در نظام آخوندی حاکم بر ایران، زنان تحت ستم مضاعف قرار دارند. این ستم تنها به محدودیت‌های کلی جامعه ختم نمی‌شود، بلکه با قوانین تبعیض‌آمیز و سرکوب‌های هدفمند تشدید می‌شود. چرا زنان در این نظام محکوم به ستم مضاعف شده‌اند؟
از ابتدای تسلط این رژیم، زنان به‌عنوان شهروندان درجه‌دوم تعریف شده‌اند. قوانین ارتجاعی، آنان را از حقوق برابر محروم کرده است. حتی ابتدایی‌ترین حقوق انسانی‌شان نیز در این نظام پایمال شده است. حق انتخاب پوشش، حق کار، حق سفر و حتی حق حضانت فرزند، همه و همه با قیود سخت‌گیرانه همراه هستند. این‌ها تنها نمونه‌هایی از ستم مضاعفی است که زنان در این حکومت متحمل می‌شوند.
اما ستم مضاعف تنها به اینجا ختم نمی‌شود. سرکوب سیاسی و اجتماعی نیز بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی زنان تحت این نظام است. فعالان آزادی‌خواه، معترض و فعالان حقوق بشر به‌شکلی بیرحمانه سرکوب می‌شوند. زندانیان سیاسی زن، مانند مریم اکبری منفرد، سال‌ها بدون محاکمه عادلانه در بند هستند. جرم آنان چیست؟ اعتراض به بی‌عدالتی، دفاع از حقوق مردم و تلاش برای تغییر. این زندانیان نماد ایستادگی در برابر ستم مضاعف هستند.
در همین زمینه
اینگرید بتانکور از شگفتی مبارزه زنان ایران سخن می‌گوید!
فقر و نابرابری اقتصادی و قوانین ناعادلانه و محرومیت از فرصتهای شغلی برابر
هم‌چنین، فقر و نابرابری اقتصادی بیش از مردان گریبان زن ایرانی را گرفته است. قوانین ناعادلانه، آنان را از فرصتهای شغلی برابر محروم کرده است. در حالی که تورم و بی‌کاری بی‌داد می‌کند، آنان سهم بیشتری از این مشکلات را متحمل می‌شوند. این شرایط، ستم مضاعف دیگری است که بر آنان تحمیل شده است.
در آستانه ۸ مارس، روز جهانی زن، باید صدای مقاومت آنان را به گوش جهان رساند. زندانیان سیاسی زن، زنان کارگر و همه آنانی که علیه این ستم مضاعف ایستاده‌اند، نباید فراموش شوند. وظیفه هر انسان آزادی‌خواه است که در برابر این بی‌عدالتی‌ها سکوت نکند. ندای زن مقاوم ایرانی، فریادی برای آزادی و برابری است. آیا این صدا شنیده خواهد شد؟
۸ مارس فرصت گرانبهایی است که فهم کنیم زن ایرانی در کدام نقطه ایستاده است. تردیدی نیست که حاکمیت آخوندها می‌خواهد سیاست زن ستیزانه‌اش را به هر قیمتی پیش ببرد. اما زنان ایران با تاریخچه سترگی از مقاومت و ایستادگی در زندان و در پای چوبه‌های دار یک حقیقت درخشان را به ثبت دادند؛ زن ایرانی تسلیم ستم آخوندی نمی شود.
امروز نمود این واقعیت را می توان در پشتازی زنان ایران در رهبری بزرگترین جنبش مقاومت سراسری پیدا کرد. این واقعیت را می توان در نقش رهبری کننده زنان میهن در اکثر اعتراضات و قیام‌های مردمی به عیان دید. بنابراین تردیدی نیست که این حاکمیت قرون وسطایی به‌دست همین زنان شورشی سرنگون خواهد شد.
ی. صابر
اسفند ۱۴۰۳
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
