سیستان به حال خود رها شده است. روزی به برکت رودخانه هیرمند و پرآبی دریاچه هامون هیچ زمین تشنه‌ای در این دیار نبود و زمین‌های حاصلخیز، سیستان را به انبار غله ایران تبدیل کرده بود. اما در دوران کنونی انبارها خالی و ویران، دریاچه خشکیده و رود هیرمند با اندکی آب به سختی نفس می‌کشد. نتیجه همه این وضعیت ایجاد بحران گرسنگی برای مردم صبوری است که فقط سختی‌ها را دیدند، درد ها را تحمل کردند، بی آنکه پشتیبانی داشته باشند و اکنون سیستان همچون سرزمینی فراموش شده و گم شده در فلات ایران زیر بار رنج‌ها، مرگ را به انتظار می‌کشد. چرا؟
قهر طبیعت یا قهر حاکمان ستمگر
محمد سرگزی نماینده انتصابی در مجلس حکومتی در تاریخ دوشنبه ۲۸ فروردین ماه در نطق میان دستور مجلس، وخامت وضعیت سیستان را اینگونه شرح می‌دهد: «سیستان روزگاری انبار غله ایران بوده است این سرزمین سالهاست که به سبب قهر طبیعت با خشکسالی‌های متمادی دست و پنجه نرم می‌کند، قهر طبیعت از یک سو و قهر مسئولان دولتی در ادوار مختلف با این منطقه از سوی دیگر درد و رنج مردم مظلوم سیستان را صد چندان کرده است».
طبیعی است وقتی حکومتی متعلق به مردم نباشد حال چه برسد به حکومت ولایت فقیه که ضد مردم است، هیچ انتظاری نیست که به فکر درمان برای درد و رنج مردم این منطقه باشند. تا جایی که به طبیعت بر می‌گردد، راه کارهای بسیاری برای حل بحران آب در سیستان وجود دارد، اما آن اراده لازم وجود ندارد که قدمی در جهت حل این مشکل و تضاد تاریخی برداشته شود.
مشکل آب هیرمند هم در دوره دیکتاتوری شاه خائن لاینحل باقی ماند و هم در حاکمیت ولایت فقیه برای حل آن هیچ ترتیب اثری داده نشد. ضعف و درماندگی حکومت ولایت فقیه را می‌توان در برابر حکومت ناتوان و تازه به قدرت رسیده طالبان دید که جرأت و جسارت دفاع از حقآبه مردم سیستان را ندارد، درحالی که این حقآبه سابقه بسیار تاریخی دارد و برای پرهیز از هر گونه مشکل، معاهدات دیپلوماتیک امضا گردیده است. اما حکومت خامنه‌ای و دولت ابراهیم رئیسی اینقدر در ذلت و خفت و خواری قرار گرفته‌اند که توان دفاع از معاهدات حقآبه سیستان را ندارند و نتیجه و محصول آن نابودی سرزمینی که روزی انبار غله ایران محسوب می‌شد، گردیده است.
بی‌ارادگی مسئولان حکومتی
محمد سرگزی نماینده مجلس خامنه‌ای در قسمت دیگری از صحبت‌هایش می‌گوید: «بند انحرافی کمال خان[در افغانستان] در سال گذشته بیش از ۲ میلیارد مترمکعب آب را به بیابان گود زره [در دشت افغانستان]هدایت کرد و هیچ آبی از حقآبه رودخانه هیرمند به سیستان نیامد و نابودی و مرگ سیستان با سرعت بیشتری اتفاق افتاد. کشاورزی و صیادی به طور کامل از بین رفت، دامداری هم به جهت نبود نهاده‌های دامی و هزینه بالای تامین آن در حال نابودی است. سه سال از این واقعه می‌گذرد و مکرر در دولت قبل و فعلی پیگیری کردیم اما اراده‌ای جدی برای حل این مشکل ندیدم».
البته باید اذعان کرد که تنها اراده‌ای که در حکومت ولایت فقیه یافت می‌شود اراده کشتار و سرکوب مردم و بخصوص جوانان قیام است که برای سرنگون کردن این حکومت ضد مردمی قیام کرده‌اند.
اشک تمساح کارگزاران بی‌خاصیت حکومتی
سرگزی که خود از عوامل حکومتی است، انگشت روی اصل قضیه می‌گذارد که این حکومت کارش بر زبان و روی کاغذ است و هیچ اقدام عملی ندارند. وی می‌گوید: «یک سوال از دولتمردان دارم، آیا تا کنون از خود پرسیده‌اید در منطقه سیستان که حیات بیش از ۷۰درصد مردم آن گره به دامداری، صیادی و کشاورزی خورده است امروز با از بین رفتن همه اینها از چه طریقی امرار معاش می‌کنند و چگونه زنده مانده‌اند. اگر چه بر زبان و روی کاغذ در اولویت هستیم و همه دل می‌سوزانند و اشک می‌ریزند اما در عمل در هیچ اولویتی نیستیم».
در همین زمینه
استاندارجدید سیستان و بلوچستان کیست؟
شرایط جانکاه مردم سیستان
این مقام حکومتی در قسمت دیگری از صحبت‌هایش به دردها و رنج‌های مردم سیستان اشاره می‌کند. واقعیت‌هایی که هیچ کس نمی‌تواند کتمان کند. او در باره وضعیت وخامت‌بار مردم سیستان چنین می‌گوید:
« آقایان مسئول آیا طاقت ماندن در زیر طوفان‌های ۱۲۰روزه که امکان نفس کشیدن را از فرزندان دیار سیستان گرفته است را دارید؟ آیا می‌توانید خانواده‌های خود را در چنین شرایطی ساکن این منطقه کنید؟ بیش از هزار کارتن خواب و قبر خواب در زابل وجود دارد. مسئولان مختلفی از دولت و نهادهای انقلابی به سیستان آمدند این وضعیت را از نزدیک دیده‌اند اما اقدامی نکرده‌اند. شما را قسم می‌دهم تاکنون از خود پرسیده‌اید اگر این وضعیت در جای دیگری بود، امروز چه اتفاقی می‌افتاد و دولت‌ها چگونه اقدام می‌کردند؟».
منظورش خیلی واضح و روشن است که اگر این وضعیت در لبنان یا سوریه یا کمک به حوثی‌های یمن بود، باز هم به همین صورت با این مشکلات برخورد می‌کردید؟
و البته جواب مشخص است. علاوه بر این وضعیتی که این نماینده دست چین شده مجلس طرح می‌کند، هم اکنون هزاران نفر در سیستان دست به مهاجرت زده‌اند. طبعا مهاجرت هم به حاشیه شهرها خواهد بود و ستم مضاعف و فقر و آوارگی که منجر به فروپاشی خانواده‌های زیادی را به دنبال خواهد داشت و مقصر اصلی حکومتی است، که تنها به فکر بقای پلید خود می‌باشد و در این میان مردم ایران هستند که باید درد را تحمل کنند تا روزی که این حکومت به دست زنان و مردان انقلابی میهن سرنگون و نابود شوند…
