تصویری عریان از بن‌بست اقتصادی و سرکوب به بهانه دشمن
اظهارات اخیر جواد امام، از اصلاحاتچی‌های درون حکومت خامنه‌ای در مورد فلاکت معیشتی مردم که در رسانه تلگرام حکومتی چند ثانیه در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۴۰۴ منتشر شده است، بار دیگر شکاف عمیق میان واقعیت زندگی مردم و دروغ‌پردازی‌های رسمی حاکمیت را آشکار کرد. جواد امام وضعیت امروز کشور را نه «ناترازی»، بلکه «فلاکت» نامید؛ واژه‌ای که سال‌ها است مردم در زندگی روزمره خود لمس می‌کنند. این موضع‌گیری، هرچند از درون ساختار قدرت بیان شد، اما در اصل بازتاب بحرانی است که جامعه ایران را به نقطه انفجار رسانده است. فلاکت معیشتی دیگر یک توصیف اغراق‌آمیز نیست، بلکه نتیجه مستقیم دهه‌ها سیاست‌گذاری ناکارآمد و غارت منابع عمومی توسط حکومت ضد بشری خامنه ای است.
فلاکت معیشتی و بن‌بست سیاست‌های حکومت خامنه ای
در سال‌های گذشته، سیاست‌های اقتصادی حکومت خامنه ای به شکل سیستماتیک منابع کشور را فرسوده کرد. کاهش ارزش پول ملی، گسترش فقر، و نابودی امنیت شغلی، زندگی میلیون‌ها نفر را به مرز بقا کشاند. جواد امام به صراحت از «محدود شدن منابع کشور» سخن می‌گوید؛ محدودیتی که نه محصول تحریم، بلکه نتیجه اولویت دادن به نهادهای سرکوب‌گر و پروژه‌های هسته‌ای و برنامه‌های موشکی و صدور تروریسم و بنیادگرایی است.
در چنین شرایطی، فلاکت معیشتی به عامل اصلی نارضایتی مردم والنهایه به یک قیام سراسری در ۴۰۰ شهر بدل شد و در واقع اعتراض برای نان و حقوق به یغما رفته مردم به خیابان کشیده شد و قیامی را رقم زد که خامنه ای بالاجبار تن به سرکوب وحشیانه و یا به قول مردم دست به کشتار و قتل عام جوانان زد.
اعتراض معیشتی و برچسب «دشمن» فریبکاری حکومت خامنه ای
حاکمیت، به جای پذیرش مسئولیت، معترضان را «دشمن» نامید. این برچسب‌زنی، راه را برای سرکوب خشن هموار کرد. اعتراضاتی که ریشه در سفره خالی مردم داشت، با گلوله و زندان پاسخ گرفت. سپاه پاسداران تروریست، به عنوان بازوی اصلی سرکوب، در خیابان‌ها مستقر شد و کشتار معترضان را با ادبیات امنیتی توجیه کرد. فلاکت معیشتی که حکومت خود آن را ساخته است، سپس به بهانه‌ای برای حذف فیزیکی معترضان تبدیل شد و جان هزاران جوان آزاده ایرانی را گرفت. داغ سیاهی که تا ابد بر پیشانی خامنه ای و اندیشه ولایت فقیه خواهد ماند.
اعتراف دیرهنگام و واقعیت انکارناپذیر
سخنان جواد امام، اعترافی دیرهنگام به واقعیتی است که جامعه مدت‌ها فریاد زده است. او می‌پرسد آیا می‌توان انتظار نارضایتی نداشت؟ این پرسش، پاسخ روشنی دارد. مردمی که به مرز تحمل رسیده‌اند، ناچار به اعتراض می‌شوند. حکومت خامنه ای با دجالگری، این اعتراض را توطئه می‌نامد و با خشونت پاسخ می‌دهد. فلاکت معیشتی امروز، نه یک خطا، بلکه محصول مستقیم ساختاری است که بقای حکومت ستمگر خود را بر زندگی مردم ترجیح داده است.
