نگرانی مردم از زلزله تهران و عواقب وحشتناک آن
این روزها شاهد اخبار و انعکاسات زیادی درباره احتمال وقوع زلزله و خسارت های آن در تهران هستیم. البته این اخبار تازگی ندارد. هرچند بیشتر اوقات بعد از وقوع زلزله های ویران کننده در کشورمان، شاهد این اخبار و اظهار نظرهای کارشناسان وابسته به ارگان های حکومتی هستیم.
بطور قطع فعال شدن گسل های تهران و حومه آن می‌تواند به یک زلزله بسی ویرانگر تبدیل شود بسیار جدی است. اما اینکه چرا این روزها با توجه به اینکه زلزله شدیدی در کشور رخ نداده، شاهد این اظهارت و انعکاس‌های آن هستیم خود می‌تواند موضوع یک هشدار بسیار جدی برای هر ایرانی و بطور خاص هر شهروند تهرانی باشد.
گوشه ای از اظهار نظرهای بالاترین کارشناسان دولتی در مورد زلزله تهران
در نهم شهریور سایت اقتصاد نیوز گزارشی از نشست شورای شهر تهران و صحبت های رضا کرمی رئیس سازمان مدیریت بحران تهران در رابطه با زلزله تهران انتشار داد.
بعضی از نکات مطرح شده در این گزارش بسیار قابل تعمق است:
«اگر زلزله شدیدی در تهران رخ دهد ما در شرایط بحرانی قرار می‌گیریم برای همین درخواست دارم که مجوز قبرهای دسته جمعی از علما برای زمان های اضطراری کسب شود.
اگر زلزله تهران بالای ۶.۵ ریشتر باشد در همان دقیقه اول ۴۰۰ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند.
تهران تنها ۲۰درصد آمادگی برای مقابله با زلزله را دارد.
لرزه‌های تهران نشان از احتمال وقوع یک زلزله ۵.۵ تا بالای ۷ ریشتری را می‌دهد. اما اگر بالای ۶ و۶دهم ریشتر باشد دچار مشکل می‌شویم و اگر بالای ۶.۵ ریشتر باشد دچار فاجعه خواهیم شد!
در مجموع با وقوع زلزله در تهران۲میلیون کشته و مصدوم شدید خواهیم داشت.
از این ۲ میلیون نفر حدود ۴۰۰ هزار نفر در یک دقیقه اول در زلزله تهران کشته خواهند شد.
بیشتر جان باختگان زلزله در تهران از کسانی خواهند بود که در بافت های فرسوده زندگی می‌کنند. بافت‌های فرسوده در شهر تهران ۳ هزار و ۲۶۸ هکتار می‌باشد».
بازتاب آمار و اطلاعات زلزله تهران برای هر ایرانی چیست؟
اگر فقط کمی به این نکات توجه شود حال با هر کم و کاستی، چندین سوال بسرعت به ذهن هر ایرانی آگاه و دلسوز می‌زند. اولین پرسش این است که چقدر تهدید جدی و ویرانگر و چقدر محتمل است؟
درباره؛ زلزله در تهران بیشتر بخوانید
سوالات بعدی که به سرعت خود را نشان می‌دهند این است که چه باید کرد؟ چرا آمار زلزله در کشورهای توسعه یافته اینگونه نیست؟
چرا کشوری که روی دریای نفت خوابیده و فقط از نظر منابع طبیعی رتبه پنجم جهان را دارد باید هر روز شاهد بلایای طبیعی و مرگ فرزندانش باشد؟
عامل اصلی تلفات و هزینه‌های جانی و مالی که هر روزه در ایران عزیزمان شاهدش هستیم طبیعی است یا مدیریتی؟
آیا واقعا این میزان هزینه قابل اجتناب هست یا نه؟ و اینکه حال چه باید کرد؟ شاید اساسی‌ترین سوال این باشد که آیا این حکومت و دولت توانایی و اراده برای مدیریت و تأمین زیر ساخت‌های استاندارد را برای مقابله با بحران هایی مانند زلزله تهران دارد؟
آیا به این حکومت می‌توان امید بست؟
آیا به این حکومت و دولت برای مدیریت بلایای طبیعی ازجمله زلزله تهران و تأمین زیرساخت های لازم در سطح کلان می‌توان امید بست؟
البته پاسخ این پرسش بحق را نمی‌توان در این گزارش گنجاند و این خود نیازمند یک پاسخ جامع می‌باشد. اما از آنچه که بطور آکادمیک گفته می شود و همینطور از تجربیات کشورهای موفق در امر مبارزه با بلایای طبیعی، می‌توان نتیجه گرفت این است که برای مبارزه و آمادگی در برابر بحران ها، اول از همه باید در یک برنامه ریزی کلان و همه جانبه زیرساخت های لازم و مطمئن و کافی بوجود آورد.
در مرحله دوم باید بوسیله یک مدیریت کارآمد و سالم در زمان بروز بحران ها به بهترین و سریعترین وجه تمام امکانات داخلی و خارجی را بسیج و به سمت کانون بحران کانالیزه و هدایت کرد.
متأسفانه حکومت و دولت حاکم بر کشور عزیزمان بی‌شک در هیچ کدام از مراحل نه تنها کارکرد مورد قبولی نداشته بلکه عملکردهایش در این چهل سال نشان می‌دهد که اصلا اولویتش این موارد نمی‌باشد.
صحت این پاسخ را می توان از عملکرد این حکومت در برابر زلزله هایی که در این چند ساله در ایران رخ داده دید.
وقتی اولویت‌هایی همانند احزاب و گروههای وابسته در منطقه و جای جای جهان وجود دارد.
وقتی در مدیریت تنها پارامتری که مهم نیست تخصص است.
وقتی رانت و رشوه و فساد سر و پای یک حکومت را گرفته. وقتی در سیستمی که در محتوا قوای سه گانه مستقل وجود ندارد و همه بطور علنی و غیرعلنی خود را کوک یک شخص می‌کنند و فقط به او پاسخگو هستند و ده ها مورد دیگر که اصلا در این گزارش نمی‌گنجند، معلوم است که خدای ناکرده در هنگام یک زلزله بالای ۶.۵ ریشتر، دو میلیون کشته و مصدوم خواهیم داشت، معلوم است که در یک دقیقه اول ۴۰۰ هزار نفر کشته خواهند شد.
آری درد اصلی جامعه ما در بلایای طبیعی نیست. درد اصلی در حکومتی است که سالیان است بر تار و پود این ممکلت چنگ انداخته است و تمام سرمایه های آنرا به تاراج می برد.
