در سرزمینی که ثروت‌های ملی به تاراج می‌رود، کولبران و سوختبران برای لقمه‌ای نان جان خود را به‌خطر می‌اندازند.
سوال این است که چرا این قشر محروم، هر روز قربانی می‌شوند؟ کدام گلوله و از سلاح چه کسی به قلب محروم‌ترین و رنجدیده‌ترین اقشار جامعه شلیک می‌شود؟ راستی پدیده کولبری از کدام ضرورت وارد عرصه زیست اجتماعی ایران شده است.
زندگی بر لبه مرگ
کولبران و سوختبران مردان و زنانی هستند که در مرزهای غرب و جنوب شرق ایران، بار سنگین محرومیت را به‌دوش می‌کشند. آنان از روی اجبار، نه از روی انتخاب، بار کالا یا سوخت را بر شانه‌های خسته خود حمل می‌کنند. اما در این میان، رژیم نه‌تنها حمایتی از آنان نمی‌کند، بلکه با سرکوب، تیراندازی و تحقیر، زندگی‌شان را نابود می‌سازد. این افراد در سرمای کوهستان یا در گرمای کویر، برای کسب درآمدی ناچیز، جانشان را کف دست گرفته‌اند. اما در همان حال، سران رژیم از راه قاچاق سازمان‌یافته و دزدی‌های نجومی، ثروت‌های کلان به‌جیب می‌زنند.
دزدی‌های نجومی
در حالی که کولبران و سوختبران به‌جرم نان‌آوری، هدف تیر مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار می‌گیرند، رژیم در حال غارت منابع کشور است. از پرونده‌هایی مثل قاچاق سوخت توسط سپاه گرفته تا اختلاس‌های میلیاردی مانند پرونده چای دبش، همگی نشان می‌دهند که چه کسانی دزد واقعی هستند. اما برای آن‌که نگاه‌ها از این چپاول‌ها دور شود، رژیم هموطنان کولبر و سوختبر را قربانی می‌کند. با تبلیغات دروغین، آنان را قاچاقچی معرفی می‌کند تا حقیقت را پنهان کند. اما واقعیت این است که قاچاق اصلی در دستان سپاه و وابستگان رژیم است، نه کولبران و سوختبران محروم.
چرا کولبران و سوختبران؟
سؤال اینجاست که چرا رژیم به‌جای حل ریشه‌ای مشکلات اقتصادی، به کشتار این هموطنان روی آورده است؟ پاسخ روشن است. نظام فاسد، نیاز به دشمن‌سازی دارد. اگر جامعه بداند که میلیاردها دلار از سرمایه کشور در جیب سران حکومت است، دیگر کسی فریب نمایش‌های دروغین رژیم را نخواهد خورد. پس کولبران و سوختبران، بهانه‌ای می‌شوند تا نگاه‌ها از دزدی‌های بزرگ منحرف شود. در حالی که فرزندان مقامات در اروپا و آمریکا زندگی اشرافی دارند، زحمت‌کشان کولبر و سوختبر برای نان شب، زیر گلوله جان می‌دهند. خانواده شان داغدار می‌شوند و فرزندان‌شان بی آینده.
رژیم آخوندی با فساد و چپاول گسترده خود، کولبران و سوختبران را سپری انسانی برای پوشاندن دزدی‌های کلان خود کرده است.
در همین زمینه
کولبران و سوختبران؛ مولود توامان استثمار و سرکوب!
راه حل چیست؟
تا زمانی که این نظام فاسد بر سر کار است، سرکوب کولبران و سوختبران ادامه خواهد داشت. تنها راه، پایان دادن به‌حکومتی است که جز فساد و چپاول، چیزی برای مردم نداشته است. باید صدای این محرومان را به جهان رساند و اجازه نداد که جنایات رژیم، پشت تبلیغات دروغین پنهان بماند. کولبران و سوختبران نه قاچاقچی‌اند، نه مجرم؛ آن‌ها قربانی یک حکومت غارتگرند که با سرکوب فقیرترین اقشار، در حال پنهان کردن فساد خود است.
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
