به قلم عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
ایران کنونی، به دلایل متعددی به‌عنوان یک «نقطه هدف» در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی شناخته می‌شود. در سطح داخلی نیز، به ویژه از طرف مقاومت و مردم ایران، سرنگونی دیکتاتوری در ایران هدف اصلی بوده و باید سرنگون گردد. این تمرکز نه به‌خاطر موقعیت جغرافیایی صرف یا منابع طبیعی غنی، بلکه عمدتاً به‌دلیل ماهیت سیاسی، عملکرد منطقه‌ای و داخلی و تهدیدهای راهبردی رژیم مذهبی حاکم بر ایران است. سؤال اساسی این است: چرا ایران تبدیل به یک «هدف» شده است؟ و این هدف‌گیری از سوی چه کسانی و با چه انگیزه‌هایی صورت می‌گیرد؟
دلایل آن را می‌توان در چند سطح سیاسی، امنیتی و ایدئولوژیک بررسی کرد:
۱. اهداف سیاسی و ژئوپلیتیکی
ایران در نقطه تلاقی سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا قرار دارد و رژیم دیکتاتوری حاکم، شاهراه انرژی جهان یعنی «تنگه هرمز» را در اختیار دارد. به عبارت دیگر، ایران با قرار گرفتن در قلب خاورمیانه و در جوار تنگه راهبردی هرمز، که شاهراه انتقال بخش بزرگی از انرژی جهان است، همواره در معادلات استراتژیک جهانی نقش کلیدی ایفا کرده است. این موقعیت جغرافیایی باعث شده که تحولات سیاسی، اقتصادی و امنیتی داخل ایران تأثیر مستقیمی بر امنیت منطقه و بازار جهانی انرژی داشته باشد.
لذا این موضوع، ایران را به یک «نقطه کلیدی» در معادلات بین‌المللی تبدیل کرده است. به رغم اینکه رژیم مذهبی حاکم بر ایران در صدد بوده از طریق نیروهای نیابتی‌اش در عراق (حشد الشعبی)، لبنان (حزب‌الله)، یمن (حوثی‌ها) دامنه نفوذ خود را گسترش دهد و چندی قبل نیز، حامی اصلی دیکتاتوری سرنگون شده بشار اسد در سوریه بوده، اما این امر باعث حساسیت و تقابل کشورهای منطقه و قدرت‌های جهانی و به ویژه اداره جدید امریکا شده است. دخالتهای رژیم ایران در امور کشورهای خاورمیانه، نه‌تنها منجر به بی‌ثباتی در منطقه شده، بلکه چهره‌ای از رژیم مذهبی ایران ساخته که در تضاد مستقیم با اصول صلح، همزیستی و حاکمیت ملی کشورها قرار دارد.
در همین زمینه
۲. ابعاد امنیتی و نظامی
فعالیت رژیم ایران و ارگان سرکوب و جنگ‌طلب آن، یعنی سپاه پاسداران برای توسعه برنامه‌های موشکی و هسته‌ای، باعث نگرانی گسترده در منطقه خاورمیانه و در سطح بین‌الملل شده است. آنها معتقدند که این فعالیت‌ها ماهیت نظامی دارد و تهدیدی جدی برای صلح جهانی و منطقه‌یی محسوب می‌شود. رژیم ایران از دید بسیاری از دولت‌ها، بزرگ‌ترین حامی دولتی «تروریسم» است که در پشت بسیاری از حملات تروریستی مستقیم یا از طریق نیابتی‌ها قرار دارد.
رژیم ایران به رغم امضای توافقات بین‌المللی از جمله برجام، بارها تعهدات خود را زیر پا گذاشته و فعالیت‌هایی مشکوک در حوزه‌های حساس را ادامه داده است. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که جمهوری اسلامی هرگز به‌طور واقعی از دستیابی به «سلاح هسته‌ای» صرف‌نظر نکرده است و هرگونه مذاکره‌ای را صرفاً ابزاری برای خرید زمان و تقویت توانمندی‌های خود می‌داند. تجربه مذاکرات هسته‌ای طی دو دهه گذشته مؤید همین واقعیت تلخ است.
۳. دلایل ایدئولوژیک و داخلی
رژیم ولایت فقیه حاکم بر ایران به‌عنوان یک نظام تئوکراتیک (حکومت مذهبی)، الگویی متضاد با دموکراسی‌های سکولار بوده و این تضاد، زمینه‌ساز شکاف عمیق با جامعه بشریت معاصر شده است. نقض گسترده حقوق بشر: سرکوب خشونت‌آمیز قیامها و اعتراضات مردمی، اعدام‌های گسترده به ویژه اعدام زندانیان سیاسی، دستگیری‌ها و شکنجه‌کردن زندانیان، تبعیض علیه اقلیت‌ها و زنان، و جلوگیری از آزادی‌های اولیه و اساسی مردم، باعث شده که ایران کنونی همواره روی میز کشورها و نهادهای حقوق بشری باشد.
۴. مردم ایران علیه دیکتاتوری
اگرچه مقاومت مردمی علیه دیکتاتوری شاه وجود داشته و این دیکتاتوری توسط مردم ایران ساقط گردید، اما امواج قیام‌های مردمی و اعتراضات سراسری در دیکتاتوری مذهبی حاکم افزایش پیدا کرده است. زیرا که مردم ایران نه تنها به هنوز خواسته اصلی خود نرسیده بلکه رژیم ولایت فقیه، دیکتاتوری بدتری را بر ایران حاکم کرده است. اکنون رژیم مذهبی حاکم با «اساسی‌ترین بحران موجودیت» روبرو شده است. مردم ایران به ویژه در سال‌های ۱۳۹۶، ۱۳۹۸، و ۱۴۰۱ نشان دادند که خواهان تغییر بنیادین رژیم هستند. پاسخ رژیم کنونی به این اعتراضات مردمی، سرکوب بی‌رحمانه، استفاده از خشونت مرگبار، دستگیری‌های گسترده، شکنجه، اعدام و غارت سرمایه‌مای ملی و مردم بوده است. چنین عملکردی بیش از پیش، نه‌تنها در داخل کشور، بلکه در سطح بین‌المللی نیز، مشروعیت رژیم مذهبی را به زیر علامت سوال برده است.
مردم ایران از هر نوع دیکتاتوری متنفر هستند و تا پایان دادن به دیکتاتوری در کشورشان به اعتراضات خود ادامه خواهند داد. شهادت قریب به 120 هزار نفر از مردم ایران، اسناد غیرقابل انکار واقعیت مقاومتی است که نیروی اصلی آن، (شورای ملی مقاومت ایران) است. این شورا اکنون از یک ارتش گسترده به نام «کانون‌های شورشی» در داخل ایران و حمایت بین‌المللی در سطح بین‌المللی برخوردار است و توسط خانم مریم رجوی نمایندگی می‌گردد.
در نهادهای بین‌المللی و منجمله سازمان ملل، بارها رژیم ایران به‌دلیل نقض فاحش حقوق بشر (از اعدام‌های گسترده، به‌ویژه قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، تا محروم‌سازی زنان و اقلیت‌ها از حقوق اولیه‌شان) محکوم گردیده است. ، بنابراین جامعه جهانی نمی‌تواند نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران بی‌تفاوت بماند.
5. وجود آلترناتیوی دمکراتیک در برابر رژیم مذهبی
در کنار همه اینها، وجود یک مقاومت سازمان‌یافته و فراگیر مانند «شورای ملی مقاومت ایران» و شبکه‌های کانون‌های شورشی در داخل کشور، چشم‌انداز تغییر واقعی در ایران را فراهم کرده است. برخلاف رژیم که بقای خود را در خشونت، فرافکنی و شیطان‌سازی علیه مخالفان و همچنین ترور و دروغ می‌بیند، این مقاومت بر اساس اصول دموکراسی، جدایی دین از دولت، حقوق زنان و ملیتها، و همزیستی با جهان بنا شده است. همین امر باعث شده که رژیم ایران با تمام توان به شیطان‌سازی علیه این نیروی آلترناتیو بپردازد.
نتیجه گیری
رژیم ولایت فقیه در ایران در ضعیف‌ترین نقطه حیات خود قرار دارد. پایگاه‌های نیابتی‌اش در منطقه، نابود یا به شدت تضعیف شده‌اند. سیاست‌های مماشات‌گرایانه قدرت‌های غربی نیز شکست خورده و دیگر کمتر کسی به وعده‌های توخالی این رژیم دل‌خوش کرده است. با شکست پروژه‌های خارجی و شدت‌یافتن بحران‌های داخلی، تنها راه برای صلح و ثبات در منطقه، حمایت از مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته آنان است.
ایران به‌خاطر رژیمی که در تضاد مطلق با صلح، دموکراسی، حقوق بشر و همزیستی است به عنوان «نقطه هدف» قرار گرفته است. این هدف‌گیری نه تنها از سوی دولت‌ها، بلکه از جانب ملت‌های منطقه و جهان نیز شکل گرفته است. چرا که آینده بدون رژیم ولایت فقیه، آینده‌ای امن‌تر، صلح‌آمیزتر و پایدارتر برای خاورمیانه و جهان خواهد بود. مقاومت ایران برای چنین آینده‌یی مبارزه کرده و می‌کند. آری، ایران آزاد فردا، نویدبخش صلح و امنیت برای کل خاورمیانه و جهان است.
