رنجنامه ابوالفضل کریمی یادآور رنج امید موسوی
ابوالفضل کریمی یکی از بازداشت شدگان قیامی ۹۸ است. مدت‌هاست که خبری از این زندانی سیاسی قیامی در دست نیست. آخرین خبرهایی که از وی در دست است مربوط به رنجنامه ای است که در سال ۹۸ منتشر کرده است. او در این رنجنامه به خوبی نشان داد که خانواده او چه وضعیت وخیمی دارند و مأموران اطلاعات چگونه برای در هم شکستن او تلاش کردند خانواده‌اش را وسیله از پا در آوردن او قرار بدهند.
بازخوانی رنجنامه ابوالفضل کریمی از آنجایی مهم است که اخیرا دیدیم یکی از همبندیان و همرزمان وی امید موسوی به طرز مشکوکی جان باخت. کما اینکه زندانی قیامی دیگر مهدی صالحی نیز با عارضه سکته مغزی در بیمارستان بستری است.
درباره؛ زندانی سیاسی بیشتر بخوانید
ابوالفضل کریمی یاد آور امید موسوی
رنجنامه ابوالفضل کریمی را بار دیگر می‌خوانیم تا به میرغضب‌های خامنه‌ای بگوییم؛ هر آسیبی که به هر زندانی سیاسی برسد به حساب شخص تو نوشته می‌شود. هر زخمی که بر بدن زندانیان سیاسی وارد شود، هر آسیبی که بر یک عضو و پیکر زندانیان قیامی و سیاسی وارد شود منشا دستورش از دفتر خامنه ای و رئیسی و اژه ای است.
از یاد نمی بریم که امید موسوی از جوانان قیام آبان ۹۸ بود. او از دلیران شورشی بود که علیه بیداد و ستم به اعتراض برخاسته بود. امید که تنها نان آور خانواده بود در جریان قیام خونین آبان ۹۸ تیر خورد و بازداشت شد. او مدتها زیر شکنجه و بازجویی بود.
امید موسوی در زندان بر اثر فشارهای بازجویی و اذیت و آزارهایی که تحمل کرده بود به بیماری افسردگی مبتلا شد. به همین دلیل به گواهی همبندی‌هایش یک بار در ۱۹ تیر ۹۹ اقدام به خودکشی کرد. متولیان زندان مانع از رساندن تن مجروح و آسیب دیده امید به بیمارستان شدند و همین امر باعث تشدید بیماری افسردگی و روحی او شد. زندانی سیاسی امید موسوی دوشنبه ۲۰ دی ماه در سن ۲۷ سالگی فوت کرد.
از این رو یک بار دیگر رنجنامه ابوالفضل کریمی را یک بار دیگر مرور می‌کنیم:
رنجنامه ابوالفضل کریمی۱۸ساله
بنده ابوالفضل کریمی فرزند محمد کارگر هستم مادر پیری دارم که مریضی قلبی دارد و نگهداری از او بر عهده من است. پول درمان و قرص او را هم من تهیه میکنم.
تک فرزند خانواده هستم و کسی جز من کمک خرج خانواده‌ام نیست. من در بدترین شرایط مالی زندگی میکنم پدرم بیکار و از کار افتاده است و تنهایی با ماهی یک میلیون و پانصد هزار تومان خرج خانواده‌ام را می‌دادم.
اکنون در زندان هم کارهای نظافتی را انجام میدهم. پدرم به دلیل شکستگی پا نمیتواند کار کند و مادر بنده به تازگی عمل کرده اما یک ماه در کما بوده است.
در بازداشتگاه ۲ الف اوین خیلی سختی کشیدم و در ضمن مادرم بی‌خبر بود چون نمی‌گذاشتند من با خانواده تماس بگیرم. مرا ۵۰ روز در انفرادی نگه داشتند و در بازجویی‌ها تهدید می‌کردند و می‌گفتند که مادر و پدرم را هم دستگیر می‌کنند. در اطلاعات سپاه اکبرآباد من را با شوکر می‌زدند. می‌گفتند تو مأمور ما را کشتی، مأمورین سر من را شکستند و ناخن‌های پایم را کشیدند و الان تمامی ناخن‌های پایم رو به افتادن است و یکی از دندان‌های من را با لگد شکستند.
خواسته من از همه این است که لطفا نگویید اطلاعات سپاه کسی را نمی‌زند اطلاعات سپاه از شمر هم جلادتر است. پیام من به مردمی هست که از ما حمایت می‌کنند تا آخرین لحظه. به خدا قسم ما به خاطر گرانی بیرون آمدیم و به خاطر شما جنگیدیم، ما را تنها نگذارید. من اعتصاب غذا کردم و تا موقعی که آزاد نشوم چیزی نمی‌خورم.
