مهاجرت اجباری و خشکسالی، زندگی مردم بروجن را در تنگنا قرار داده است
شهرستان بروجن در استان چهارمحال و بختیاری، با وجود منابع طبیعی گسترده و زمینهای کشاورزی حاصلخیز، سالهاست با بحران فقر، بیکاری و کمآبی دستوپنجه نرم میکند. مردم این منطقه که از اقوام قشقایی، بختیاری و فارس تشکیل شدهاند، شرایط سخت اقتصادی را تحمل میکنند و بسیاری از جوانان و خانوادهها برای یافتن کار، ناچار به مهاجرت شدهاند.
بروجن با وسعتی حدود ۵۸۰ کیلومتر مربع، دومین شهر مهم استان چهارمحال و بختیاری محسوب میشود. با این حال، بخش زیادی از مردم این منطقه میگویند نبود فرصتهای شغلی و کاهش منابع آبی، کشاورزی و دامداری را به مرز نابودی کشانده است. همین وضعیت باعث شده شمار زیادی از ساکنان بروجن برای تأمین معاش به استانهای اصفهان، یزد و حتی عسلویه مهاجرت کنند.
بحران آب در شهرستان بروجن
ساکنان محلی میگویند از سالهای گذشته و همزمان با اجرای پروژههای انتقال آب، وضعیت منابع آبی شهرستان بروجن به شدت بحرانی شده است. بر اساس گزارشهای محلی، پروژههایی مانند «بهشتآباد» و «گلاب ۲» بخش قابل توجهی از منابع آبی چهارمحال و بختیاری را منتقل کردهاند. مردم منطقه معتقدند این طرحها تأثیر مستقیمی بر خشک شدن چاهها، قنوات و زمینهای کشاورزی داشته است.
به گفته شهروندان، طی بیش از ۱۵ سال گذشته اعتراضهای متعددی نسبت به انتقال آب در بروجن و دیگر شهرهای استان شکل گرفته است. برخی منابع محلی اعلام کردهاند در جریان این اعتراضها شماری از معترضان بازداشت و زندانی شدند. کشاورزان و ساکنان روستاهای اطراف شهرستان بروجن میگویند ادامه این روند، معیشت هزاران خانواده را تهدید کرده است.
بیشتر بخوانید
بسیاری از مردم منطقه بر این باورند که منابع آبی چهارمحال و بختیاری به سمت صنایع و پروژههای بزرگ در استانهای دیگر هدایت میشود، در حالی که روستاها و شهرهای خود استان با کمبود شدید آب روبهرو هستند. به گفته آنان، خشک شدن قنوات و چاههای کشاورزی باعث کاهش تولید محصولات کشاورزی و افزایش بیکاری در شهرستان بروجن شده است.
مهاجرت جوانان بروجن
فشار اقتصادی و نبود فرصت شغلی، مهاجرت را به یکی از مهمترین مشکلات شهرستان بروجن تبدیل کرده است. بسیاری از جوانان این شهرستان برای کارگری یا اشتغال موقت راهی شهرهای دیگر میشوند. خانوادههای زیادی نیز به دلیل مشکلات معیشتی، ناچار به ترک محل زندگی خود شدهاند.
شهروندان بروجن میگویند کاهش درآمد کشاورزی و دامداری، زندگی سنتی مردم منطقه را دگرگون کرده است. برخی از ساکنان تأکید دارند که ادامه این وضعیت، آینده نسل جوان را با بحران جدی روبهرو میکند.
اعتراضات مردمی در بروجن
در سالهای اخیر، بروجن بارها صحنه اعتراضهای خیابانی بوده است. جوانان این شهر در تجمعها و اعتراضهای مختلف حضور داشتهاند و نسبت به وضعیت اقتصادی، کمآبی و فشارهای اجتماعی اعتراض کردهاند.
در گزارشهای محلی از نام دیاکو گنجور، نوجوان ۱۷ ساله اهل شهرستان بروجن ، نیز یاد شده است. شهروندان محلی میگویند او در جریان اعتراضها جان خود را از دست داد. این موضوع واکنشهای گستردهای در میان مردم منطقه به همراه داشت و نام او در میان بخشی از معترضان به نمادی از اعتراض جوانان تبدیل شد.
به گفته مردم بومی شهرستان بروجن: «در دوره گذشته انتخابات مجلس آخوندی به جهت تسهیل روند آب دزدی از بروجن، سرهنگ پاسدار غلامرضا میرزایی را بدون این که حتی ۵ درصد مردم به او رای داده باشند را با لابی سپاه به سمت نمایندگی مجلس گمارده اند، متأسفانه آب چهارمحال و بختياري و بروجن صرف تأسیسات نطنز و فولاد اصفهان و تونل های زیر زمینی موشکی در یزد میشود و همین امر باعث خشکیدن چاهها و قنوات که کاربرد کشاورزی دارند شده و این تقدیر شوم برای مردم بروجن و روستا های تابعه رقم خورده است».
بروجن؛ میان فقر و بیآیندگی
مردم شهرستان بروجن میگویند سالها بیتوجهی به مشکلات اقتصادی و بحران آب، این شهرستان را در شرایط دشواری قرار داده است. مهاجرت گسترده، بیکاری جوانان و نابودی کشاورزی، نگرانیهای زیادی درباره آینده این منطقه ایجاد کرده است.
بسیاری از شهروندان معتقدند ادامه وضعیت فعلی، شکاف میان مردم و حاکمیت را عمیقتر کرده و نارضایتی عمومی را افزایش داده است. آنان میگویند شهرستان بروجن با وجود ظرفیتهای طبیعی و انسانی فراوان، امروز به نمادی از محرومیت و بحران در چهارمحال و بختیاری تبدیل شده است. اما این وضعیت ایستا نخواهد بود. جوانان شورشی شهر در صدد تشکیل هستههای مقاومت و کانونهای شورش هستند. جوانان شهرستان بروجن معتقد هستند که تنها راه نجات از این وضعیت اسفناک، سرنگونی این حکومت فاسد و ضد مردمی است و وظیفه انقلابی خود میدانند که در این مسیر گام بردارند. جوانان تلاش می کنند که با تشکیل کانونهای مقاومت و عضویت در ارتش آزادیبخش برای رهایی مردم ایران مبارزه کنند.
