این هموطن یزدی با زبان ساده از دردهای مردم می‌گوید
پیرمرد یزدی بعد از عمری زندگی و مشقت حالا به قول خودش جانش به لب رسیده. دیگر نمی‌تواند زباله گردی زنان را تماشا کند و دم بر نیاورد.
این هموطن یزدی با بغض می‌گوید: من نیم ساعت ایستادم. زنان ۳۰ و ۳۵ ساله می آیند زباله گردی. می‌آیند ضایعات جمع کردن. طی نیم ساعت ۴ یا ۵ نفر آمدند. زن، مرد، بچه.[این مادر در سطل زباله دنبال چه می گردد؟]
او خطاب به رئیسی می‌گوید: چرا می گویی چیزی گران نشده؟ تو اصلا برای خرید می روی؟ همه چیز گران شده.
این هموطن یزدی می گوید: هر رئیس جمهور می‌آید می‌گوید که می‌خواهم چاله‌های رئیس جمهور قبلی را درست کنم.
بخدا از مرگ غمم نیست!
این هموطن یزدی خطاب به رئیسی جلاد می‌گوید : دل من دارد پاره می شود. الان اگر بیایید مرا بکشید بخدا قسم غمم نیست.
سخنان این هموطن در مورد گران شدن همه چیز و گرسنه ماندن مردم در حالی است که رئیسی رئیس جمهور منصوب شده خامنه ای با شعار عدالت و کمک به محرومین روی کار آمد. او دقیقا همان سیاست های غارتگرانه دولتهای پیشین ولایت فقیه را در پیش گرفت.
او به درستی می گوید که دولتمران درکی از درد مردم ندارند. نه درد گرسنگی می‌فهمند و نه معنی بالا رفتن قیمت اقلام خوراکی. آنان نه مشکل مسکن را می‌فهمند و نه یک روز در زندگی‌شان بی سرپناهی را تجربه کردند که بدانند میلیونها هموطن حاشیه نشین و هزاران هموطن بی خانمان چه می‌کشند.
پیرمردی یزدی: نان را گران نکنید!
این همان چیزی است که این هموطن یزدی به درستی به آن اشاره می‌کند و با دردمندی می‌گوید که دل من دارد پاره می شود. او با نگرانی می‌گوید : نان را گران نکنید! او می فهمد که این تنها متاعی است که بر سفره مردم مانده است. گوشت و مرغ و تخم مرغ و حتی پنیر پیشتر از این از سفره مردم فقیر پر کشیده است. حالا دولت رئیسی گویی تلاشش را می‌کند که این آخرین رزق و روزی مردم را هم از سفره حذف کند.
اما همان طور که این هموطن یزدی گفت: دیگر کارد به استخوان رسیده است. دیگر برای مردم مردن و کشته شدن به دست این جانیان برایشان مهم نیست. چون در زندگی چیزی برای شان باقی نمانده است.
