این زندانی سیاسی از حداقل حقوق محروم است
زندانی سیاسی لیلا چگینی که در زندان نوشهر مازندران محبوس است، تحت فشار و شکنجه قرار گرفت است و کارگزاران زندان با استفاده از زندانیان با جرایم غیر سیاسی اقدام به اذیت و آزار این زندانی سیاسی کردند.
کانون حقوق بشری نه به زندان نه به اعدام روز چهارشنبه ۷ اردیبهشت گزارشی از وضعیت زندانی سیاسی لیلا چگینی در زندان نوشهر منتشر کرده است. در این گزارش آمده است که زندانی سیاسی لیلا چگینی ۴۳ سال و مادر دو فرزند است. او مدت‌هاست که بدون دسترسی به پزشک و داروهای مورد نیاز و برغم بیماری‌اش در زندان نوشهر بلاتکیف به حال خود رها شده است.
خانم چگینی روز ۲۵ اسفند ۱۴۰۰ در منزل شخصی خود در کرج با هجوم ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد و به اتهام من در‌آوردی تبلیغ علیه نظام متهم شد.
این زندانی سیاسی که مادر دو فرزند است پس از دستگیری به اطلاعات شهرستان ساری منتقل شد و به مدت ۲۰ روز در آنجا تحت فشار و شکنجه بود و سپس به زندان نوشهر به صورت بلاتکلیف منتقل شده است.
زندان نوشهر و تلاش برای گرفتن اعتراف اجباری
زندانی سیاسی لیلا چگینی از بیماری شدیدی رنج می برد و در صورت عدم دریافت رسیدگی‌های پزشکی و دارویی جانش در خطر است. علاوه بر این در این مدت به تحریک رییس زندان، چند زندانی اجیر شده به خانم چگینی حمله کرده و به شدت او را مضروب ساخته‌اند. طوری‌که او از ناحیه چشم و صورت و کمر آسیب دیده است و کمترین مراقبت پزشکی دریافت نکرده است.
به این ترتیب بازجویان و شکنجه‌گران، این زندانی سیاسی را زیر فشار قرار داده‌اند تا براساس سناریوی مورد نظر وزارت اطلاعات، از وی اعتراف دروغین علیه خودش بگیرند. امری که در زندان‌های ایران به شدت رواج دارد و بسیاری از زندانیان سیاسی در اثر عدم دریافت خدمات پزشکی و یا تحت فشار بازجویان و شکنجه گران جان خود را از دست دادند.
بر اساس این گزارش قرار بوده لیلا چگینی پس از۲۰ روز از زمان بازداشت، دادگاهی شود، اما تا این زمان هنوز هیچ زمان مشخصی برای برگزاری دادگاه به وی داده نشده است. گفتنی است که این زندانی از حق دسترسی به وکیل مورد نظر خود محروم است.
لازم به یادآوری است که در ۲۳ فروردین ۱۴۰۱ سازمان عفو بین الملل گزارش هولناکی از زندان‌های ایران منتشر کرده است. این گزارش که تحت عنوان «در اتاق انتظار مرگ: مرگ‌های ناشی از محرومیت از مراقبت‌های پزشکی در زندان‌های ایران» منتشر شده است، مرگ نزدیک به یکصد تن از زندانیانی را مستند کرده است که به واسطه عدم مراقبت‌های درمانی و محرومیت‌های پزشکی در زندان جان باختند.
