رفتم یک نمایشگاهی بود که سپاه داره برگزار میکنه ساختمان پشت سپاه و اداره زندانها و نمایشگاه مانندی بود بعد خیلی جالب بود و برای خودم چون در صحنه بودم انواع اقسام وسائل مثلاً تیغ؛ شمشیر؛ دشنه؛ کارد؛ هفت تیر؛ گفته بودند اینا را در زندان سمنان بدست آورده بودند این شمشیر توی فلان بند گرفتیم؛ این کارد اونجا گرفتیم (یعنی این همه انرژی گذاشتند با صحنه سازی) مثلاً مستندش بکنند بعد برای خودم که در آن صحنه بودم مثلاً تنها چیزی که داشتیم یک قاشق رویی بود خیلی صحنه خنده دار بود خوب؛ آدم‌هایی هم که می‌آمدند با ناباوری میگفتندچی را می‌خواهند اثبات بکنند؛ مثلاً میخواهن بگن ما کشتار نکردیم؛ یا کشتار صرفاً به این دلیل کردیم؛ این که گفتند خیلی واقعی بود
پرسش از اسدالله نبوی: در رابطه با سمنان گفتی خوب این زندان سمنان سی سال پیش همچین نباید زندان بزرگی باشه حالا تو شاهد چند نفر زندانی یعنی از زندان سمنان که توی این زندان با شما بودند چندنفر بودند که قتل عام شدند یا کسانی که؛ در زندانهای دیگه اطلاع داشتید.
اسدالله نبوی: پاسخ دادن به این سؤال سخته دلیلش همین میدونید در قتل عام یکی از ویژگیهاش این بود که در پنهانکاری کامل صورت گرفت رژیم تمام تلاشش را کرده بود؛ تمام روزنه‌های زندان به بیرون را بسته بود بحث قتل عام به بیرون سرایت نکنه و خود زندانیان هم متوجه نشن اینجا چه در شرف وقوعه؛ بنابراین اینکه مثلاً من بگم چه تعداد در زندان سمنان قتل عام شدند خیلی غیر واقعی یه چون من میتونم تعداد زندانیانی که توی زندان سمنان بودند ولی همزمان با شروع اعدام‌ها تعداد زیادی از هواداران را دستگیر کردند که من ازش خبر نداشتم بعدها که من یکسال بعد که می‌رفتم توی انفرادی اسامی می‌دیدم هوادارانی که توی زندان نبودند بیرون بودند ولی آورده بودنشان اعدام کرده بودند .
این که چه کسانی هستند و اسامی اشان چیه و چه کردند را نمیدونستیم ولی توی شروع قتل عام‌ها توی زندان سمنان توی قتل عام‌ها کم و بیش ۵۰ تا زندانی سیاسی بودند که یکسری شون بازداشتی تازه بودند که هنوز مراحل بازجوئی شون تکمیل نشده بودند و در انفرادی‌ها بودند بقیه در بندها بودند و بعد از قتل عام فقط ۳ الی ۴ نفر زنده ماندند از آن ۵۰ و خورده‌ایی؛ حدود ۳ الی ۴ نفر زنده ماندیم ولی واقعیت اینه که کشتار خیلی وسیعتر از این بود کما اینکه بعدها به اسامی برخوردیم در انفرادی‌ها که بعدا آمدیم بیرون فلانی را توی همان مرداد ۶۷ اعدام کردند فلانی را هم گرفتند اعدام کردند یا همزمان باکشتار توی زندان خیلی هوادارانی که بیرون از زندان و ربطی به داستان نداشت آوردند و اعدام کردند همینطور توی خود زندان سمنان؛ زندان کوچکی بود در کنارش زندانی هست بنام زندان شاهرود؛ شاهرود شهرستانش بزرگتر از سمنان بود بلحاظ جمعیت هم تعداد زندانی هاش در آن مقطع بیشتر بود اونهم به همین تعداد توی شاهرود اعدام شد تا آنجایی که یادم هست ۲ الی ۳ نفر در زندان شاهرود زنده ماندند یادم هست روزی توی انفرادی بودیم یکی از بچه‌های زندان شاهرود را آورده بودند اونجا حالا به چه دلیل هنوز هم نمیدونم چرا ولی یک برگه ایی تکه از بازجویی ش را زیرموکت گذاشته بود شاید بخاطر اینکه کسی ببینه و من اتفاقی دیدم که شبی که در سمنان اتفاق افتاده بود در شاهرود هم اتفاق افتاد و مثلاً فلان روز آمدند و فلان روز فلانی و فلانی را بردند و مراحل بازجویی و الی آخر.
پرسشاز اسدالله نبوی: توی سمنان دقیقاً از کی شروع شد قتل عام‌ها؟
اسدالله نبوی: بین هفتم یا هشتم ما ۲ تا بند بودیم که بندی که بچه‌ها بیشتر بودند و بند ما کوچکتر و خلوت‌تر بود اون بند که بچه‌ها بیشتر توش بودند بین هفتم و هشتم حالا دو سه روزش دقیقاً یادم نیست هفتم یا هشتم مرداد بود. هیئت مرگ هر استانی جدا بود هر مرکز استانی یک هیئت مرگ داشت متشکل از دادستان؛ حاکم شرع؛ بعلاوه یک نماینده از وزارت اطلاعات بود که اونجا حاکم شرع آخوندی بود بنام عالمی؛ دادستانش مزینانی و آخوندی از وزرات اطلاعات نفهمیدیم اسمش چی بود توی دادگاه نشسته بود
مهین لطیف : توی تهران هم همینطور که برادر اسدالله گفت توی تهران من بیرون از زندان بودم دیگه ولی تقریباً تمام کسانی را که می‌شناختیم همه خانوادهایی که می‌شناختیم که زندانی دارند من حتی یکشون یادم نیست که زنده بوده باشند زندانی هاشون یعنی تقریباً واقعاً قتل عام که میگیم ابعادش واقعاً وسیع بود خیلی وقتها من خودم هنوز وقتی به اش فکرمیکنم یا باصطلاح با بعضی از بچه‌هایی که جدید مواجه میشم که میدونن یا تعریف میکنن هنوز اون برام شوکه کننده و ….. یک نکته دیگه میخوام بگم ما آن وسائل برادرم را که گرفتیم ساعتش بود که ساعتش دقیقاً روی ۱۷ مرداد وایستاده بود یعنی از روی همین تاریخ از اون به بعد گفتیم ۱۷ مرداد یعنی بگیریم ۱۷ مرداد شهید شده شاید خودش یک کاری کرده وایسه یا هر چی ولی این ۱۷ مرداد بودش
پرسش از مهین لطیف: شما به نظرتان بلاخره الان داستان قیام در ایران شکل گرفته جوانانی که نسل دهه ۶۰ و ۷۰ و بعضاً ۸۰ هم توی این قیام فعالند شما چه رابطه ایی بین این قیامی که شکل گرفته و تمامیت این رژیم را زیر سؤال میبره با اون قتل‌عام‌های دهه ۶۰ می‌بینید؟
مهین لطیف : خوب این امر واضحیه رژیم که همان رژیمه رژیم تغییری نکرده با همون دجالیت و با همون سفاکیت و همون جلادی که بود یعنی تغییری نکرده خوب این هم این مبارزه هم تعطیل نشده که از سالی که خمینی سرکار آمد تا همین الانش ادامه داره یعنی این رابطه خیلی واضحه و اینها در واقع امتداد همون سال ۵۷ و ۵۸ و ۶۰ یعنی هیچ انقطاعی این وسط نبوده که ما بگیم چه رابطه‌ایی وجود داره یا آیا رابطه وجود داره یا نه این کسانی دیگری هستن یعنی خارج از این سیکل که میگن اینا رابطه نداره یا میخوان؛ تلاش میکنند که بگن رابطه نداره ولی اینا همونها هستند کما اینکه ما؛ الان ایران یک تاریخی داره یک تاریخچه مبارزاتی داره پایه مشروطیتی داره و مصدق داره حنیف نژاد داره مثلاً من خودم وارد سازمان شدم حنیف نژاد شهید شده بود نبود ولی انگیزه میده به ام یا مثلاً مهدی رضایی انگیزه میده به ام فاطمه امینی انگیزه میده در حالیکه هیچوقت اینا را ندیدم اصلاً من نه هیچکدام را دیدیم نه باهشون بودم نه از نزدیک: هیچی ولی انگیزه به ام میده الان هم جوانان قیامی همین کانونهای شورشی خوب شماگفتید به اسدالله که یکی باصطلاح یکی از کانونهای شورشی سال ۶۴ بوده خوب همینه یعنی ادامه همونه بقول معروف کانونهای شورشی الان عیناً؛ من خیلی وقتها لحظه دارم لحظه‌ام اینه اینا عین میلیشاهای سال ۶۰ هستن اصلاً هیچ تفاوتی نمیکنه ما همون میلیشای سال ۶۰ بودیم؛ عین همونه پرجنب و جوش خوب با انگیزه؛ انگیزه اشون را از کجا میگیرن؟ از همینها از این شهدای قتل عام سال ۶۷؛ قتل عام سال ۶۷ اصلاً چیز کوچکی نبوده که گم بشه توی تاریخ ایران؛ نه آنقدر بزرگ بوده؛ اینقدر عظیم بوده؛ اینقدر جنایت عظیمی بوده و آنقدر خون‌های پاکی ریخته شده که همینا انگیزش همین جوناست یعنی فکر می‌کنم بهترین شاهد همین کانونهای شورشی‌اند.
پرسش از اسدالله: در قتل عام حماسه‌های پایداری کم نبوده چند نمونه که مستقیم باهاش رابطه داشتی بگی بچه‌هایی که شهید شدند از کنارت رفتند؟
اسدالله نبوی: راستش همیشه توی این سالها وقتی در رابطه با قتل عام‌ها مورد سؤال قرار می‌گیرم سخته این قسمت سؤال همین جاست چون به عواطف آدم برمیگرده؛ به خاطرات آدم برمیگرده؛ خاطرات همون دوست‌هایی که باهم بودیم و همچنان انگیزه مون را از آنها می‌گیریم این واقعیته؛ همانطور که این سوی جبهه؛ جبهه ایی بودکه از سال ۶۰ دو تا جبهه مقابل هم قرار گرفته بودند؛ آنطرف هر چه بود سبوعیت بود؛ خونریزی بود؛ بی رحمی بود؛ دجالیت بود؛ ولی این سوی جبهه آنچه به مبارزه ما برمیگشت عشق بود؛ عاطفه بود؛ احساسات پاک انسانی بود؛ تلاش بود؛ صداقت بود؛ خوب آدم وقتی فکر میکنه به اون دوستایی که در آن مقطع قتل عام اعدام شدند؛ سربدار شدند تک به تک آن ارزش‌ها را توشون می بینه یکی از اون دوست‌هایی که خیلی همیشه در ذهنم برجسته است شهیدی هست بنام آقا محمدتشرفی که یکی از مجاهدان بسیار والامقام بود توی زندان سمنان؛ مظلومانه سربدار شد از زندانیان سال ۶۰ بود دانشجوی آن دوره بود؛ از فعالین دانشجویی؛ بعد سال ۶۰ که دستگیر شد سال ۶۶ حکمش تمام بود گفتند شرط آزادیت اینه که مصاحبه بکنی؛ خودش می‌گفت با تعجب نگاهش کردم؛ به باز جو؛ به اوگفتم که تمام دعوایمون با شما سر همینه سر تسلیم شدن یا تسلیم نشدنه؛ شما می‌خواهید بخاطر آن چیزی که اسمش را می‌زاری آزادی تسلیم بشم یا نشم مرا مخیر بکنید خوب من هم معلومه من قبول نمی‌کنم؛ نگهش داشتن تا سال ۶۷ و جز اولین سری بردن برای اعدام محمد تشرفی بود؛ یا شروع قتل‌عام من رفتم انفرادی فصل تازه‌ایی بود که برای خودم بلحاظ درک و میزان صداقت و پایداری مجاهدین برای آرمانشان ورق خورد؛ صحنه‌هایی بود که برام خیلی ارزشمنده؛ توی انفرادی بودم یک خواهری که مشخص بود شکنجه شده آورده بودند انفرادی کنار من؛ مشخص شده بود خواهری بود بنام نسرین خانجانی؛ خانجانی‌ها از اقلیت‌های مذهبی بهائی در مهدی شهر بودند ولی این خواهر هوادار مجاهدین بود و با عشق تمام در این مسیر تلاش می‌کرد و هسته خودش را تشکیل داده بود؛ با مورس به اش گفتم بازجو چی میخواد ازت؟ گفتش تسلیم شدن؛ گفتم نمی‌ترسی زیر شکنجه کشته بشی؟ گفتش نه این مرگ را فقط زیبایی می‌بینم؛ در حالیکه بدنش مجروح بود؛ پاهاش شکنجه شده بود؛ با همان وضعیت شکنجه همراه با دوست و همبندیش اقدس همتی؛ اینا را بردند برای اعدام؛ منظور از این خاطرات و سربدارها خیلی بسیاره که در فرصت این برنامه نیست.
پرسش ازمهین لطیف: من متولد دهه ۶۰ هستم و افتخارم در این دنیا این هست که یک مجاهدم شما بزرگواران همبند شهدا بودید تشکر از صبر و پایداری و مقاومتتان؛ این شهدای گرانقدر چه پیامی برای نسل من داشتند؟
مهین لطیف : بله. پیامشان خیلی واضحه پیام یعنی پایداری یعنی مقاومت در برابر رژیمی به سفاکی و جلادی این همون پیامش در همین کانونهای شورشیه اگر شما یک کانون شورشی هستی خودش؛ خودشه یعنی دارید توی همین مسیر میرید پیام اونا هم همینه دقیقاً.
پرسش ازاسدالله نبوی: علت این همه سکوت چیه؟ منظور در رابطه با قتل‌عام؛ روز اول که تیرباران کردند روی سقف مسجد اون کفتار پیر جماران؛ چرا صدایی برنخاست؟ چی شد که هزاران ایرانی با شرف در زندان قتل عام رفتند اما صدایی برنخاست؟
اسدالله نبوی: حقیقت اینه که سکوتی نبود یعنی صدای مردم در همون ابتدا شنیده میشه سرکوب بود صدا خاموش می‌شد یادم هست ما وقتی زندان بود ما شنیدیم مثلاً رهبر مقاومت همون چند روز بعد از قتل‌عام گزارش فرستاد برای دبیر کل سازمان ملل منظور اینکه صدای قتل عام شدگان همان وقت شنیده می‌شد الان هم ما می‌بینیم تمام سالهای دهه ۶۰ و ۷۰ تلاش برای همین بود که صدای قتل عام شده‌ها برسه کما اینکه بعدها در جنبش دادخواهی به اوج تازه ایی رسید به همت خواهر مریم وقتی جنیبش دادخواهی اعلام شد؛ تمام ایران بسیج شد تمام خانواده‌ها بسیج شدند از فیلم؛ نوار ما الان صدها قطعه عکس از مزار شهدا قتل عام شده‌ها؛ گورهای دستجمعی داریم هزاران نام دست ما رسیده از قتل عام شدگان؛ قطعاً این جنبش ادامه پیدا میکنه منظور اینکه میگه؛ سکوت نه؛ عامل اختناق بود تا حدودی سرکوب بود؛ نمی‌گذاشت صدا به مردم برسه ولی الان در پرتو شبکه‌های مجازی ارتباطات آسانتر شده و به نظر من خود همین جنبش دادخواهی و صدای قتل عام شدگان حتی در نهایت گریبان رژیم را خواهد گرفت و آنها را پای میز محاکمه خواهد کشاند.
درهمین زمینه :
داد خواهی شهدای قتل عام ۶۷ درپیوند با قیام – گفتگو باحسین فارسی ازشاهدین قتل عام
قتل عام ۶۷ در آیینه تمام قد تلاقی اهریمن و انسان
«از آشویتس تا تهران»؛ منادیان مرگ دیکتاتورماجرای قتل عام۶۷
http://youtu.be/4GhNUd8XGoM?t=582
