شعله‌های آتش بر پیکر حکومت خامنه‌ای
کانون‌های شورشی با یاد شهیدان جمعه خونین مراکز سرکوب و کشتار حکومتی را هدف قرار دادند و به آتش کشیدند. جمعه ۸مهر۱۴۰۱، روزی که خون نمازگزاران، بلوچستان را رنگین کرد. هشتم مهر ۱۴۰۱، روزی که به دستور خامنه‌ای زاهدان به مسلخ فرشتگان بی‌گناه تبدیل شد، برای همیشه در تقویم درد ملت ایران حک شده است. در آن جمعه خونین، نیروهای سرکوبگر رژیم ولایت فقیه، نمازگزاران بی‌دفاع مسجد مکی زاهدان را به رگبار بستند و بیش از ۱۰۰نفر از زنان، کودکان و جوانان را به خاک و خون کشیدند.
بیش از ۳۰۰مجروح، خیابان‌های زاهدان را به صحنه‌ای از وحشت و ماتم بدل کرد. این کشتار وحشیانه، نه پاسخی به اعتراض، که جنایتی از پیش طراحی‌شده علیه حق‌خواهی فرزندان آزادیخواه و عدالت جوی بلوچستان بود؛ جایی که صدای تکبیر در گلو خفه شد و به جای آن، نوای شلیک و ضجه مادران داغدار برخاست. بلوچ بودن و فریاد عدالت، حکم اعدام بی‌مقدمه‌ای شد که هزاران خانواده را در سوگ غرق کرد. سوگ یک حادثه نبود؛ سوگ رویاهای ناتمام بود، سوگ کودکی که لبخندش با سرب خاموش شد، سوگ پدری که در خون غلتید. هر قطره خون ریخته‌شده بر کف خیابان، مهری ابدی بر پیشانی این جنایت حک کرد؛ نشانه‌ای که هیچ‌گاه پاک نخواهد شد و کانون‌های شورشی با آتش خشم مقدس مردم را به نمایش گذاشتند.
عملیات کانون‌های شورشی
در سالگرد این فاجعه، کانون‌های شورشی قهرمان، با رزم و نبرد خستگی‌ناپذیرشان، ده‌ها عملیات انقلابی را علیه مراکز سرکوب و نهادهای حکومتی به اجرا درآوردند. انفجارهای مهیب در قضاییه جلادان تهران (سه مرکز)، حوزه جهل و جنایت ضد فاطمه زهرا در هندیجان (سه مرکز)، شهرداری غارتگر ناحیه ۲منطقه ۱۲مشهد، شهرداری منطقه ۳اراک، و شهرداری منطقه ۳سنندج، نمادی از خشم فروخورده ملت بود.
تهاجمات آتشین با کوکتل مولوتوف به واحد بسیج ضد دانش‌آموزی زاهدان، پایگاه بسیج ایرانشهر، راهنمای خبرچینی بسیج سرباز، پایگاه بسیج سبزوار و شورای ضداسلامی اسلام‌آباد غرب، دیوارهای پوشالی رژیم را لرزاند. به آتش کشیدن دو پایگاه بسیج در تهران، پایگاه‌های کرج، ارومیه و مشکین‌شهر، و سوزاندن بنرها و تصاویر خمینی، خامنه‌ای، سلیمانی، رئیسی، رجایی و باهنر در تهران، دلیجان، طالش و اصفهان، فریادی بود که به مردم بلوچستان می‌گفت: «هشتم مهر، روزی نیست که بگذرد، بلکه روزی است که زمان در آن منجمد شد و تقویم بلوچستان با خون ارغوانی رنگ گرفت».
کشتار جمعه خونین زاهدان صفوف نماز را تنها به صفوف پیکرهای پاک بدل نکردند؛ بلکه آن را به پرچم مقاومت تبدیل کردند.
در همین زمینه
شگفتی‌آفرینی کانون‌های شورشی در سومین سالروز جمعه‌‌خونین زاهدان
درود بر جاودانگان: از اشک مادران تا پرچم سرنگونی
سلام و درود کانون‌های شورشی بر جاودانگان جمعه خونین، که نام‌شان در صفحه زرین تاریخ مبارزات مردم ایران ثبت شد. سلام بر پدران و مادران داغدار، که اشک‌شان زلال‌ترین سرچشمه مقاومت گردید. آن‌ها به جای زانو زدن، ایستادند و پرچم خونخواهی را بر دوش گرفتند؛ پرچمی که پس از این جنایت، یک لحظه هم فرو نیفتاد و امروز در دستان فرزندان‌شان، در هیئت کانون‌های شورشی، تا سرنگونی این حکومت استبداد دینی برافراشته مانده است. قیام‌های شعله‌ور علیه ستم و استبداد در تمام شهرهای ایران، جوانان رشید را همچون غنچه‌های گل در عنفوان جوانی بر زمین انداخت، اما این خون‌ها، نه پایان، که آغاز انقلابی بزرگ‌تر شد.
گام‌های آتشین به سوی قیام
با درود به شهیدان قیام جمعه خونین زاهدان، عملیات کانون‌های شورشی،که در هر گام فریاد می‌زنند: «نمی‌گذاریم خون شهدا پایمال یا فراموش شود»، گامی عظیم در مسیر هموار کردن قیام برای سرنگونی دیکتاتوری ولایت فقیه است. این رزم‌های ضد سرکوب، دیوار رعب و وحشت رژیم را فرو می‌ریزد، امید را در دل توده‌ها زنده می‌کند و شوق آزادی را شعله‌ور می‌سازد. رژیم با سرکوب، جوسازی و شیوه‌های ضد انسانی، مهار و بستن و قفل کردن حرکت جامعه را می‌خواهد، اما این عملیات‌ها دینامیزم انقلابی می‌بخشد و حرکت به سوی قیام را تضمین می‌کند. با پشتوانه آلترناتیو انقلابی و سازمان‌یافته، موانع را کنار می‌زند و راه سرنگونی استبداد دینی را هموار می‌سازد. جمعه خونین، نه پایان، که جرقه‌ای برای انقلاب نهایی است؛ جایی که جوانان شورشی، پرچم آزادی را بر فراز ویرانه‌های رژیم برافراشته خواهند کرد.
