بر اساس گزارش‌های منتشر شده، زنان زندانی سیاسی در زندان اوین به دستور مدیریت زندان از حق ملاقات با خانواده‌های خود محروم شدند. این اقدام توسط شورای انضباطی زندان اوین، که متشکل از مقامات سرکوبگر است، صورت گرفته است. به‌طور خاص، بیش از ۲۰ زن زندانی سیاسی محبوس در این زندان به اتهام “اخلال در نظم زندان” به سه بار محرومیت از ملاقات با خانواده محکوم شدند.
در تاریخ ۶ آذر ۱۴۰۳، شورای انضباطی زندان اوین، بیش از ۲۰ زن زندانی سیاسی را به دلیل شرکت در اعتراضات و شعارهای ضدحکومتی و همچنین برگزاری برنامه‌های سالگرد قیام آبان ۱۴۰۳، به سه بار محرومیت از ملاقات با خانواده محکوم کرد. این اقدام به‌دلیل سر دادن شعارهای ضدحکومتی در حمایت از اعتراضات صورت گرفته است.
لازم به ذکر است که در تاریخ ۲۳ آبان ۱۴۰۳، زنان زندانی سیاسی اوین در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» شرکت کردند و برای دومین بار دست به تحصن زدند. در این تحصن، آن‌ها شعارهایی بر علیه حکومت و اعدام سر دادند. برخی از شعارهای آن‌ها شامل موارد زیر بود:
در همین زمینه
تظاهرات شبانه زنان زندانی در آستانه قیام ۹۸ با شعار مرگ برخامنه‌ای
- مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر خامنه‌ای
- طناب دار جلاد بر گردن دماوند
- بند زنان اوین هم‌صدا و هم‌پیمان تا لغو حکم اعدام ایستاده‌ایم تا پایان
- قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان
- زندانی سیاسی آزاد باید گردد
- حکومت اعدامی نابود باید گردد
- آبان ادامه دارد حتی اگر شب و روز بر ما گلوله بارد
- کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل رو ستایش کنیم
پیش از این، در ابتدای شهریورماه ۱۴۰۳، پس از دو حرکت اعتراضی و تحصن زنان زندانی در اوین در روزهای ۲ و ۱۶ مرداد ۱۴۰۳، که در اعتراض به صدور حکم اعدام برای پخشان عزیزی و اعدام رضا رسایی برگزار شده بود، ۱۷ نفر از زنان زندانی سیاسی به مدت یک تا سه ماه از تماس تلفنی و ملاقات حضوری محروم شدند.
